FAILTE ! -De mannen uit Vik-

Zoals ik in vorige al zei kan je rechtstreeks, via de boogbrug, van Christ Church naar het Kapittel er van en van daar naar een tentoonstelling 'Dublinia'. Ik verkoos even buiten te gaan en de officiële ingang van dit gebeuren te gebruiken. Een groot spandoek maakte duidelijk dat het hier om een tentoonstelling gaat over 'The Viking World' , de mannen uit Vik. Vik is het oude noorse woord voor 'baai' of inham. Dit is momenteel de meest aangenomen oorsprong van het woord 'Viking'.

Een andere verklaring, die nog altijd opgang maakt, uit het oud-Noors is : Man die op zee vecht.
Beiden lijken mij aannemelijk.
Zoals iedereen weet is 'Noormannen' ook een wereldverspreide naam voor dit illustere volkje. Als polyglotte Vlaming herkennen wij hierin natuurlijk de naam 'Normandië'. Denk je hierover even na dan merk je dat de geschiedenis en de invloed van deze heren véél verder gaat dan op het gedacht blijkt. Nu nog altijd ondergaan wij de invloed hiervan.
Verdiep je je even in de geschiedenis van West-Europa, of bezoek je Ierland, dan word het duidelijk dat er een voortdurende strijd was tussen koningen en ridders die Normandische 'roots' hadden.
Ook veel verder waren de Vikings bekend : Was het Eric De Rode die Amerika ontdekte of was het die Ierse monnik (die ik beschrijf in mijn reisverhaal over Ierland van enkele jaren geleden), of was het toch die Genovees in Spaanse opdracht Christofer Columbo ?
In het midden-oosten had je vroeger het 'Heilig Roomse Rijk' met Byzantium (Istanbul) als hoofdstad, omgeven door vijandige staten en heersers. Zoals het elke zichzelf respecterende vorst behoort, had ook de keizer van dit rijk bodyguards, lijfwachten. En die lijfwachten waren ... inderdaad, Vikings.
In de vroege middeleeuwen zakten Zweedse ontdekkers via de rivieren af naar het huidige grondgebied van Rusland dat vooral bevolkt werd door Slavische stammen. Zij voerden oorlog, dreven handel en uiteindelijk vestigden zij er zich. De Slavische bevolking noemden hem : de mannen met rood haar. In nu is rood in het toendertijd Slavisch toch 'Roes' zekers ! De stap naar 'het land van de 'Roes' naar Rusland is dan vlug gezet.
Een veel herkenbaarder invloed van de Vikings vinden wij ook in onze taal, in de namen van onze weekdagen. De oude Noordse en Keltische beschavingen kenden een week niet als kalender indeling. Zij noemden de dagen naar gebeurtenissen of goden. Je kon dan ook verschillende dagen met dezelfde naam na elkaar hebben : maandag komt van 'mentag', de dag dat de volle maan ongeluk bij de mensen brengt (herken je ons maandagmorgen product ?). De dinsdag was de dag dat er recht werd gesproken door het 'thing' de oudnoorse rechtbank. Een 'rechtszaak' is trouwens, met een oud-nederlandswoord, een 'geding'. Ook het Noorse parlement noemt de 'Thing'. Op de woensdagen ging men vol eerbied op de grond liggen om van de oppergod Wodan allerlei zegeningen af te smeken. De oorlogsgod Thor (haha eindelijk de vechtsporten !) werd dan weeral volop eer aangedaan op de donderdagen (en het kon donderen als Thor met zijn paard Sleipnir door de hemelwolken reed en bliksems rondslingerde !). Onze vrijdagen zijn dan weer genoemd naar de dochter van Wodan, Freya, een lief maar beslist meiske.
Heb je ook al eens veekoopmannen bezig gezien ? Die in elkaars handen staan te kletsen tot ze er blauw van zien ? Ook nog iets dat stamt uit de Viking geschiedenis. Meestal konden die vroeger niet schrijven en daarom was een open hand het waarmerk van eerlijkheid en oprechtheid en vredelievendheid. Probeer maar eens beleefd en vredelievend te zijn met een zwaard in je hand.
Pas onlangs is het veranderd, maar wie erfde vroeger de koningstroon in België ? Juist, de oudste zoon of de eerste mannelijke opvolger in lijn. Dit gebruik gaat ook terug tot de Viking gebruiken. Dit Viking gebruik zorgde voor een overschot aan jonge mannen die niets hadden en er dus op uit moesten om hun kostje te verdienen : geen land, geen centen ! Dan ga je het toch zoeken waar het is !

Dat ze veroveraars waren weet iedereen en iedereen heeft al boeken gelezen of filmen gezien over hun leven, hun daden, enzovoort. We kennen ook hun schepen : de drakkars. Een soort galeien met op de boeg een drakenkop. Verschenen die aan de kust dan kon je best je biezen pakken ! Er waren echter ook schepen zonder drakenkop, de schepen van de handelaars die volgden in het zog van de plunderaars. Die werden 'knarr' genoemd.
Dat de kerk honderden jaren lang tekeer ging tegen de Vikings is ook normaal. In eerste instantie kwamen die naar hier om te plunderen en waar zat de rijkdom ? In de kerken en kloosters.
Toen de Vikings hier gesetteld waren, gingen zij zich meer met andere dingen bezig houden. Er waren ook heel bekwame ambachtslui bij en West-Europa was toe aan een opsmukbeurt. Zij bouwden huizen, kerken en ontwikkelden kunsten. Van ongeveer die tijd stamt ook het gebruik om hun schilden op te smukken met allerlei tekeningen en afbeeldingen. Voordien waren het meestal onheilafwerende symbolen die er op stonden. De mensen die dit deden werden 'schildenmakers' genoemd. Het vak 'schilder' was geboren !

DUBLINIA

Het museum heeft verschillende verdiepingen en elke verdieping vertelt een verhaal uit een bepaalde periode van de geschiedenis : met foto's, gebruiksvoorwerpen, voorstellingen uit het dagelijks leven, enz.. Natuurlijk is er bovenaan ook de gebruikelijke museumwinkel waar je allerlei souveniers kan kopen uit de Vikingtijd en uit het hedendaagse Ierland. De nep-hoorns vliegen er de deur uit.
Wil je alles op je gemakske bekijken dan heb je toch vlug meer dan een uur nodig en altijd staan de mensen van daar je bij om uitleg te geven.
Hoogtepunt van de tentoonstelling was voor mij de gereconstrueerde drakkar uit Roskilde.
Minder positief, maar daar kan de organisatie niet aan doen, was een kwetterende groep Italiaanse pubers, zo'n vijftigtal, die meenden dat ze Vikings waren.
Ik hoor graag Italiaans maar dit was net iets te veel en dus was ik blij dat ik rust vond op de bus van Neil die richting Phoenixpark reed. En daarna tijd voor een Guinness !

FAILTE ! Henry VIII

De zon was nog verborgen achter een wolkensluier 's morgens. Geeft wel een beetje raar effect aan de foto's.

Eens te meer was ik bij de eersten om on-te-hoppen bij Neil. Hij was ditmaal blijkbaar in een leraarsbui (nieuw woord !) want hij vroeg ons of we ook wisten dat Ierland (Ireland) ook nog anders genoemd word ? Natuurlijk wisten ik en de andere vroege vogels dit. Haha ! Beautifull ! Maar weten julie ook waar de naam 'Eire' of 'Erin' vandaan komt ? Hier liet onze kennis het afweten. Trots omdat hij ons weer iets kon bijleren vertelde hij ons dat dit de naam was van een Keltische prinses uit een ver verleden. Een zo aanbiddelijk kind dat bijna alle Keltische stammen haar erkenden. De andersdenkenden noemden het grondgebied van die stammen 'het land van Eire'. Vandaar.

Nu vragen jullie je waarschijnlijk af wat die titel 'Henry VIII' eigenlijk wil zeggen ? Gewoon de naam van de Engelse koning die voor de zoveeltste maal wou trouwen, geen toelating kreeg van Rome en daarom afscheurde. Hij noemde zijn kerk 'the church of England' , stelde zijn voorwaarden aan de geestelijken en trouwde toch voor de zoveelste maal. De Anglikaanse kerk was ontstaan.
Vermits Ierland toen onder Engels gezag stond volgden vele bisdommen deze afscheuring. Later bleven zij broederlijk (is dit niet christelijk ?) naast elkaar bestaan. Nu spreekt men, wanneer men de Anglikanen bedoeld, als 'the church of Ireland'. En nu is Christ Church Kathedraal , die ik vandaag wou bezoeken, toch Anglikaans zeker.
Ik zei het al : je kan Dublin niet bezoeken zonder een duik in de geschiedenis. Dus nu ook weer.

CHRIST CHURCH CATHEDRAL

De snode Vikingen hadden blijkbaar een meer profaan gehalte gekregen. Zij waren het die in1038 op de plaats van de huidige kathedraal een kerk bouwden. Dit in opdracht van hun toenmalige Deense viking koning van Dublin, Sitruic Silkenbeard.
Zijn huidige vorm kreeg de kerk in ongeveer 1172 door toedoen van een Normandische ridder, Richard de Clare, bijgenaamd 'Strongbow'. Aartsbisschop Laurence begon toen ook de Keltische tradities aan te passen aan meer Europese maatstaven. De kanunniken werden Augustijner monniken en de lithurgie werd ook aangepast. In 1530, met Henry VIII, weer hervormingen (reformatie).
In de nederlandstalige folder kan je lezen : Het geloof is hervormd, maar de opvolging ononderbroken, het is een directe opvolging van zowel het Keltische als het middeleeuwse Christendom en een continuïteit van de Enige Heilige en Apostolische Kerk van Christus.
Of je dit nu hoogdravend vind of niet, feit is dat er altijd een boel geestelijken zijn om je welkom te heten, onafhankelijk van welk geloof je hebt of zelfs niet gelovig bent. Je bent een broeder en zal daarom gezegend worden door God die er voor iedereen is. Toch wel een beetje mooi ! Op één van de bogen kan je lezen :

Go mbeannai Dia dhuit.

Vraag me niet hoe je het uitspreekt, het wil gewoon zeggen : God bless you.

In de kathedraal zelf zijn een aantal kunstwerken te bezichtigen : het graf van Strongbow, de kerkbank voor de burgemeester, de houders van het Grote Zwaard (later hierover meer) en de scepter, de staatsbank voor de president van Ierland, verschillende kapellen van ridders, heiligen, enz... Er is ook een gigantische crypte met een ongelooflijk mooi gewelf. Hier staan ook een aantal 'schatten' die je niet mocht fotograferen.Heel bijzonder is een overdekte brug die verbinding geeft met het Kapittelhuis en vandaaruit met een tentoonstelling 'Dublinnia'. Maar dat is voor straks !

