KALIEF PEKPEK & THE SULTAN(E)S - THE END !

donderdag 24.07, dag 7 (en 8, maar dan was het al vrijdag),

Het is onze laatste volledige dag in Magic Life Waterworld. Een mooie vakantie liep weer ten einde. Maar wanneer paarden de stal ruiken zijn zij niet meer te houden. Mijn knop was blijkbaar ook al omgeschakeld. Mijn mannen en ik hadden besloten om vandaag van zoveel mogelijk locaties op het domein afscheid te nemen. Wij deden dit in het gezelschap van Jeanke, die zowat onze eregast werd. Pontificaal reden wij met hen alles af en hielden een pi(t)sstop in de Coca cola bar. Eigenlijk was het best aangenaam.

Na de middag en de daarmee gepaard gaande platte rust maakten wij onze valiezen op, kwestie van morgenvroeg niet te veel tijd te verliezen.

's Avonds gingen wij met zijn allen nog iets drinken, ALLEMAAL, en namen zo gepast afscheid van dit zalig stukje Turkije.

Vrijdagochtend werden onze valiezen naar de receptie gebracht, ingeladen in de bus, samen met ons en wij naar het vliegveld van Antalya.

Na de incheck werden wij naar een gate geloodsd waar het wat warrig verliep. De passagiers voor Hannover (Annofér !) moesten samen met ons naar de gangway. Dat werd echter heel goed gemaakt door onze plaatsen in het vliegtuig, aan de nooddeur. Dus massa's plaats voor de benen.

Na een behouden landing in Zaventem keerden wij, zoals zij zeggen, moe maar gelukkig naar huis.

KALIEF PEKPEK & THE SULTAN(E)S - deel 2

Woensdag 23 mei, dag 6

Deze voormiddag gingen wij het er eens van nemen zie ! Gewoon niks doen (is eens wat anders hé) en op een zetel aan het zwembad liggen. Een drankje binnen handbereik en relaksen. Natuurlijk maakten wij eerst een wandelingetje langs de strandboulevard, kwestie van toch wat (kilo)meters in de benen te hebben. Een plakkaatje trok daar mijn aandacht. In vier talen, Duits, Engels, Russisch en Turks werden de toeristen er attent op gemaakt om in juli en augustus voorzichtig te zijn op het strand. Er werd zelfs gevraagd om 's nachts liefst niet op het strand te komen. Waarom ? Dan komen de schildpadjes uit en trekken naar de oceaan. En 's nachts zie je die natuurlijk niet en je zou ze vertrappelen. Schattig hé ?

Wijlle dus op onze luie krent aan het zwembad. Natuurlijk had ik eerst mijn mannen ingepapt, zeker Old Rob. Met zijn medicatie mag hij niet in de zon komen, allez niet zonnen. En de grote ... enfin het kwam er op neer dat alleen Jeff en ik daar onze bast ontbloten. Zouden daar foto's van bestaan ?

Na de middag hadden wij afgesproken met enkele andere groepjes aan de receptie. We gingen met een bus naar een dolfijnenshow. Een heuse uitstap !

De gids op de bus, met de originele naam Ali, sprak geen Vlaams. 't Is te zeggen : na een stukje Duitse uitleg zei hij 'zoals ze zeggen'. Om binnen te mogen in het dolfinarium kregen wij een armband, precies een blanco horloge. Die horloge was het electronisch inkomtiket. Je moest dat op een scanner drukken die dan groen uitsloeg en je mocht binnen.

Eigenlijk was het een gewone dolfijnenshow die je overal ter wereld kan bekijken, maar voor ons was het een welgekomen afwisseling : eens iets anders dan het hotelcomplex.

's Avonds was het Turkse avond. Hadden wij toch juist die avond onze afspraak in restaurant Milanese zekers ! Dat Turks hebben wij gemist. Het etentje in Milanese maakte echter veel goed. Ik heb zelden zo lekker Italiaans gegeten. Spijtig dat de garçons geen Italiaans praten.