Ik ben niet echt een pilaarbijter maar heb toch wel genoten van dit bezoek. De hartelijkheid die de geestelijken uitstraalden waren helemaal niet missionerend.

Later, op de bus, vertelde Neil dat de kerk een hoogst ongewoon relikwie herbergde, wat ik echter niet had gezien : een gemummifieerde kat en muis !

Tussendoortje

Ik ben ondertussen ook begonnen met foto's op mijn album te plaatsen, weliswaar nog onbewerkt. Naarmate mijn reisverslag vordert worden die ook aangevuld.

FAILTE ! - Slainte ! -

Na het historisch/religieuze bad van daarjuist wou ik nu wel eens iets wereldlijker doen. Geïnspireerd door het standbeeld van de brouwer/weldoener aan de zij-ingang van St.Patrick's, hopte ik on voor een bezoek aan het Guinness Warehouse. De volgende stop op de Tour bus.

Na de vraag of wij, bezoekers aan de kathedraal, een beetje heiliger geworden waren gaf Neil nog een kleine uitleg over het voorvoegsel 'Kil' in vele Ierse namen zoals Kildare, Kilkenny,Kilmainham, enz... 'Kil' is de moderne schrijfwijze van het Keltische 'Cill' en betekent 'kerk' (in oorsprong eigenlijk cel). Al deze namen hebben dus vroeger iets te maken gehad met een kerk of kloostercel in de buurt.

GUINNESS WAREHOUSE

In de 18de eeuw brouwde een Londonse brouwer, in opdracht van enkele reders, een biertje om de dokwerkers die de schepen laden en losten, de vrachten op hun schouders droegen, beter te laten werken. Al vlug kreeg het de naam 'Porter' omdat het vooral de havenarbeiders waren die het dronken en het had méér dan succes later bij anderen.
In 1725 werd in Celbridge, County Kildare, Arthur Guinness geboren. Hij leerde bier brouwen van zijn vader. Maar in 1759 kreeg hij een geweldig idee : Hij tekende een 9000 jarige overeenkomst om de St.James's Gate Brewery in Dublin te huren voor de prijs van £ 45 per jaar. De brouwerij was maar 4 hectare groot en er was weinig, en dan nog ouderwets, productie materiaal aanwezig.
Omdat de Porter zo goed werd verkocht, ook in Ierland, begon hij met Porter te brouwen. In 10 jaar tijd bouwde hij de brouwerij zodanig uit dat hij begon te exporteren naar Engeland. Een huzarenstukje ! Dit volbracht hij niet alleen. Hij had vrij revolutionaire ideeën. Alleen al het feit van zijn huurovereenkomst bewijst dit. Hij kende zijn wereld ook. Hij wist dat hij alleen maar succesvol kon zijn met goede medewerkers, van de hoogste tot de laagste. Zijn personeelsbeleid was daarom zijn tijd ver vooruit : hij betaalde zijn mensen tot 20% meer dan toen gebruikelijk was, aan de weduwe van een overleden werknemer gaf hij een overlevingspensioen, hij betaalde vrije dagen (bestonden toen niet), hij zorgde voor gratis gezondheidszorg voor zijn personeel, hij bouwde scholen en zorgde voor onderwijs voor zijn werknemers en hun kinderen.
Op privé vlak ging hij ook serieus tekeer : hij had, samen met zijn vrouw Olivia Whitmore, 21 kinderen waarvan er slechts 10 volwassen werden.
Toen hij overleed nam zijn zoon Arthur Guinness II het bedrijf over en bouwde het verder uit tot de grootste brouwerij in Ierland.
In 1862 vond de beheerder van de derde generatie Guinness dat het tijd werd om te stoppen met het brouwen van die verschillende soorten Porter. Hij registreerde een trade mark voor de biernaam 'Guinness'. Weer een schot in de roos want de brouwerij groeidde nog steeds.
Bij het einde van de 19de eeuw werden er 1,2 miljoen vaten Guinness Stout gebrouwen, het fabrieksterrein was gegroeid tot 60 hectare. Guinness was toen de grootste brouwerij ter wereld en ook overal te verkrijgen.
Nog altijd zijn er leden van de Guinness familie betrokken bij het beheer van de brouwerij. Vandaag worden er, over heel de wereld, 10 miljoen 'pints' Guinness dagelijks gedronken.

GUINNESS BOOK OF RECORDS

Ongelooflijk maar waar, dit is ook een verwezenlijking van één van de Guinness beheerders. Om de mensen langer in een pub te houden moeten ze kunnen praten over interessante dingen. Daarom liet hij een boek drukken met daarin allemaal opmerkelijke prestaties. Terwijl zij, uiteraard, genoten van een goede Guinness werd hun algemene kennis een beetje bijgespijkerd.
Destijds moesten de pubhouders hun pint ook volgens de regels van de kunst tappen : ze moesten in de schuimkraag een klavertje laten verschijnen. Heb je geluk dan kan je dat vandaag nog tegenkomen.
Omdat Guinness zowat het bekendste exportproduct was van Ierland kozen de bazen ervoor om het Ierse nationaal symbool, de harp, als logo te gebruiken.

Later, toen wij terug in de Tourbus zaten, maakte Neil er ons opmerkzaam op dat dit niet helemaal correct is. Guinness heeft inderdaad de Ierse harp als logo, maar dan wel het spiegelbeeld. De overheid vond dat de Ierse harp niet zomaar commercieel gebruikt mocht worden.

GUINNESS WAREHOUSE

Is tegenwoordig het meest bezochte 'monument' in Ierland. Je zal dit wel merken als je het bezoekt.
Dit bezoek is opgevat als een bezoek aan een grote pint. Nadat je een ticket hebt gekocht ga je naar de eerste verdieping waar je bezoek start met een korte uitleg van een hostess. Natuurlijk is hier ook de winkel waar je allerlei souvenirs kan kopen (bijvoorbeeld een zwarte polo Yves !).
Je doorloopt vervolgens heel het brouwproces op verschillende verdiepingen. Volgens hen word er nog steeds gebrouwen met de oorspronkelijke materialen : water, gerst, hop en gist.
Ergens onderwege kan je proeven van het bier na de hoofdgisting, voor het gelagerd word en de uiteindelijke smaak is bekomen.
Je komt ondertussen hoger en hoger in de 'pint'. Ben je op de derde verdieping dan is volgens mij het meest belangrijke wel geweten.
De vierde verdieping is gevuld met de 'Guinness 250 Ebhibition' omdat de brouwerij dit jaar 250 jaar bestaat.
Voor de meeste toeristen is het hoogtepunt binnen bereik : een bezoek aan de Gravity Brewery Bar waar je een deugddoende pint Guinness krijgt ! Van hieruit heb je ook een formidabel uitzicht over Dublin. De bar staat zowat centraal op de foto, onder de benaming de top van het gebouw links naast de lichttoren.
Een Guinness ging er bij mij altijd goed in : lekker, niet bitter en met een alcoholpercentage van maar 4,3 procent. Toch mee oppassen ! Bijvoorbeeld moest je Nigeria bezoeken. Daar word een Guinness gebrouwen van 8% !

Je moet als toerist de brouwerij bezocht hebben en natuurlijk enkele 'obligate' souveniertjes kopen.

Na het bezoek, en on-gehopt te zijn, vertelde Neil dat de Dubliners graag willen vertellen dat het water waarmee de Guinness gemaakt word afkomstig is van de Liffey. Onmogelijk zei hij, want dit water is zo dood als een pier en bovendien verschikkelijk vervuild. Je zou gewoon sterven als dit zo was.
Hij was blijkbaar in een lyrische bui. Bij hem maakt bier de tong los, zei hij, of dit bij ons ook zo was ? Dit ontlokte hem een uitspraak van een bekende Ierse dichter/schrijver/filosoof, William Butler Yeats : Er zijn geen vreemden hier, alleen vrienden die je nog niet hebben voldaan.

SLAINTE !
(uitgesproken als ergens tussen 'sloontje' en 'slaantje'
Gezondheid !

FAILTE ! De 'Shamrock'

Een voorbij denderende trein wekte mij om ongeveer 6u30. Ondanks mijn vrees had ik er de hele nacht geen last van gehad. Vermits ik gisteravond de werking van de douche al had getest werd het er geen koude. Daarna tijd zat om naar de 'breakfast suite' te gaan.

Haha !! Een echt Iers ontbijt : spiegeleitjes, spek, bonen in tomatensaus, worstjes, black- en white pudding, toast en koffie. Verschillende granen, yoghurt, confituur ontbraken ook niet. Maar geen ander beleg, geen kaas of zoiets. Volgens de kirrende dame van een ouder echtpaar aan de tafel naast mij was vooral de blackpudding 'lovely'. Ik vond het gewoon iets te zoute stukjes beuling, niks om over naar huis te schrijven (tiens, ik doe dat toch nu). Enfin, het ging er wel in. Een goede bodem om Dublin plat te lopen ! Tenminste tot aan de bushalte aan het kruispunt van 0'Connellstreet waar de 120m hoge 'Spire' staat.

Good morning sir, how's the craic ?

De welkomwoorden van Neil ! En ... haha, dat kende ik, dus : Very fine, the craic is good ! Was dan ook mijn antwoord. Van ons Freya en van een vorige reis naar Ierland kende ik het woordje 'craic' (zowat uitgesproken als krak). Het betekent lol, stemming, gevoel, maar kan ook over gebeurtenissen, gevoelens, schandalen gaan.
Blijkbaar was Neil in een goede stemming. Hij begon direct uitleg te geven over The Spire : dat de meeste Dubliners dit monument nu wel goed vonden, maar dat het teveel gekost had, dat er vele bijnamen voor waren, zoals 'the stiletto in the ghetto', de 'rod to God', de 'erection at the Intersection' en de 'stiffy by the Liffey'.
Enfin het was die Liffey die wij overstaken via de O'Connellbrug. Via Westmorelandstreet reden we naar Trinity College met zijn vermaarde Old Library en het 'Book of Celts'. Tijdens een vorig bezoek bezocht ik dit uitvoerig en liet het dus nu, letterlijk, links liggen.
Het stukje Westmorelandstreet van de Liffey tot aan Trinity is ongeveer een tweehonderdvijftig meter lang maar heeft een bewogen geschiedenis. Het maakte vroeger bij de Vikings deel uit van hun nederzetting en er was een grote slavenmarkt gevestigd. Vikings kochten en verkochten er Kelten om dienst te doen als galeislaaf, bouwvakker, enz...
We reden verder om tenslotte, na diverse andere stops, halt te houden aan Saint Patrick's Cathedral.