Uiteraard was het ook de avond Turkse show in het theater. Wij hebben die grotendeels gemist omdat het eten zolang duurde. Toch enkele foto's van de buikdanseres !

De vergadering nadat onze mannen sliepen duurde niet echt heel lang. Blijkbaar beseften wij dat het morgen al onze laatste volledige dag vakantie zou zijn.

KALIEF PEKPEK & THE SULTAN(E)S

Dinsdag 22 mei, dag 5

't Is me wat met die titels zeg ! Maar deze is toch wel origineel hé ? Ik verander hem in ieder geval niet meer.

Gelukkig heb ik mijn foto's die mij er aan herinneren wat er vandaag allemaal te doen was. En het was wel wat.

Ik had al eens geprobeerd om Jeff in het zwembad te krijgen, het relaxbad voor volwassenen, wat niet lukte vanwege te koud. Hij probeerde het eerst met zijn grote teen en besloot toen om toch maar aan de kant te blijven, op een ligstoel.

Vanmorgen kon ik hem toch overtuigen om in het grote zwembad te gaan. Mits de stellige belofte dat de begeleiders hem zouden vasthouden. Dus na het middagmaal togen wij richting zwembad. Eerst had ik Old Robberhand goed ingepapt met factor 30 omdat hij zeker niet zou verbranden, Klem De Grote had het niet nodig. Uiteraard had ik ook de nodige aandacht besteed aan Cowboy Jeff omdat hij vermoedelijk toch een hele tijd in het zwembad zou vertoeven. Wat zo was ! Hij heeft er zich kostelijk in geamuseerd en het trok heel wat belangstelling met zijn twee zwarte zwem(auto)banden. Ik vond het fantastisch van mijn collega's dat zij hem begeleid hebben. Verleden week heb ik zelf eens geprobeerd om te zwemmen en moest het al na een tiental beenstoten opgeven vanwege stekende pijn in mijn rechterknie. (de dokter heeft verdorie toch gelijk dat het nog een aantal maanden zal duren voor het kraakbeen voldoende gevormd is om normaal te scharnieren !)

Die namiddag hebben wij er Jeff ook van overtuigd om op de water-ramp te gaan. Hij wou dit echter alleen maar samen met Leo doen één van de volgende dagen.

Na het bourgondisch avondmaal deed de structuur zich eens te meer gelden : Old Rob en Klem gingen slapen. Jeff en ik waren er op gebrand om naar de show van Andrew Young te gaan, volgens de affiche één der beste saxofoonspelers ter wereld. En of dat zo was ! Ook zijn band met zangeres Rebecca en de Macedonische zanger Danny mochten er wezen. Het knapste was het slot : Andrew Young zette Baker Street in en heel het theater ging uit zijn bol, wij incluis.

Een avond die wij niet snel zullen vergeten.

Vanwege de actie die wij uitplooiden tijdens het optreden, mee in de handen klappen en ter plaatse dansen gingen wij moe maar tevreden naar onze kamer. Jeff ging nog wat tv kijken en ik mocht naar de bar iets gaan drinken en napraten met de collega's.

Oh ja, morgen ga ik proberen om een nieuwe link te leggen naar 'mijnalbums.nl'. Hier ga ik de foto's van de reis opzetten. Dus nog eventjes geduld.