Pff ! Een kerk, hoor ik jullie al zeggen. Inderdaad, maar wat voor één, en van en voor wie ?
Saint Patrick is niet zomaar de eerste de beste heilige. Hij is de patroonheilige van Ierland en op zijn naamdag, 17 maart, is het Ierse Nationale feestdag. Niet alleen in Ierland, maar over de hele wereld word dit gevierd. Iedere Ier zal je kunnen vertellen wat dit feest inhoud.
Terug eventjes de geschiedenis induiken :
Voor zijzelf het onderwerp werden van invallen en onderdrukking deden de Ierse Kelten geweldig aan dit spelletje mee. Als onbeschaamde rovers plunderden zij hun Britse buren. In Wales, nochtans ook Keltisch, roofden zij slaven waaronder een 16 jarige jongen, Maewyn Succat. Hij wist echter zijn gevangenschap te ontvluchtten naar het vasteland, naar Gallië en Italië. Hij verbleef in het klooster van Lerins bij Nice waar hij priester gewijd werd. Hij maakte carriere en werd zelfs bisschop van Auxerre. In een visioen werd hem duidelijk dat hij terug naar Ierland moest om daar de heidenen te kerstenen. Omwille van zijn kennis van de Ierse taal en mentaliteit werd hij daar ook een soort bisschop. Ondertussen had hij de naam van Patricus aangenomen. Hij richtte tal van scholen en kerken op en schreef een bekende aanklacht tegen de prins van Wales die de christenen wreed behandelde.
Er bestaan vele legendes over hem. Die van het verdrijven van slangen met zijn donderende stem waardoor Ierland slangenvrij werd. Maar in het bijzonder die van het klaverblad, de shamrock. Patricus zou aan de niet gelovigen het mysterie van de heilige drievuldigheid hebben uitgelegd met behulp van witte klaver : drie blaadjes op één stengel. Vandaar dat het klaverblad de nationale bloem van Ierland is en de officiële kleur groen is.
In vele streken van Ierland offert men nog altijd een zwarte haan opdat het op zijn feestdag mooi weer zou zijn. Natuurlijk gaat dit feest gepaard met de nodige spijzen en vooral véééééél drank.

Terug naar de kathedraal. Een legende zegt dat bisschop Patrick de heidenen doopte in een bron die ooit in het park naast de kathedraal lag. Sinds de vijfde eeuw staat er wel een kerk. De Noormannen bouwden in 1191 een stenen kerk en sinds ongeveer 1749 heeft de kathedraal haar huidige vorm.
Saint Patrick's Cathedral heeft altijd een grote bijdrage geleverd aan het Ierse leven. Het was hier dat in 1742 voor de eerste maal de Messias van Händel werd opgevoerd door het plaatselijke kerkkoor in samenwerking met het protestantse van de Christ Church Cathedral.
Er waren ook verschillende bekende dekens, zowel plaatselijk bekend als internationaal. Wat dacht je bijvoorbeeld van Jonathan Swift ? ... Gullivers reizen ? Valt hij ?Er liggen graven van Cork en Kildare begraven naast vooraanstaande Hugenoten. De kerk is ook de thuisbasis van de Knights of Saint Patrick, een door King George III in 1783 gestichtte ridderorde. Enfin, de kathedraal belichaamt de geschiedenis en het erfgoed van het Ierse volk vanaf de vroegste tijden tot aan de dag van vandaag.
Er ontbreekt nog één naam om het compleet te maken : diegene die in de 19de eeuw het grootste deel van de restauraties sponsorde, Sir Benjamin Guinness.

FAILTE ! Aangekomen - Daniel O'Connell

Daniel O'Connell is geboren op 6 augustus 1775 in Cahirciveen, County Kerry, in een tamelijk welgestelde familie. In 1791 ging hij, gesponsord door het hoofd van de O'Connellclan studeren in Europa, in St.Omer en Douai.
Eens terug in Ierland, in Dublin, kreeg hij interesse in politiek, beïnvloed door de werken van Tom Paine, Jeremy Bentham en William Goodwin. Hij werd in 1798 advocaat. Hij was voorstander van religieuze tolerantie, vrijheid van denken, democratie en scheiding van kerk en staat. Voor die tijd vrij radicale politieke standpunten in Ierland. Hij werd lid van de 'United Irishmen' een beweging die zich liet inspireren door de Franse revolutie. Hiervoor werd hij door de Engelsen gearresteerd en gevangen gezet. Na zijn vrijlating, hij bewaarde zijn politieke ideeën, ging hij niet verder met rebeleren zoals daarvoor maar trachte hij in het parlement verkozen te worden. Dit lukte vrij aardig en hij kreeg een zekere naam en faam.
In 1815 stichtte hij de 'Catholic Emancipation Movement'. Hij hield massatoespraken en maakte duizenden armen lid van zijn beweging voor 1 shilling per jaar. Zijn gedachten en waarden mondden uit in de 'Act of Union'. Hij weigerde geweld te gebruiken maar waarschuwde de (Engelse) regering dat er, indien er geen hervormingen kwamen, de Ierse massa's zouden luisteren naar lui die wél geweld voorstonden.
In 1830 werd Daniel O'Connell een opgemerkte figuur in de 'House of Commons'. Hij was actief betrokken bij verschillende campagnes voor hervormingen van de wet op bijv. het gevangeniswezen, afschaffing van slavernij.
In 1841 werd hij de eerste katolieke burgemeester van Dublin. Hij bleef de (Engelse) overheid waarschuwen dat er dringend hervormingen moesten komen. Anders zou het volk in opstand komen. Weer werd hij gearresteerd in opdracht van de Britse eerste minister Sir Robert Peel.
Na één jaar werd hij vrijgelaten en onthaald als in held door het volk.
In 1845, tijdens de Irish Famine, de grote hongersnood, vroeg hij vergeefs hulp voor de noodlijdenden aan Engeland. Ondertussen was er afscheiding gekomen in zijn beweging en een groep 'Young Ireland' wou directere actie.
In maart 1847 werd O'Connell ziek en ging hij op pelgrimstocht naar Rome. Hij stierf op deze reis op 15 maart 1847 in Genua. Zijn hart is begraven in Rome, zijn lichaam in Dublin.
Naast zijn bijnaam 'the Liberator' kreeg hij ook de bijnaam 'the Emancipator'.

FAILTE ! Aangekomen

Ongelooflijk ! Nooit meegemaakt ! Aan de incheck balie op Zaventem stond niemand ! Blijkbaar dus nog alle keus om een goede zitplaats in het vliegtuig (alhoewel die bijna allemaal hetzelfde zijn).

Na de mini striptease bij de controle, eventjes op blote voeten verder, de lange wandeling naar de gates, helemaal teneinde.
Het werd zowat tijd om te 'boarden' en er was nog verdacht weinig volk. Dus toch maar eens gaan kijken of er iets veranderd was. Inderdaad : vlucht EI638 naar Dublin had een andere gate toegewezen gekregen.
Geen probleem ! Toch ruim op tijd op mijn plaats vast geklikt. De hostessen hadden juist hun turnoefeningen achter de rug en 5 snoepjes later waren we op vluchthoogte. Duur van de vlucht 1uur en 20 minuten. Daarom geen gratis etentje. Je kon wel iets kopen. Mijn koffie was maar juist op wanneer de piloot vertelde dat de daling werd ingezet. Weer 5 snoepjes later zijn we veilig geland op Dublin Airport. Een tiental minuten later stond ik buiten in een zonovergoten Dublin. Goed begin !
Met mijn van tevoren gekocht Freedom ticket direct op een 'Airlink' bus naar het centrum van Dublin, eindhalte aan Busaras, het centrale bus station aan Storestreet. Vandaar een zevental minuutjes wandelen naar Amienstreet, het Nord Star Hotel (memeber of the Regency group) aan Connelly station.
Deze 'stations'wijk in Dublin ligt iets ten noorden van de Docklands, ten oosten van Gardinerstreet en geeft toch een wat groezelige indruk. Blijkbaar aan renovatie toe. Gezien de bouwwoede in the Docklands zal dit zeker gebeuren.
Het hotel zelf, volgens de info over Connelly station, maar in werkelijkheid bijna onder de spoorlijn, gaf ook een ietwat 'vergane' glorie indruk. Toch heel vriendelijk onthaal. De kamer was goed genoeg, niet extra, maar met 'coffie/thea facility'. Er was voldoende opbergruimte dus mijn koffer was vlug uitgepakt.
Ondertussen was het al middag. Tijd om iets te gaan drinken en/of eten. Ik kende de weg ondertussen naar de Busaras in Storestreet dus langsdaar naar O'Connellstreet. Vlak over de Busaras zag ik een terrasje dat mij wel aantrok. Eén van de weinige terrasjes trouwens in Dublin. De koffie en de sandwich smaakten mij wel, de dienster was heel vriendelijk en ik besloot hier nog eens terug te komen. Het werd zowat mijn begin- en eindstek tijdens mijn Dubliner uitstappen. Een echte aanrader : café Le Monde in Storestreet, vlak over de Busaras.
Inwendig gesterkt op naar O'Connellstreet om alles eens te gaan bekijken. Aan het standbeeld van O'Connell is een halte van de Dublin Bus Tour, de hop-on-hop-off waarvan ik een Freedom Ticket had. Een rit door Dublin van ongeveer één uur en half. De ideale manier om eens langs de voornaamste bezienswaardigheden te rijden. Hier maakte ik kennis met 'Neil O'Share', de onovertroffen busdriver ! Het werd één van de plezantste ritten die ik ooit maakte. Vol humor, maar ook met melancholische momenten. Kortom : met een lach, maar ook met een traan.Je kan in Dublin, in heel Ierland trouwens, niet naast O'Connell kijken, één van de grondleggers van het moderne Ierland. Eén van zijn bijnamen is 'The Liberator' wat voor zichzelf spreekt !
Zoals je ziet op de achtergrond was er ondertussen een weersverschuiving geweest en hing een regenbui als echt Iers welkom in de lucht. Het bleef bij die dreiging maar de temperatuur daalde een heel stuk.
Terug aan mijn vertrekpunt was het hoog tijd geworden om te genieten van een échte Guinness, uiteraard in Le Monde, Storestreet !
In een volgende publicatie ga ik iets dieper in op de figuur van O'Connell, zowat DE trots van Dublin en Ierland.

FAILTE ! - Het begin

Ontdekkingsreizigers naar Dublin (of Ierland) weten van tevoren dat het groene eiland een eeuwenoude beschaving kent. In de prehistorie leefden er al mensen. Bewijzen hiervan zijn de monumentale graftomben die deze neolitische boeren en veehouders bouwden.
Zo'n 700 jaar voor de gebeurtenissen in het Midden-Oosten, waar nu Israel pronkt, werd het land ingenomen door horden Kelten afkomstig van het vasteland. Zij vestigden hier een rijk waarin een kleine duizend jaar niks veranderde. Tot op heden is die invloed merkbaar. Niet alleen in de taal maar ook in de Ierse 'ziel'. Toen St.Patrick in 432 voet aan wal zette en zijn Christendom invoerde namen de Ierse Kelten dit vrij vlug over en kende het Keltisch (of Iers) Christendom een gouden eeuw.
Ook de Vikingen zagen wel iets in deze contreien en streken hier gretig neer. Ook hiervan zijn meerdere sporen terug te vinden.
Op de plaats van het huidige Dublin waren toen twee belangrijke nederzettingen : Eén van de Vikings, An Dub Linh, en één van de Kelten, Baile Ath Cliath. De Engelse naam 'Dublin' is duidelijk afkomstig van de Vikings, de huidige Keltische (of Ierse) naam 'Baile Atha Cliath' van de Kelten.
De Viking naam betekent 'zwarte poel'. De Keltische (of Gaelic) naam betekent 'waadbare plaats over het hekken', de plaats waar men de rivier kon oversteken.
Later in de geschiedenis probeerden de Engelsen, die Ierland een wingewest vonden en de Ieren minderwaardige mensen, het Gaelic te verdrijven. De taal werd verboden en wie ze dierf gebruiken werd gemarteld of vermoord. Deze minachting duurde eeuwen en eindigde (?) pas in het begin van de 20ste eeuw !
Nu is Gaelic de tweede taal in Ierland en hard op weg de eerste taal te worden. Sinds Ierland in de E.U. is, is het trouwens de 23ste E.U. taal.
In Dublin (en het grootste deel van Ierland) vind je op alle officiële borden en wegwijzers tweetalige opschriften : Engels en Gaelic. In het westen van Ierland, in de graafschappen Donegal, Mayo, Galway en Kerry, het schiereiland Dingle, vind je de Gaeltacht-regions. Hier is Gaelic de eerste taal. Wanneer je bijvoorbeeld Connemara bezoekt zal je eerst in het Gaelic en dan pas in het Engels worden aangesproken.

Ik hoed mij ervoor een geschiedenisboek te schrijven, het zoveelste in de rij, wat bijzonder moeilijk is. Het huidige Dublin (en Ierland) is doordrengt van geschiedenis. In iedere straat, op elk plein, zie je wel een verwijzing. Maar er is véél méér !

De Ierse (of Gaelic) ziel waar ik hierboven over had is nog altijd doordrongen van één van de belangrijkste Keltische wetten : gastvrijheid ! Heel herkenbaar voor ons Vlamingen. Wij hebben eigenlijk ook Keltische roots. Daarom hebben velen het gevoel om 'thuis' te komen.

FAILTE !

FAILTE !

Welkom ! Leek mij een goede titel om mijn Dublins reisverhaal te benoemen : Failte ! (uitgesproken 'fajltje). Ondertussen kreeg ik groen licht van ons Goedele om er mee te beginnen. Kwestie van 'aperitief' !
Er zijn natuurlijk al honderden reisverhalen over Dublin geschreven. Het vroeg dus wel wat denkwerk om te proberen dit 1001 een beetje origineel te maken zodat Dublin- en Ierlandkenners er toch nog wat aan hebben.
In Dublin heb ik veel gebruik gemaakt van mijn Freedom Ticket van de Dublin Tour Bus. Ik weet het, je kan bijna alles ook te voet doen en voor de prijs van dit ticket kan je een paar maar gaan eten. Maar de 'kleine verhaaltjes' die de buschauffeurs je vertellen zijn gewoon onbetaalbaar. Je vind die in geen enkele gids. Ik had het geluk enkele malen in het gezelschap van Neil, een buschauffeur, te mogen meerijden. Een fantastische kerel die 'inside information' gaf, moppen vertelde, liedjes zong, kortom : éné van goud ! Ik ben zijn achternaam vergeten maar hij deelde zoveel mee dat ik hem voortaan 'Neil O'Share' zal noemen.
Ik ga dan ook trachten om mijn verhaal als een busreis door Dublin te verhalen, onder leiding van Neil O'Share.
Uiteraard heb ik geen foto van hem, daarom een montage (waar hij helemaal niet op lijkt vanwege een bepaald Geert Hoste look-a-like).

Dus vanaf volgende publicatie :

FAILTE !

Door Dublin met Neil O'Share

TERUG IN 'T LAND !

Dinsdagavond zette Aer Lingus mij, en de andere passagiers, veilig terug af in Zaventem (Brussels). Tijdens de terugrit naar Oelegem zag en hoorde ik dat een nationale plensbui onze nationale feestdag alle eer had aangedaan. Maar dat hebben jullie zelf allemaal ook meegemaakt.
Voor mijn Dublins verhaal én foto's is het nog een beetje wachten. Ben nog duchtig aan het overpeinzen hoe ik het ga brengen. Wacht er in ieder geval mee tot ons Goedele terug is om het te publiceren. Kan ik lekker mijn meningen en ervaringen afstemmen op haar en Yves zijn gebeurtenissen !
Toch een klein voorsmaakje, een beetje een link tussen de vorige uitstap naar Kos en de huidige naar Dublin : bovenaan het postgebouw staat een foto van een griek, nl. Eusclapius, en die wou ik jullie niet onthouden !

BIJNA !

Vandaag en morgen nog eens flink werken aan de fotoboeken van ons werk, naar het containerpark rijden met plastic afval. Dan mijn valies pakken en dondermorgen om 4u30 vertrekken naar Zaventem. Hopelijk is het een voorspoedige vlucht en land ik gezond en wel op de luchthaven van Dublin. Ik heb al gezien dat er een lijnbus is die van de luchthaven naar station Connelly rijd, wat vlak over het hotel in Amienstreet is. Handig !
Als ik eens bekijk wat ik allemaal wil zien denk ik dat deze korte vakantie iets te kort zal zijn. Dus een reden om daarna nog eens terug te keren.
In ieder geval : ik hou jullie op de hoogte.

DUBLIN

De kogel is door de kerk ! Na de vele informatie die ik aan het inwinnen was over allerlei vakantiebestemmingen waren wij verleden vrijdag aan het praten over Dublin. Beide dochters en mannen vol lof. Toen moet ook in mij het zaadje ontsprongen zijn dat mij daar ook deed aan denken. Ik is al enkele jaren geleden dat ik daar nog was en er is nog zoveel te zien.

Dus 's avonds ik direct naar een site, toevallig Neckermann, die een last minute aanboden voor Dublin. Vanuit Brussel op 16.07 vertrekken rond 20u, naar een hotel over Connelly station, vlak aan O'Connellstreet, terug naar Brussel aankomst daar rond 20u op 21.07. Met de fikse korting die ik kreeg heb ik nog een Freedom Ticket voor drie dagen gekocht (en dan had ik nog over !).
Spanje zal dus nog eventjes moeten wachten !

WEBSITE PROBLEMEN

De problemen die ik ondervind met de website van onze petanqueclub blijven maar duren. Vanmorgen kreeg ik de tip om belangrijke informatie zoals de telefoonnummers van het bestuur op mijn blog te publiceren. Dus daarom :
Willy V.W. 03.385.19.99 0474.521.428
Fred DW 0478.554.383
Rita C 03.484.48.88 0496.639.971
Danny vdW 03.484.40.84
Guy N 0472.475.643
Timothy DV 0473.471.504
Lokaal 03.464.25.02

Koperen ploert !

Volgens Frank is er geen sprake van een hittegolf, alleen in de Kempen zou het zover geweest zijn. Zondag waren wij voor een kampioenschap in Melle. In het naar daar rijden heb ik Sint Niklaas, Lokeren, enzo, niet zien liggen vanwege de dichte mist. Het Land van Waas weetjewel.

In Melle scheen echter de zon overvloedig. De eerste twee wedstrijden die onze ploegen moesten spelen was op terreinen die blijkbaar in het episcentrum van de warmte lagen.

Ik wou een kwartiertje gaan zien en mij dan terugtrekken in meer lommerrijke delen. De wedstrijden waren echter zo spannend dat ik het drie volle uren uithield.
Tot ik ineens het gevoel kreeg dat ik kookte. Het moment om onder een boom te gaan zitten afkoelen. Wat wel wat tijd in beslag nam.
's Avonds moest ik nog gaan werken en daar kreeg ik wel degelijk de terugslag van het gebeuren. Ook 's anderdaags en enkele dagen daarna moest ik mij nog koest houden. Dit op doktersadvies die ik gezien mijn hartverleden had ingewonnen. Toch handig zo'n ingebouwd waarschuwingssysteem als je er naar luistert.

Vakantie ?

Nu probeer ik toch al zeker drie dagen om een dvd te branden, met muziek en op tv te vertonen, van onze reis naar Kos. Lukt echter niet ! 'k Zal nog eens een goede slag op mijn pc moeten geven !

Ondertussen ben ik bezig, bijna last minute, met vakantieplannen. Ik had ergens in mijn achterhoofd het idee naar Asturias te gaan. Prachtige streek, weinig toeristen, enz... Tot ik de prijzen voor een B&B zag : die beginnen bij € 50 per nacht ! Nie moeilijk dat er weinig toeristen zijn ! Reken daar de benzine en de péage bij en het word een vrij dure zaak ! Toch nog eens surfen op het net en kijken of er dichterbij (bijvoorbeeld in Frankrijk) nog leuke plaatsen zijn. Wat ongetwijfeld zo zal zijn. Bijvoorbeeld Bergues ! Onbekend ? Dit is een stadje in het noorden wat je kon bewonderen in de film 'Bienvenue cher les Cht'is' Ook onbekend ? Dan moet je die dringend huren of kopen of lenen (ik heb hem). Het is de meest bekeken Franse film ooit ! En het is echt de moeite waard : heel hilarisch, goede acteerprestaties, goede gags, enz...