ALI & DE 21 BABA'S - deel 4

Maandag 21 mei, dag 4

Vooraleer het maandagverhaal te beginnen, beste lezers, wil ik toch nog eens even iets verklaren over de blogtitel. Ali & de 21 baba's herkennen jullie natuurlijk als een verwijzing naar Ali Baba & de 40 rovers. Wij nemen als vanzelfsprekend aan dat de naam van het hoofdpersonage in dit sprookje 'Ali Baba' is. Zoals Bart Smits of Jan Speck of Karel Steen. Het personage heet inderdaad Ali, maar het toevoegsel Baba is niet zijn familienaam of een tweede voornaam. Het betekent, letterlijk vertaald 'vadertje'. Dus Vadertje Ali. Dit doet mij twijfelen of de blogtitel wel juist gekozen is. Voor mijn groepje wel, maar er waren ook vrouwen bij en dan kan je toch niet echt van 'vadertjes' spreken. Ondertussen heb ik opgezocht én gevonden wat moedertje in het Turks is. Je gelooft het of niet maar het klink als een oeroude Vlaamse voornaam : Anne ! Dus vanaf nu : Ali & de 21 baba's en anne's ! Alhoewel echt klinken doet dat niet. 'k Zal er nog eens over denken.

Nu de maandag.

Naast de ondertussen gevormde ochtendstructuur besloten wij om nog eens naar Belek te gaan met het treintje. Daarna reserveerden wij een zitje in het Italiaanse restaurant 'Milanese' en gingen naar de kapper. Eén beurt was gratis, inbegrepen in de all in formule. Vanuit een vorig bezoek aan Turkije wist ik dat een kappersbeurt een hele gebeurtenis is in Turkije. De kapper knipt niet alleen je haar maar je gelaat word behandeld met geurige doekjes, er is koffie en koekjes bij en de nodige andere show. Ik dus verlekkerd en ik droeg dit over naar Rob die ook wel een kappersbeurt wou. 'niet te kort, de puntjes er af'. Wij hadden in het 'Spa Center' al een afspraak gemaakt en ruim voor tijd waren wij aanwezig. Het Spa Center heeft naast de kapper nog een boel andere leuke dingen te bieden : Turks bad, sauna, binnenzwembad, allerlei massages van over heel de wereld, speciale gelaatsmassages, peelings, enz... Dus...

Maar... dag Jan ! De kapper was wel heel vriendelijk maar beperkte zich tot haar knippen ! Bij Rob gingen er zo'n 3 cm af, wat hij nog wel zag zitten en was het redelijk gedaan. Mijn stoppels bijwerken duurde geen 5 minuten en het resultaat was ronduit triestig te noemen. Er waren plekken bij waar hij met zijn tandeuse blijkbaar niet geweest was.

Vermoedelijk moet je voor een echte Turkse kappersbeurt bij een autonoom salon zijn en niet in zo'n vakantiecentrum.

Na een redelijk uitgebreid souper togen wij naar het Amphitheater waar er een Afrikaanse show was. Mijn twee oudste baba's waren eens te meer moe van de geleverde inspanningen en gingen liever slapen. Geen erg, misschien zullen ze morgen wel héél actief zijn !

ALI & DE 21 BABA'S - deel 3

Zondag 20 mei 2007, dag 3

Omdat ik er een korte traditie van wil maken was ik weer even na zeven in de Wunderbar. Gewapend met Wallander en een sigaretje, de koffie was weer heerlijk. Oh ja, de vorige titel : hosgeldiniz wil gewoon zeggen 'welkom'. Om volledig op mijn positieven te komen na een redelijk korte nacht, vanwege de smakelijke GT's, was de tweede koffie meer dan welkom.

Er stond niet echt iets spectaculairs op het programma dus mochten mijn baba's uitslapen. Kwestie van respect voor hun vakantie. Rond 9u ging ik terug naar mijn kamer en mijn room-pale Jef was al gewassen en gestreken, het sein om ook naar de andere kant van de gang te trekken waar mijn twee andere baba's sliepen. Rond kwart voor tien waren ook zij klaar en trokken wij naar het ontbijtbuffet. Daar ... hadden wij het al eens over !

Ingepapt met factor 30 maakten wij een wandeling door het domein. Zo rond de middag arriveerden wij aan de Zapata bar, naast het relax zwembad volwassenen. Eens even kijken wat ze hier te bieden hadden. Aan verschillende pilaren hing een foto van de Mexicaanse volksheld Zapata : een mesties die een leger vormde en een oorlog begon tegen een dictatoriale president. Tijdens die opstand werd hij doodgeschoten.