KOS

Ja, ik weet het ! Wij zijn al een week terug van Kos en nog geen foto's gezien. Moest eerst toch even ons ledenblaadje afmaken. Vandaag zal ik trachten er een aantal in een album op mijn fotohoekje te plaatsen, OKE ?
Kos is tenandere een klein, maar heel gezellig eilandje. Héél vriendelijke mensen en het hotelcomplex van Magic Live was prima. Je kan op een uitstap die typische Griekse plaatjes schieten en da's altijd leuk.
Ook af en toe een Grieks woord gebruiken doet wonderen : bijvoorbeeld op een wandeling tegen een rustende oudere man 'Jaasoe' (Hallo !) zeggen. Ontwakend antwoord die dan argeloos met hetzelfde.
Of een bestelling plaatsen in een bar : ena dieplos espresso parakalo (een dubbele expresso aub).
Een beetje uitleg bij de foto's : de eerste ruïne die je ziet is het geneeshuis waar Hippocrates werkte volgens zijn verklaring, zijn eed. De tweede ruïne is het kasteel van de stad (dorp ?) Kos, gebouwd door diverse invallers en dus met verschillende stijlen. Misschien merk je de Venetiaanse kantelen.
Uit ethische overwegingen heb ik ons gasten zoveel mogelijk uit het album gelaten. Begrip daarvoor ?
Geniet vooral van de rest !

OPGEMERKT !

Diegenen die ik al heb gesproken (of die het meemaakten) weten het al. Aan alle anderen die mijn avonturen volgen : mijn ribben spelen me parten ! Waarom ? Zondag laatsleden speelden drie damesploegen uit de provincie A. voor het Vlaams Kampioenschap Interclub. Op pc Leo in Brussel, onder het Atomium. Tussen de kantine en de speelvelden binnen, waar voor de gelegenheid ook tafels en stoelen stonden is een vrij hoge afscheiding, zo'n 15 à 20 cm. Ik, met beide handen vol, keek rond waar ik bekenden zag en betrad, met opgeheven hoofd, de 'arena'. Mijn voeten, zonder ogen (ik heb zelfs geen eksterogen) merkten het obstakel niet. Eén seconde later beet ik in het zand, tussen de bezette tafels en stoelen. Gevolg : kledij vuil, geschaafe knieën, kapotte hand en pijn aan mijn ribbenkast.
's Anderdaags constateerde de dokter 3 gekneusde ribben. Het is de eerste maal dat dit mij overkomt en, geloof me, ik kan er tenvolle van genieten !
Dank u wel, bezorgde lezer, het gaat al een beetje beter met liggen links of rechts, met ademhalen en zelfs bewegen.
In ieder geval : iedereen heeft mijn aankomst op Leo opgemerkt !

PRIJS !

Dinsdagnamiddagen, om de andere week, worden door mij voorbehouden om een dikke dertig derdeleeftijders uit Zandhoven en omgeving te begeleiden in het petanquen. Let wel : een dikke dertig = iets meer dan dertig, géén dertig dikke ...
Dinsdag ll. was het ook zo. Na afloop begon iemand van hen, een eerder stille typ, spontaan tegen mij te praten. Hij vertelde (kort) zijn leven. En waarom hij kwam petanquen. 'Ik ken er niks van, maar doe mijn best. En het is beter dan thuis stilzitten'. Tot daar zijn motivering. Frappant waren echter zijn slotwoorden : 'Ik ben een rijke mens ! Ik kan met de fiets rijden, ik kan met een tractor rijden, ik kan met een kruiwagen rijden en ik kom onder de mensen. Ik kan met hen babbelen.'
Ik kreeg het er echt warm en koud van !
Hij had het niet over een vette bankrekening die minder vet geworden was door de bankcrisis. Hij had het niet over een mooi, groot huis dat door het overlijden van zijn vrouw te groot geworden was. Hij had het niet over een chique mazoutverslindende Cermedes waar hij de streek mee afstruinde. Nee, gewoon : een fiets, een tractor, een kruiwagen, en babbelen met mensen.
Met zijn stille, simpele boerenverstand gaf hij het middel om de hedendaagse economische en sociologische crisis tegen te gaan. Hij verdient meer dan de Nobelprijs !

BACK AGAIN !

't Is héél lang geleden, maar hier zijn we weer. Waarom ? Omdat ik eindelijk eens wil zeggen dat ik twee ongelooflijke dochters heb !!!!!!!!!!!

De voorbije weken heb ik kunnen meemaken welke formidabele genereuziteit (of dat woord klopt of niet weet ik niet), maar het deed enorm goed. Ondanks de trieste omstandigheden. En dan heb ik het niet alleen ten opzichte van mij. Het heeft mij opgebeurd !

BRUNCH

Vandaag hebben mijn kinderen bij mij een brunch georganiseerd bij wijze van verlaat verjaardagscadeau. Al mijn dierbaren waren erbij en dat deed ongelooflijk veel deugd. Het was formidabel iedereen nog eens verenigd te zien en samen te eten. Echt feestelijk. Allemaal heel erg bedankt !

Toch was er bij mij een vleugje weemoed aanwezig. Gezien de dingen die mij de laatste maand bezig houden niet verwonderlijk trouwens. Ik had het gevoel dat dit het was wat ik eigenlijk wil en wat spijtig genoeg niet méér gebeurt.

VIRUSSEN EN BACILLEN !

Omdat mijn werklust momenteel nihil is en mijn lichaamstemperatuur bokkensprongen vertoond, omgekeerd evenredig met de beurs, eventjes tijd om nog eens te bloggen.

Ja 't is me wat die beurs zeg ! De één na de andere bank krijgt zogenaamde klappen. Maar toch schijnt ons spaargeld, ook pensioensparen veilig te zijn. Ook de spaarverzekeringen zouden veilig zijn. Als dit inderdaad zo is dan is dat een goede zaak. Ik vraag mij wel af wat het effect op de economie, de koopkracht, de index, ons loon, kortom ons leven zal zijn in de nabije toekomst. Hoeveel jaar zal het duren vooraleer we terug op hetzelfde peil als nu komen te staan, als dit ooit al zal zijn ?

Ha jullie zaten vol ongeduld te wachten tot hier nog eens iets zou verschijnen ? Allez dat mag ik toch graag denken vanwege een vaag 'belangrijk zijn' gevoel !

Wil het wel eens hebben over Alfred Lagarde. Alfred wie ? Niet ongerust zijn, 't is maar een heel klein gaatje in je cultuur. Alhoewel ! Alfred Lagarde was een Hollandse dj bij Radio Noordzee, de VARA en bij Veronica. Hij is geboren in 1948 en stierf aan een hersenbloeding op 1 januari 1998.

Hij presenteerde : Countdown café, Betonuur, Radio Romantica en Oh wat een nacht. Hij maakte ook tientallen promo's en jingles en was in zijn laatste jaren vooral bekend als Big Bad Motherfuckin' Al.

Tot hiertoe niks speciaals. In 1988 (amaai da's al een eeuwigheid geleden) maakte hij een cover van Don't worry, be happy (Bobby MacFerrin) die je misschien wel kent. Hij deed dit als het typetje 'Johnny Camaro' (what's in a name ?), een zanger met een Surinaams accent. Ongelooflijk succesvol ! Gisteravond hoorde ik een andere cover van Johnny, ongelooflijk knap : Ik ben de weg kwijt ! Een cover van Walk on the wild side van Lou Reed. Ik zou het jullie graag laten horen om mee te genieten maar raak niet aan de muziek !

Noch in de Free noch in de Fnac hebben ze iets van hem. Ik heb dan maar zijn website, beheerd door zijn zoon, opgezocht en hoop zo iets wijzer te worden. Misschien later wel meer !

Fläming dag 8, zondag 20 juli 2008

Wat is er nu speciaal aan die Maagdenburgse bollen ?

In 1650 wou een natuurkundige uit Maagdenburg, Otto von Güricke, bewijzen hoe groot de luchtdruk wel was. Hij liet twee halve bollen maken die perfect op elkaar pasten zodat zij een volledige bol vormden. Met een zelf ontworpen primitieve luchtpomp werd de lucht uit de bol gepompt. De luchtdruk aan de buitenzijde hield beide helften samen. Aan weerszijden van de bol werd een achtspan paarden vastgemaakt. Zij moesten de bol uit elkaar trekken maar lukten er niet in ! Later werden er twintig brabanders gebruikt en dan lukte het nog niet om de luchtdruk te overwinnen. De proef met de Maagdeburgse halve bollen is daarom een erg befaamde proef uit de fysica.

Na het ontbijt, zo ongeveer 9u15, reed ik naar Magdeburg, vrij vroeg, geen of weinig verkeer. Ook hier brengt de gekende Duitse 'gründlichkeit' je probleemloos naar vrije parkings midden in de stad. Ik wou een ticket kopen en zocht naar klein geld tot een mijnheer mij vertelde dat dit 's zondags niet moet. Goed meegenomen, dat was straks een koffie extra !

Ik de stad in. Ik dacht een oud stadsgedeelte te kunnen bezoeken, maar buiten een kerk zag ik alleen maar moderne gebouwen. Zowat alles was nog gesloten ik wandelde dan zomaar wat rond. Blijkbaar héél onzeker want weer een vriendelijke mijnheer (zijn alleen de voormalige Oostduitsers vriendelijk of zijn de anderen dat nu ook ? - niet mooi !) vroeg of hij mij kon helpen. Ik zei hem dat ik op zoek was naar de Magdeburgse halve bollen (die halb kügeln) en of er een museum was waar ik die kon bewonderen en waar nu eigenlijk de oude stadskern was ?

De ogen van het meneertje lachten ... blijkbaar had ik een kenner ontmoet (of waren mijn vragen te stom) : Haha !! Er is geen oude stadskern ! Wel veel oude gebouwen. In de 'krieg' is er veel vernietigd door zowel Amerikaanse bombardementen als die van 'unsere freunden'. (Ik had ondertussen al door dat mensen uit het Osten hiermee de Russen bedoelen). Een de 'halb kügeln vind je over heel de stad. 't Is te zeggen, replica's en anderen die er aan herinneren. En in een Magdeburgs museum staan ze ook niet. Ze staan in een museum in ... Wenen ! (Om te bleiten ! Dan kom je speciaal naar hier om die te zien). Maar ginder, waar die telefooncel staat, daar is een 'denkmahl'. En ga verder eens naar die kerk en rechts ervan ga je naar de Elbe, daar kan je heel goed wandelen !