We waren eigenlijk van plan om alleen maar iets te drinken. De spijskaart vermeldde echter een aantal snacks die er volgens mij bij mijn baba's goed in zouden gaan. We besloten dan maar om hier te eten. Wij kozen als starter gazpacho, die heerlijk smaakte. Misschien een klein tikkeltje te spicy. Daarna een Mexican Burger, een met vlees gevulde tortilla met een schepje frietjes en een (redelijk flauwe) salsa. Mijn buik was dan al gevuld (er was trouwens nog een restant ontbijt niet verteerd) maar mijn baba's vonden nog een gaatje. Dit werd gevuld met een appelgebakje met kaneel. Tenslotte dronken wij nog een kopje koffie.

Wij wandelden terug richting zee om langs het grote zwembad het hotel te bereiken waar wij nog eventjes op het terras gingen zitten. Daarna en omdat twee van mijn schaapjes al zaten te slapen was het platte rust. Jef kon dan tv kijken. In een mum van tijd wist hij alle sportzenders te vinden. Ik vermoed dat hij de avond tevoren al flink geoefend heeft. Zelf weet ik niet veel meer van die platte rust wegens weer een aanval van narcolepsie die toch wel een uurtje duurde.

Ik wou mijn baba's proper hebben voor het avondmaal en zij voegden de daad bij de gedachte en namen een lang bad.

's Avonds was er geen animatie vanwege zondag en rustdag voor het animatieteam. Wij planden dus een bezoek aan de Wunderbar.

Na het avondmaal waren de twee andere-kant-van-de-gang-baba's echter zo moe van inspanningen om het avondmaal binnen te krijgen dat zij liever gingen slapen.

Goed idee dan waren ze uitgerust om er morgen eens flink tegenaan te gaan ! Of zou dit buiten de waard gerekend zijn ?

Nadat mijn room-pale ook naar de kamer verdwenen was, kwestie van de nodige privacy te kunnen verkrijgen en op zijn gemakje tv te kunnen kijken, hadden wij, de begeleiders nog een beetje tijd om de ervaringen van die dag aan elkaar te vertellen. Sommigen probeerden eens iets anders uit om drinken, bijv. bijna pure Tabasco !

DOSGELDINIZ - ALI & DE 21 BABA'S

Zaterdag 19 mei 2007,

Ondanks het vreemde bed en mijn angst om te veel bomen door te zagen had ik toch goed geslapen. Mijn 'room pale' lag nog rustig te spinnen. Na mij gewassen en gestreken te hebben trok ik met mijn boek naar de Wunderbar. Ik had de indruk dat dit zowat het enige moment was dat ik zou kunnen lezen (later bleek dit ook). Thuis was ik al begonnen aan een Wallander en nu was ik benieuwd hoe hij zijn speurtocht pc criminelen zou verder zetten. Kenners en andere verslaafden aan Mankell weten dat het gaat om 'De blinde muur'.

De Wunderbar was op het personeel na verlaten. Ondanks het vroege uur was er toch al koffie ! Eigenlijk normaal voor een bar die 24 op 24 open is, maar wij kenden het ooit anders.

Oh ja, de naam : één van de bekendste café's in Duitsland, in Wuppertal, waar jong en oud elkaar tegenkomen, waar een pianist zit en waar je blijkbaar lekker kan eten ook heet 'Wunderbar'. Zou Magic Life daar de naam geleend hebben ?

Gisteren hebben enkele begeleiders een rondrit gedaan door het domein met de alomtegenwoordige electrische golfcars van de club. Vandaag is het aan de anderen. Door deze afspraak moesten mijn schaapjes vandaag vroeger gewekt worden. Daarom vrij vroeg aan de ontbijttafel. Amaai ! Wat een buffet ! Zowel bourgondiërs, vegetariërs, weeweeërs, fruitariërs, Atkinsonsers en nog andere fanaten kunnen hier meer dan aan hun trekken komen. Het was dus zaak om mijn mannen in de gaten te houden. Met enkele duidelijke afspraken lukte dit wonderwel.

Het was de bedoeling dat wij met de rondrit zouden kennismaken met het domein en alles wisten liggen. Wij reden kriskras over de weggetjes van de ene locatie naar de andere en stelden vast dat het toch wel heel groot was. Ietwat overdonderd kwamen wij terug. Ik wist nu wel wat er allemaal was en waar het ongeveer was.

Ondertussen overgoot de gulle Turkse zon het gebied met warmte en was het tijd om onze informatie uit te wisselen onder het genot van een frisse drink.

Voor wij het wisten was het middag, dus tijd om naar het restaurant te gaan en een vrije tafel te zoeken op het terras, onder een paraplu of alleszins in de schaduw. Het ontbijt was overvloedig. Het is niet zo dat ik van dit verslag een kookboek wil maken, daarom géén beschrijving van wat er allemaal op het buffet stond. Ik weet met stellig zekerheid wat er niet stond : varkenvlees !

Ondanks de secularisatie van Ataturk blijft Turkije een moslimland dat ook onderhevig is aan de huidige trend om méér en méér te leven volgens de Koran. Denk hierbij maar aan de recente gebeurtenissen rond de komende presidentsverkiezingen. Belek mag je tot het platteland rekenen en de verwachting dat je dit hier in het straatbeeld zou zien kwam niet uit. Ik had de indruk van een bezoek aan Istanbul een tiental jaren geleden dat je daar, in een grote stad, meer van merkte. Eigenlijk waren wij echter aan het middagbuffet ! Geen varken dus en ook geen exotische dieren. Voor de rest was het een uitstalling van bijna alles wat er te vinden is op God-Allah's wereld : een tentoonstelling van tientallen groenten en fruitsoorten op diverse wijzen gepresenteerd, bereidingen van allerlei reine land en zee diersoorten. Eigenlijk bijna decadent. Onwillekeurig rijst bij mij dan de vraag op wat het personeel hierover en over al die schransende westerlingen denkt ?

Na ons steentje te hebben bijgedragen om al die luxe wat te beheersen beslisten onze mannen om met het treintje naar Belek te gaan om kaartjes te kopen. Uiteraard zat ook hun cadeautje in het achterhoofd.

Wij hadden het formidabele geluk dat in Belek het kleine marktje nog bezig was. Het treintje zette ons in het centrum af, vlak voor de moskee. We stapten als het ware zo het marktje op. Je kon bijna niet anders want de geuren van allerlei specerijen lokten je er naar toe.

Stel je een straatje voor van ongeveer een km lang, langs beide zijden staan markttentjes die de hele straat overdekken. Net als je denkt 'ha dat was het' draai je een gelijkaardige straat in. Ook hier prijzen honderden vriendelijke verkopers hun waren aan. Zocht je kleding ? Horloge ? Specerijen ? Tabak ? Tapijten ? Scheermesjes ? Groenten en fruit ? Snoep ? Baklava ? Stoelen ? Fietsen ? Posters ? Of wat dan ook, daar was het.

Je bent de ingeslagen marktstraat ten einde en denkt er aan terug te keren, ja, dag Jan ! Je draait weer zo een straat in. Even dacht ik er aan toch maar terug te keren want waar zouden wij eindigen ? Vermits Belek niet echt groot is gingen wij toch maar verder en teneinde wéér zo'n straat. Uiteindelijk kwam er toch een einde aan dat kleine marktje en waren wij terug in Belek City Center, postkaartjes en cadeautjes rijker.