Ik bedankte het vriendelijke heertje uitvoerig, wenste hem nog een schone dag en toog naar de telefooncel. Het 'denkmahl' was een standbeeld van von Güricke. De ontdekker, uitvinder, of hoe noem je zo iemand van de Magdeburgse halb Kügeln. Hij staat nu ook in mijn fotoverzameling. Daarna ik verder langs de Elbe. Op een bepaald moment zag ik iets raars ! Zo'n vijfhonderd meter de stad in zag ik boven de daken verschillende gouden halve bollen staan. Ik naar daar en enorme verrassing ... ik stond voor een Hundertwasser huis ! Dit had ik hier helemaal niet verwacht. Natuurlijk was dit een goede compensatie voor de échte von Güricke's Magdeburgs halve bollen !

De Oostenrijkse kunstenaar Hundertwasser heeft in verschillende steden huizen gebouwd die hij in harmonie met de natuur wou hebben. Hier in Magdeburg noemt het 'Die Grüne Zitadelle'. Niets is echt vlak of plat, noch de muren, noch de vloeren. Sommige vensters lijken wel te dansen in de gevel. Alles is beschilderd in felle kleuren met bloemmotieven. Het huis is gebouwd in 2005.

Het is echt een oord van rust en vrede midden in een levendige stad. Spijtig genoeg was er vandaag geen rondleiding.

Ik wandelde terug naar de Elbe en het begon te regenen. Eventjes vermoedde ik dat ik in Regensburg en niet in Magdeburg was ! Gelukkig was er nog een droog plaatsje op het terras van het restaurant aan de oever. Onder een grote paraplu, veilig voor de motregen, genoot ik van de plaatselijke specialiteit : gebakken rundslever met uit, weggespoeld met een groot glas Klosterbrau ! Jaren geleden dat ik dit nog gegeten had.

Na de middag trok ik terug de stad in om de Dom, het stadhuis en nog wat andere gebouwen te bekijken. Tijdens die wandeling kwam ik langs verschillende parkjes en hoekjes groen. Daar is hier veel aandacht aan besteed. Overal waar je gaat kom je die tegen en bijna altijd staat er een kunstwerk op. Het leek wel of dit gedeelte van Magdeburg één groot openluchtmuseum was !

Het viel mij ook op dat de prijzen hier helemaal niet hoger liggen dan in Fläming, wat ik verwacht had vanwege toch een (kleinere) grootstad. Een koffie koste bijvoorbeeld € 1.50, maaltijden tussen € 7 en € 13. Een grote pint € 3. In Berlijn en in het westen moest ik een pak meer betalen. Blijkbaar is er toch nog altijd ergens een onzichtbare grens tussen Westen en Osten !

Op de terugweg naar de parkeerplaats ging ik langs een marktje aan de oever van de Elbe. Héél druk bezocht door de Magdeburgers (en toeristen !). De overgrote meerderheid van de marktkramers waren Aziaten, vermoedelijk Vietnamezen, wat ik elders in het voormalige Oostblok nog ben tegengekomen. Er werden vooral prullaria en leder verkocht naast eten en drinken.

Toen begon het te regenen, maar écht te regenen ! Heel de terugrit, heel de avond, heel de nacht, heel de volgende dag. De rest van mijn tocht naar het Osten viel dus letterlijk in het water en daarom peddelde ik maar naar huis !

Al bij al vond ik het toch een geslaagde vakantie. De mensen zijn in het Osten enorm vriendelijk en hebben een ongelooflijke interesse voor de rest van Europa. De economische ontwikkeling blijkt achter te staan maar ik weet niet of dit zo slecht is. Hierdoor is er wel een uittocht van jongeren om in het Westen werk te vinden.

Positief is dat de natuur hier alle kansen krijgt. Op mijn terugweg hoorde ik op radio Brandenburg 1 zeggen dat de Bondsregering van plan is om te investeren in één groot natuurpark langs de voormalige 'innengrenz' (dus toch !). Er zullen nog veel miljoenen euro in moeten geïnvesteerd worden om hetzelfde welvaartspeil te bereiken als in de rest van Duitsland.

Bedankt lezer, ik hoop dat je een (klein) beeld gekregen hebt van Fläming en een ander stukje Osten ! Je mag ook altijd kommentaar schrijven hoor !

jeugdsentiment

Ik ken dit nummertje van The Animals. Toevallig hoorde ik het gisteren op de radio. Op het clipje lijken The Animals nogal brave jongens. Enkele jaren geleden werd het terug actueel in de generiek van Kill Bill, gezongen door Santa Esmeralda. Deze versie spreekt mij echter meer aan, hopelijk ook jou, lezer !
Veel luistergenot.

Kill Bill maakte dit lied weer populair, gezongen door Santa Esmaralda. Ik ken het van vroeger door The Animals die echter op de bijhorende clip brave jongens lijken. Deze versie is zowat het beste wat ik vond. Een vleugje 'aktueel' jeugdsentiment !

Fläming dag 7, zaterdag 19 juli 2008

Het is me gelukt. Ik bereikte Lutherstadt-Wittenberg via de 'normale' wegen. Zelfs zonder de hulp van de tomtommadam. Gewoon op de goeie ouderwetse manier door ... de wegwijzers te volgen !

Ondertussen heb ik nog een tussenstop gemaakt in Jüterbug. Vanuit de verte had het stadje een mooie skyline wat mij naar daar lokte. Het was ook de moeite waard. Raar maar waar, op het plaatselijke kerkhof ontdekte ik nog DDR sporen.

Zo rond de middag was ik dan in Lut-Wittenberg. Het verschil met de andere stadjes was direct groot : veel groter, veel drukker ! En betaalparking. Gelukkig vrij dicht bij het centrum. Alles staat goed aangegeven en op geen tijd stond ik voor de kerkpoort waar Luther zijn diktaat aanspijkerde. Of het nog steeds het originele hout is weet ik niet. Er staat een hoog ijzeren hek voor. Hoogstwaarschijnlijk om (fanatieke) toeristen te beletten er 'souvenirs' uit te kerven.

Poort van de slotkerk

Je kan ook begeleide stadswandelingen doen. De gids is dan verkleed in zo'n zwarte toga en met een 'luther'potske op.

Luther

Ik wandelde langs een andere straat terug naar de markt en kwam het 'Haus der Geschichte' tegen. Een huis helemaal ingericht volgens de gebruiken en de zeden van voor de Wende, uit de DDR tijd dus.

Ik werd rondgeleid door een heel sympatieke mevrouw die heel veel wist te vertellen over het DDR tijdperk. Zij sprak uiteraard Duits, de andere groepsleden waren een Amerikaans koppel met hun kindjes. De Amerikaanse mevrouw sprak Duits vanwege geboren in Berlijn en in haar jeugd daar gewoond. Zij vertaalde voor haar man. De vriendelijke gidse schrok er een beetje van dat ik haar Duits verstond, merkbaar aan mijn reacties op haar uitleg. Zij had gedacht dat de Amerikaanse ook voor mij in het Engels zou vertalen. Zij wist wel iets van twee talen in België, één daarvan was Frans, de andere wist ze niet maar was dat geen Engels ? Zij verontschuldigde zich heel uitvoerig en vond dat 'Flaams' (Hat das etwas zu tun mit Fläming ?) best te verstaan was.

Het museum was wel top ! Vroeger was het beneden een kinderkribbe en boven woonde men. De mensen die er woonden behoorden wel bij de meer begoeden.

Wc's in de kinderkribbe naast elkaar, à la Russe !

Enkele anecdotes :

-Men droeg ook kleren uit nylon (NewYorkLONden), maar mocht dit niet zo noemen, wel dédéron (zie je de DDR er in ?), géén propaganda voor een westers product !

-Er bestaat een zakje (een netteke) dat je altijd moest bijhebben. Kwam je een rij mensen tegen dan ging je gewoon aanschuiven en zou je misschien iets op de kop kunnen tikken. Volgens de gids was het zakje zo rekbaar dat er vijftien flessen bier in gingen.

-Er was geen behangpapier, in plaats daarvan werden de muren geschilderd en werden er sjablonen op aangebracht. Toch modern eigenlijk !

-Er was tandpasta voor de kindjes met bananensmaak, wat zonder meer moest aangenomen worden. Men kende de smaak niet van bananen, er waren er geen.

-Overal waar wij keramiek gebruiken, in keukens en badkamers, was dat hier plastiek. De 'vrijwillige' brandweer had dan ook veel werk. Minstens één maal per week was er een woningbrand.

-Van oude koperen munitiehulzen uit een fabriek in de omgeving, werden gebruiksvoorwerpen gemaakt, bijv. bekers en vazen.

Keukentafel met ingebouwde afwasteilen (wegens plaatsgebrek)

-Een aluminiumpot waar een gaatje in was werd gedicht met een vijs, een rondel en een moer. Zo kan die, weliswaar ligt lekkend, toch nog gebruikt worden.

-Koffie was er niet. Kon men toch eens aan koffiebonen raken dan waren die ongebrand. Men had een toestelletje gemaakt om zelf koffiebonen te branden op het fornuis. Die fornuizen werden gestookt met geperste papierblokken, bruinkool of hout.

-Begoede gezinnen hadden ook een tv, weliswaar zwart/wit en ze konden maar alleen de staatszenders ontvangen. Later verschenen er ook kleur tv's uit de Sowjetunie maar die werden zo warm, zei de mevrouw, dat je er een spiegelei op kon bakken. Bijzonderheid : bij alle tv's moest je een soort stroomregelaar kopen want geregeld waren er stroomterugvallen.

De staat controleerde alles. Ieder huisgezin moest een 'hausbuch' bijhouden. Hier moest in genoteerd worden wie er gedurende de week in het gezin verbleef. Elke week werd dit boek door de politie gecontroleerd.

Uniform 'Freie Deutsche Jugend'

Er werd heel veel gezwegen in de DDR. Je wist immers niet wat er aan je buur beloofd was om als verklikker te fungeren ! Je moest dus voortdurend op je hoede zijn.

Na het bezoek zei ik tegen mevrouw de gids dat ik de indruk had dat de gewone DDR burgers, sterke, vindingrijke mensen moesten geweest zijn. Wat zij beaamde.