Tijd voor een drink en dan op zoek naar postzegels. Dit werd de duurtste uitgave : een zegel kost € 0.70 en wij hadden er 26 nodig. Waar wij onze kaartjes kochten hadden ze geen postzegels maar in 'Change' verkochten zij er. Die 'Change' vind je elke tien meter. Waar wij binnengingen heb ik de enige dame gezien met een zwarte hoofddoek, vermits zij alleen maar Turks praatte hebben wij met gebarentaal en zij met haar rekenmachientje geconverseerd.

Het treintje, een tractor met een zitbankenbak erachter bracht ons terug naar ons hotel. Daar de douche in, een beetje rusten en hop naar het avondbuffet waar wij ons nog eens tegoed deden aan de aangeboden spijzen.

's Avonds was er in het Amphitheater een nieuwe show. Twee van mijn schapen waren blijkbaar moe want zij verkozen te gaan slapen. Dus ik met ééntje, Jef, daar naartoe.

De show was echt nog nieuw, om alles goed te coördineren moet er nog wel wat geoefend worden. Jef en de andere baba's vonden het echter heel goed. Dus het was goed.

Nadat onze mannen sliepen gingen wij nog 'vergaderen'. Dit maal werd er door een aantal een ander drankje besproken : gin-tonic.

Beste lezer, een vrij lange blog ? Wees gerust de volgende zullen korter zijn. Ik weet ook niet zo goed of het deontologisch wel ok is wanneer ik foto's van mijn baba's publiceer. Alhoewel het allemeel vrienden zijn die dit lezen voorzie ik mijn baba's toch van een Zorro masker (is ook een beetje meer baba-achtig).

ALI & DE 21 BABA'S

Dag 1, vrijdag 18 mei in het holst van de nacht !

Mijn oren doen terug normaal, mijn schapraai is terug gevuld en dus tijd om te beginnen aan een reisblog. Ik hoop, Luc, dat dit een ietofwat originele titel is om uit te nodigen tot lezen. Of het een echt chronologisch reisverslag zal worden weet ik niet Krista, maar daar zul jij (je hebt het toch beloofd in je blog) voor zorgen.

Midden in de nacht (3 uur !) vertrokken wij gepakt en gezakt met onze busjes naar Zaventem. Leo deed een verkennende ronde en voor wij het wisten stonden wij aan te schuiven aan de incheckbalie. Normaal gezien ben je ruim op tijd. Wij weten onze groep zodanig te organiseren en het inchecken te begeleiden dat dit geen enkele vertraging op kan lopen. Nu was het echter de technische installatie, de transportband, die er voor zorgde dat wij ons moesten haasten om tijdig op het vliegtuig te raken : meer dan drie kwartier hebben wij gewacht omdat dat rotding het niet deed.

Gelukkig waren er een aantal rijen zetels bij elkaar voor ons gereserveerd zodat wij konden tegemoet komen aan de haast waarmee de (Turkse) stewardessen ons motiveerden om te gaan zitten. Het verbaasde mij wel dat dit Turkse stewardessen waren. Voor mij wou dit zeggen dat wij ook op een Turks vliegtuig zaten en geen toestel van Brussel Airlines. De maatschappij waarmee wij vlogen was 'Freebird', inderdaad een Turkse maatschappij.

Van de vlucht zelf weet ik niet veel meer vanwege een acute aanval van narcolepsie. Hier en daar zullen daar wel bewijsstukken van verschijnen. Enfin, zéér snel al werd de daling naar Antalya ingezet. Het spontane applaus van de reizigers zal ook dit maal de bemanning deugd gedaan hebben (?) al krijg ik meer en meer de indruk dat het een simpele traditie is.

Omwille van het temperatuurverschil werden de truien en jassen opgeborgen en wijlle weg om onze koffers op te pikken. Keine probleme (Duits zou later zowat onze voertaal worden met de andere toeristen dus nu al een beetje oefenen) en met de hulp van de host van Jetair werden de koffers in de bus geladen die ons naar het hotel bracht.

Een half uurtje rijden en wij reden Belek binnen. De tijd die je spendeerde om voorgaande zinnetje te lezen is net voldoende (ongeveer toch), want meteen waren wij Belek weer uit, voorbij het stadscentrum dan toch. Het zou wel eens best kunnen dat er in het clubhotel, Magic Live Waterworld, meer mensen wonen dan in Belek City Centrum.

Alle respect (pekpek volgens Georges) voor de organisatie van de staff van dit hoteldorp. In een 'no time' (er werd ook Engels gesproken) waren wij in het gebouw waar onze kamers en onze koffers op ons lagen te wachten. Evenveel respect voor de collega's want natuurlijk waren de juiste koffers niet op de juiste kamers. De kamerlijsten waren alfabetisch gemaakt maar zo werkte het bij ons niet. Ik sliep met Jef op kamer 7235, formidabel want in de onmiddellijke omgeving van het dagelijkse ontmoetingspunt : de Wunderbar. Op het eerste zicht een Duits woord maar misschien is er een Turkse verklaring voor 'wunder' ? Dus ook op het tweede zicht een Duits woord. Na lijf en leden verfrist te hebben en ook het inwendige vochtprobleem opgelost te hebben togen wij naar het restaurant om een hapje te eten. Daarover meer in een volgende blog.

Voldaan en moe gingen onze bewoners slapen en wij, de begeleiders, bijpraten in de Wunderbar terwijl wij genoten van een heerlijke mojito !

BELEK 2007

Tsja Luc, je zal nog even moeten wachten op een originele titel en dito reisverslag. Ik moet nog 127 mailtjes nakijken die in de voorbije week mijn pc lijnen hebben overrompeld. Mijn wasmachine is de laatste geurtjes uit mijn vakantiekleren aan het verwijderen en de berg post en reclame moet ook nog gesorteerd worden.

Enfin, ook voor de andere lezers : WIJ ZIJN TERUG UIT TURKIJE !!! Wat jullie uiteraard al vermoeden want deze blog komt er niet uit zichzelf.

Ondertussen zijn mijn foto's aan het opladen en zal ik er wel in lukken eentje, weliswaar onbewerkt, te publiceren.

Ah ja, je vroeg hoe het was ? Goed ! De meeste van onze bewoners hebben weer eens een onvergetelijke vakantie gehad. Daarover later meer.

Wij zijn ondertussen toch al enkele uren geland maar ik heb nog steeds boebels in mijn oren. Lang geleden dat dit nog zo was. 't Zal wel overgaan zeker. Morgen hoor ik mijzelf misschien weer bloggen en klinkt de radio niet meer van op verre afstand.

TURKIJE KOMT ERAAN !

Of beter, wij komen er aan ! Nog 2 keren slapen en het is zo ver, dit wil zeggen vannacht (hoop ik toch) en morgennacht. Donderdagnacht moeten wij al om 2u op het werk zijn om rond 3u te vertrekken naar Zaventem. Vermits het die donderdag ook Vlaamse Interclub Beker is en onze club geplaatst is met de damesploeg (zij waren derde op de Provinciale Interclub Beker !)moeten wij daar naar toe. De kans is groot dat zij door de poules spelen en verder gaan in de verschillende finales. Dan mogen zij naar Luik om daar de Belgische Interclub Beker te spelen. Dat is andere koek. Toch zijn zij niet van tevoren kansloos. Enfin dit maar om te zeggen dat het donderdag nog een drukke dag is en er niet veel zal geslapen worden. Dat zal dan wel op het vliegtuig moeten gebeuren. Kunnen de collega's nog eens een 'slapende' foto van mij nemen, altijd leuk om achteraf te bekijken.

Vroeger blogde ik al eens dat wij naar Belek gaan, een vakantieoord in de buurt van Antalya. Het is een all-in vakantie, zowat hetzelfde als vorig jaar in Egypte. Ik ben er van overtuigd dat onze bewoners iets leuks tegemoet gaan. Wat ik ook hoop voor die bewoner die bij mij slaapt, moge hij door mijn ronken heen slapen !