De middag was al een eind op weg en ik wou met alle geweld nog naar Coswig, naar het gehucht Wahldorf. Eens kijken naar die Vlaamse waterput. Het was wel wat zoeken maar uiteindelijk toch gevonden ! Een oud meneerke, blijkwaar wel belezen, wenkte mij en was helemaal niet verbaas een Belg te zien in zijn 'boeregat'. 'Jaja' zei hij 'Er komen er nog wel eens meer, Vlamingen ! Op zoek naar de put. Weet je, eigenlijk zijn wij een beetje verre neven. Kom ik laat je de kerk zien'. En wij naar de kerk, een mooi gemetst kerkje vroeger gebouwd door ... Vlamingen. De bewoners hebben de moeite gedaan om het in zijn oorspronkelijke staat te herstellen. Tof !

'En als je nu die bocht neemt naar links en dan aan de volgende bocht, daar staat de put'. Ik bedankte hem uitvoerig en wenste hem nog vele mooie dagen en reed naar de put. Eigenlijk iets van niets, gewoon een houten waterput maar met de uitleg dat hij oorspronkelijk gemaakt was door Vlamingen en... Slavische immigranten. Zo'n beetje 'heilige' grond ?

De Vlaamse waterput

Ondertussen was het stevig beginnen regenen, mét donder. Ik besloot daarom om geen pension te zoeken in Fläming maar door te rijden naar Magdeburg. Misschien zou ik de beroemde 'Magdeburgse halve bollen' wel zien !

In de buurt van Wiesenburg staken er weer een vijftal reetjes de weg over, zo'n honderd meter voor mij. Bracht mij in herinnering die borden toch weer serieus te nemen.

Via de autobahn naar Magdeburg. Even daarvoor, in Heyrothsberge, vond ik een pensionnetje waar ik overnachtte. Morgen zak ik af naar Magdeburg en is het 'bollentijd'.

Fläming dag 6, vrijdag 18 juli 2008

Vandaag is het mijn laatste dag in dit deel van Fläming. Ik had eens iets gelezen over restanten van een belangrijk centrum uit WO II. Die vond ik in Wünsdor : Die Bunkeranlagen.

Naast een belangrijk bunkerpark zijn er verschillende musea : het Garnisonmuseum, over de geschiedenis van het Zossen-Wünsdorf garnizoen van 1910 tot 1945. De Russchischer Soldatenalltag, over de aanwezigheid van de Russen hier van 1945 tot 1994. De Spitzenbunker, hier ook de Wünsdorfer Betonzigarren genoemd, over hun functie als luchtafweer.

In beide eerste musea was wel één en ander te zien : van wapens, gebruiksvoorwerpen, uniformen tot heel veel foto's.

Die betonnen sigaren : iets speciaals maar ik vraag mij af hoe functioneel ze wel waren als luchtafweer.

Het belangrijkste was de ongeveer anderhalf durende wandeling door het bunkerpark.

Kort gezegd : deze plaats is getuige van zowat een kleine 100 jaar Duitse Militaire geschiedenis.

Aan de laatste keizer, Wilhelm II, herinneren nog de kazernes van de keizerlijke garde. Momenteel zijn dit heel modern ogende woonblokken, met alle modern comfort. Je kan er flats huren van 4 tot 6 kamers voor een prikje. Zij staan in een groene oase, met parking en winkelcentra in de buurt. Toch staan zij praktisch leeg. Er zijn niet voldoende mensen die ze willen huren omdat, vooral jongeren, er een trek naar het westen is.

In WO II bouwden de nazi's hier drie grote bunkercomplexen : Maybach 1, Maybach 2 en Zeppelin. Als je een beetje naar beide namen (Maybach en Zeppelin) zoekt, zal je ontdekken dat die nauw met elkaar verbonden zijn : verschillende Zeppelins hadden Maybach motoren. Maybach bouwde ooit een auto die Zeppelin genoemd werd. De beide families trouwden ook onderling met elkaar en dienden in de Wehrmacht.

Het bijzondere van de Maybach bunkers is dat zij het uiterlijk hadden v an gewone landhuizen. Maybach 1 bestond uit 12 grote bunkers, twee verdiepingen bovengronds en vier verdiepingen ondergronds. Zij dienden als Hoofdkwartier van de Duitse Wehrmacht gedurende de oorlog (Oberkommando des Heeres der Deutschen Wehrmacht). Toen ze gebouwd werden had niemand inzage in de bouwplannen. Per dag werd een plan meegedeeld van wat er die dag moest geconstrueerd worden. Dit om spionage tegen te gaan. Uiteraard werden ze gebouwd in gewapend beton, maar van een zodanige stevigheid dat de bouwmeesters ze onverwoestbaar noemden. En (bijna) gelijk hadden ze !

Het Zeppelin complex ligt volledig onder de grond. Alleen de ingangen waren bovengronds uiteraard, maar vermomd als landhuizen. Oppervlakkig gezien leek ze bewoond door een familie, wat ook zo was, maar dagelijks passeerden hier de meer dan 140 soldaten die ondergronds werkten als ze afgelost werden. Foutje in de vermomming ! Welke spion zou geen argwaan krijgen als de familie Schmidt per dag 150 bezoekers kreeg ?

Het Zeppelin complex deed dienst als inlichtingencentrale en werd volledig gefinancierd door de toenmalige Duitse Post. Het is ongeveer 4 voetbalvelden groot en er zijn acht verdiepingen ! Dus een totaal van 32 voetbalvelden. Het is volledig A,B,C vrij, dit wil zeggen bestand tegen atoomwapens, biologische wapens en chemische wapens. Een mens vraagt zich af waarom atoomvrij ? Er was toch nog geen atoombom ! Of was er toen een collega van Oppenheimer werkzaam en was er meer onder de (hoogte)zon dan wij nu weten ? Feit is, het is gigantisch.

Op één of andere manier kregen de geallieerden toch weet van deze gebouwen en een groots opgezet bombardement vernietigde het omliggende woud voor bijna de helft. De bunkers kwamen er met scherven vanaf. (Waar hebben we dit nog gehoord ?) Enfin, het waren Ukrainers die er het eerst bijwaren. Na de oorlog werd beslist om heel het bunkerpark te vernietigen. Wat met de Maybach bunkers ook gebeurde. De bouwmeesters hadden echter grotendeels gelijk want men slaagde er niet in ze met de grond gelijk te maken.

De Zeppelinbunker moet zelfs de Russen verbaasd hebben want ze lieten hem ongemoeid. Allez, de bunker op zich toch. Het communicatiemateriaal werd verbeurd verklaart en naar Rusland gevoerd om daar hun zaakjes te moderniseren. Dit gebeurde allemaal voor de verkoeling tussen de geallieerden optrad die de Koude Oorlog inluidde.

Toen die begon vonden de Russen het anders geen slecht idee, zo'n 'Nachrichtenbunker' en zij vestigden zich, samen met de Oost-Duitsers, in het Zeppelincomplex. Zij herdoopten hem tot 'Panzir' wat in het Nederlands 'harnas' betekent. Zij stopten hem terug vol technologische hoogstandjes en benutten hem om West Europa in het oog te houden. Panzir werd voor de Sowjettroepen het Hoofdkommando in Europa. Ook het hoofdkwartier van de gemeenschappelijke DDR/USSR luchtmacht en de luchtverdedigingstroepen.

In het bunkerpark, naast Zeppelin/Panzir, was ook nog een oudere ondergrondse bunker die in de oorlog al grotendeels buiten dienst was.

Vanuit Panzir werd ieder vliegend voorwerp in het oog gehouden en als er eens iets naar het Oosten vloog dat abnormaal was werden er MIG's verwittigd. Er zou ook een verbinding bestaan hebben met de beruchte rode knop om raketten te lanceren (die daar trouwens niet zo ver af stonden). Dit duurde tot aan het einde van de Koude Oorlog in 1989.

Pittig verhaaltje : Men zag het vliegtuigje van Mathias Rust, die er op het Rode Plein in Moscou met landde, niet. Vermoedelijk waren de bewakers te moe of sliepen zij vanwege te diep in wodkanevelen gehuld. Het verhaal gaat dat vanaf die dag er een absoluut alcoholverbod was, niet alleen in de Panzirbunker, maar op het hele complex. Volgens onze Duitse gids de slechtste beslissing die men kon nemen : als een Rus van een fles wodka drinkt kijkt hij tenminste naar boven !

Na de koude oorlog namen de kameraden natuurlijk alle technologie mee naar huis, enkele toestellen te na gesproken. De bunker zelf, met al zijn hoogstandjes, bleef bestaan. De laatste eigenaar had er zelf niet zoveel meer aan gewerkt en had verder geborduurd op het bestaande, het door de nazi's ontworpen. Ik stond versteld van de vele snufjes die zij toen, voor 1945, al in praktijk brachten : luchtdrukpost, zonnebanken, voorloper van airco, sandwichbetonbouw, enz... Alles bijeen een zeer leerrijke ervaring.

Aansluitend hierop had ik graag de 'Rakettenanlage' in Kummersdorf zelf bezocht. Hier ontstonden de naziraketten die later verhuisden naar Peenemunde. Ik vermeldde reeds dat zij niet ver van de Panzir stonden. Na de oorlog hebben de sowjets dit centrum verder uitgebouwd en er stonden toen raketten op West Europa gericht. Met of zonder atoomkoppen dat was mij niet duidelijk.

Een vijftal inwoners uit Kummersdorf houden er geregeld wandelingen voor de toeristen, maar voor slechts één persoon zagen zij dit niet zitten. Spijtig.

Er is nog meer : in Sperrenberg, een dorpje tussen Wünsdorf en Kummersdorf ligt het militaire vliegveld. Dit is gebouwd op een vliegveld uit WO II en verder uitgebouwd in de koude oorlog. Het is een enorm domein met naast het vliegveld ook kazernes, losstaande officierswoningen, schooltjes, een hospitaal, garages, enz... Er kan een grote gemeente in huizen ! Momenteel probeert men middelen vrij te maken om van dit ondertussen door de natuur terug opgeëist domein één groot Europapark te maken, met paviljoenen uit alle landen.

'Schade, nicht zu besuchen !'

Vandaag is dus mijn laatste nacht in Kummersdorf, morgen rij ik verder op ontdekking in Fläming, richting Wittenburg. Ik probeer dit langs kleinere wegen te doen. We zien wel.

Oh ja, ik ben zo vrij om te vertellen dat ik de laatste avond de rekening voor mijn verblijf hier moest betalen. Kamer met ontbijt, drankverbruik en verschillende avondmalen samen : € 262 !

P.S. Je kan alle foto's bekijken door te klikken op de zijbalk rechts op fotohoekje, dan kies je Fläming. Je mag natuurlijk de andere ook bekijken.

Fläming dag 5, donderdag 17 juli 2008

Het is slechts een kwartiertje rijden van Kummersdorf naar Trebbin, een iets grotere gemeente waar een station is. Na geparkeerd te hebben op de 'park & ride' zone ging ik een ticket kopen naar Berlijn. Het station was gesloten maar een automaat van DB (Die Bahn heet dat tegenwoordig voluit) met deskundige instructies leverde er mij een af voor Berlin Hbf (Berlin Hauptbahnhof), kostprijs 3.80 euro. Trebbin ligt op de spoorlijn Wittenberg/Rostock.

Berlin Hbf is een vrij nieuw, gigantisch groot, modernistisch gebouw. Pas open sinds 2005. De ideale aankomstplaats in Berlijn want vandaaruit vertrekken alle bussen, metro, enz... om de stad te verkennen.

Ik verkende eerst het gebouw van zuid naar west, van boven naar onder. Een stadsplannetje leerde mij dat ik serieus zou moeten kiezen wat ik wou zien die dag in Berlijn. De snelste manier om zoveel mogelijk op één dag te bekijken leek mij een City tour. Je hebt dan een eerste indruk. Voor de prijs van 12 euro maak je een toer door Berlijn, met geregeld op- en afstapplaatsen. Wat ik ook deed. De gids aan boord gaf heel veel uitleg, in het Duits en Engels, doorspekt met mopjes en plaatselijke humor.

We staken de Spree over, er zijn meer dan 1.700 bruggen in Berlijn, en belandden in de diplomatische wijk. Hier staan broederlijk naast elkaar de meeste ambassades van bijna alle landen ter wereld. Bijzonderheid : er staat een gebouw waarin Kohl na de 'wende' zijn regering wou leidden en door hem erg groots werd opgevat. De Berliners, niet erg tevreden met die grootsheid noemen het gebouw het 'Kohlosseum'.

Je draait een laan in, hier noemen ze dat een allee, en staat voor de Reichstag, naar mijn weten zowat één van de bekendste gebouwen in Berlijn. Door allerlei filmen over WO II roept dit toch enige emotie op.

Je ziet zoveel historische gebouwen dat je op de duur niet meer weet wat je nu gezien hebt. Berlijn is zo uitgestrekt dat je een ongelooflijk ruimtelijke indruk krijgt. Voor mij toch een beetje overweldigend.

In de week Charlottenburg bewonder je de gebombardeerde kerk waarrond een nieuwe kerk gebouwd is. De gids vertelde dat na het bombardement in 1943 de Berliners de wijk herdoopten in 'Klamottenburg' (voddenburg). Of hoe destijds de Berlijners de zaak ironisch bekeken.

Natuurlijk rij je langs de KuDam (Kurfurstendam), Unter den Linden en Checkpoint Charlie, gewoon zo genoemd omdat het het derde checkpoint was. Charlie is de derde letter in het internationaal telefonisch alfabet. Van de beruchte muur en de gedemilitariseerde zone zie je bijna niets meer. Een stuk dat herbouwd is voor de toeristen kan je nog wel bewonderen. Volgens de gids is hij helemaal in stukken verkocht aan wie een origineel souvenir wou hebben. Ondertussen zijn er al 3 muren verkocht volgens hem en nog steeds gaan er vlot stukjes muur over de toonbank.

Naast de historische gebouwen is er ook geweldig veel nieuwbouw, heel modern met veel glas en staal. Alle grote merken uit de auto-industrie, de electronica en bankwereld hebben hier een groot filiaal of hun hoofdzetel. Ook wel tof ! En dit zowel in het westen als in het toenmalig Oost-Berlijn.

Ik stapte op verschillende plaatsen af om de zaak eens van dichter te bekijken. Bijvoorbeeld Checkpoint Charlie. Dit is echter nagemaakt en zo omgeven door toeristen dat je er geen normale foto van kon nemen. Brandenburger Tor : leek mij op foto's een enorm impossant gebouw. Hij is ook wel groot, maar niet zo imposant.

In ieder geval, Berlijn is een grote, open stad, waar ik zeker nog eens naar terug ga om beter te leren kennen.

Waar we voorbijreden en er geen stop voorzien was, wat ik wel had gewillen, was het Holocaust Mahnmal, je weet wel dat plein dat vol stenen ligt en waar een enorme geladenheid van uit gaat.

Nog altijd is Berlijn één grote bouwwerf. Waar de muur stond en waar de gedemilitariseerde zone was kan je afleiden uit de tientallen moderne 'skyscrapers'.

Er is wel enorm veel aandacht voor groen en voor kunstwerkers die overal over de stad verspreid staan.

Het enige dat zowat tegenviel waren de prijzen, maar dat heb je in elke grootstad. Ik was ondertussen gewoon aan een koffie voor maximum 1.50 euro in Teltow-Fläming. (Op de autoplaten is dit 'kreis' afgekort als TF) In Berlijn kostte een koffie 3 euro. Ook een gewoon broodje was duurder dan elders.

Ik was in ieder geval onder de indruk van de grootsheid van Berlijn, van de gemoedelijkheid van de Berliners, hun humor en hun openheid ten opzichte van medeburgers uit de hele wereld.

Nu ik een eerste indruk heb, herhaal ik : ik ga terug !

Fläming dag 4, woensdag 16 juli 2008

Vandaag dus naar Glashütte, het kunstenaarsdorp.

Ondertussen weet ik de weg daarheen blindelings te vinden. Op de verplichte parking voor het dorp stond mijn Tacumaatje helemaal alleen. Het parkeerticket koste € 4. Blijkbaar komen de toeristen laat naar hier, het was nochtans al voorbij tienen. Ik wandelde vrij eenzaam langs de gebouwen. De meeste 'kunstenaars' waren nog bezig hun zaakjes te openen. Want daar gaat het eigenlijk om : verkopen ! Allerlei ambachtslui proberen hun waren in de toeristen hun zakken te doen belanden, weliswaar zelfgemaakte spulletjes.

Mijn eerste stop was een potterie met annex terras. De koffie in de zelfgemaakte tas smaakte wel. Even binnenlopen in het atelier en kijken terwijl de pottenbakster aan het draaien was. Misschien een mogelijkheid om vingerhoedjes te kopen dacht ik, maar ... helaas !

Ik slenterde verder langs een viltwinkel, een zeepziederij, een glasblazer en een schilder.

Ondertussen was er toch wat volk bijgekomen en voelde ik mij niet meer de enige toerist. Het bekijken van het vilten, het zeep zieden en glasblazen vulde de voormiddag.

Omdat ik toen aangekomen was bij een herberg vond ik het weer tijd voor een koffietje en misschien iets om te knabbelen. De herbergier bleek meer in zijn mars te hebben : hij bakte in een steenoven zelf brood en maakte allerlei soorten worst. Op zijn kaart stond voor de kleine honger een 'knäcker'. Ik hoorde iemand dat bestellen en volgde nauwkeurig wat er op het bord lag : twee grote boterhammen gesmeerd met spekvet én kaantjes, een lang gedroogd worstje en enkele dikke schijven van een ander soort salami. Daarbij een augurk en een eindje van zo'n vijf centimeter leverworst. Voor de prijs, € 2.50 moest je het niet laten en dit leek mij een portie die ik best aankon.

Het was heerlijk ! Hiermee zou ik zeker de avond halen. Dus ... hop naar de volgende kunstenaar. Langs een nagebootst station wandelde ik naar een galerij met 'heim' produkten. Eigenlijk gewoon een souvenirwinkel. Vond hier toch het eerste souveniertje én een aantal postkaarten. Vanuit de winkel zag ik een grote 'Oscar' staan die mijn nieuwsgierigheid trok. Bleek het uithangbord te zijn voor de grootste Europese tentoonstelling van Hollywoor rekwisieten. Eén van de kunstenaars in Glashütte maakte geregeld rekwisieten voor Hollywood en via zijn connecties had hij er een groot aantal bekomen die hij ten toon stelde. De galerijhouder vond mij intressant genoeg om mij persoonlijk rond te leiden en deskundige uitleg te geven. Volgens hem waren er verschillende stukken origineel, het grootste aantal echter was namaak vanwege te duur. Hollywoord ligt blijkbaar niet zo in de belangstelling van de, overwegend, Duitse toeristen want ik bleef de enige bezoeker. (Hah, vandaar de persoonlijke uitleg !).

De volgende stop was de glasblazerij. Ook de moeite waard, spijtig dat de inkom van het museum vrij duur was :€ 10 !

Na nog een kunstgalerij doorgewandeld te hebben, met allemaal héél moderne kunst waar ik geen bal van snapte, toog ik naar de parking. Met veel geluk kon ik nog even bootje gaan varen op de Mellensee !

Ik heb vergeefs trachten te achterhalen wat er nu aan de oorsprong ligt van dit kunstenaarscollectief. De aard van de gebouwen, bijna allemaal lange bouwsels, doet mij iets vermoeden uit het DDR verleden.

Haha ! Het 'fahrschein' bureau voor een Seerundfahrt was open ! Dus ik naar binnen en ik belandde in een ... viswinkel ! 'Schade' ! Vandaag geen rondvaart. Ja, morgen ... maar dan zijn het allemaal mensen van een hotel iets verderop en ik weet niet of er dan nog plaats is. (Ik weet dat ik een aantal ponden teveel heb, maar zo corpulent ?) Overmorgen ? Ja, dan is er een rondvaart met 'behinderten' en we weten ook niet of ... (Ik voelde mij nog zwellen en tientallen kilos bijkomen !). Ik maakte geen bezwaar tegen de behinderten, was er zelfs een beetje nieuwsgierig naar, maar de goede man kon mij niet garanderen dat ik mee kon.

Schade ... auf wiedersehen !

In Sperenberg, het dorpje naast Kummersdorf, ging ik het postkantoor binnen om postzegels te kopen. Het was een winkeltje van Quelle (bij ons is dit véél groter) dat ook het postgebeuren verzorgde. Ik vond er zelfs nog postkaarten !

Dus naar het hotel en kaartjes schrijven op het terras. Het werd nogal donker en ik schrok een beetje dat het al zo laat zou zijn ... toen begon het te regenen.

Naar binnen, de gelagzaal in gevlucht. Het was al etenstijd en vermits het hier vandaag schnitzeldag is (ja, speciaal vandaag, alhoewel ik dacht dat het hier iedere dag schnitzeldag is) zoiets gegeten. Doorgespoeld met een lekker zwart biertje !

Morgen rij ik naar Trebbin om daar de trein te nemen naar Berlijn. Benieuwd wat dat zal worden !