Ik heb zo al eens gekeken op een meteo site en het zal goed weer zijn. 'k Zal mijn zwembroek dan maar meenemen.

Morgen is het nog een wreed drukke dag : valies pakken, nog wat muziek opnemen, alles hier proper maken voor de achterblijvers (?), een beetje pc werk en nog wat rondrijden om hier en daar wat aan te kopen. Daarna, heerlijk knorren !

EER BETOON !

Nog eventjes tijd dus nog even bloggen. Niet dat ik mij verveel maar er bekruipt mij een heel onbehaaglijk gevoel. Bij al dat bloggen over examen en allerlei muziekcoryfeeën zou ik de indruk kunnen gegeven hebben dat ik mijn kleinzoon vergeten ben. Niets is nochtans minder waar.

Ik denk er al een tijdje aan om ook eens te bloggen over zijn grootouders langs papa's kant. Uiteindelijk is het ventje daar om de week en vertegenwoordigen zij ook een belangrijk deel van zijn opvoeding. Hé, ik wil er niets slechts over zeggen want het zijn brave mensen. Net zoals voor ons is voor hen ons Juleke hun oogappel. De schat die hun leven verrijkt.

Of ons Juleke zich ook bij hen amuseert mag blijken uit de foto's. Ze maken er begot een echte tuinman van ! Net zoals hij bij moeke leert kuisen is hij hier ook niet weg te slaan als er een karweitje moet opgeknapt worden. Net zoals bij moeke wordt hij hier ook geen klein beetje verwend (maar met mate).

Binnenkort is hij jarig : 2 jaar. Natuurlijk zal het dan groot feest zijn ! Volgens hem gaat hij alleen taart en koek eten, wij de grootouders en zijn papa en mama niet ! Allez hij antwoord toch nee als je vraagt of mama en papa mee taart mogen eten. En ons Juleke : Ja ! en volmondig.

HET IDEETJE

It's over. Het examen rastertekenen is voorbij. Ik heb mijn ei kunnen leggen. Zoals je al zag in de vorige blog is het niet echt iets speciaals. Toch vond ik het een leuke compositie : een achtergrond van Massenhoven, rechts een filmstrip met kleinere foto's van de andere deelgemeenten van Zandhoven. De buizerd staat symbool voor de bossen in Zandhoven die dank zij een goed beheer terug gezond zijn en waarin het gonst van het leven. Dat vogeltje vind er terug opnieuw prooien ! De zonnebloem vertegenwoordigt het zomerse maar ook het mooie van Zandhoven. Als je dan onderaan links kijkt zie je het logootje waarmee ik mijn verschillende werken teken.

Het leuke is dat ik een serie kaarten kan maken, op één na gemaakt heb, waarvan telkens een andere deelgemeente de achtergrond is. Het ideetje dat ik al had was om dit aan te bieden aan de gemeente Zandhoven, misschien doen zij er wel iets mee.

Het lijkt een simpel gegeven, maar er schuilen een hele reeks bewerkingen met Photoshop om tot dit resultaat te komen : afbeelding verkleinen, een aanpassingslaag maken om de kleuren bij te werken, een zon filter inbrengen, de buizerd inbrengen en er valwind opzetten, de filmstrip transparant maken, de andere foto's inporteren, verkleinen en achter de strip plakken, alles op zijn plaats zetten, een pad maken van de zonnebloem en als selectie opslagen, plakken en bewerken, een verloop inbouwen, logo inbrengen en bewerken, omlijnen. De bewerkingen zijn heel kort beschreven en het is eigenlijk wel wat 'muis' werk.

Nu nog hopen dat de docente het ook ok vond en men dan niet vergeet mij een getuigschrift te bezorgen !

EXAMEN OPDRACHT RASTERTEKENEN

Amaai, na veel zwoegen ben ik er dan in gelukt de ideeën die ik had te combineren met de examenopdracht. We moeten de verschillende technieken, vormen, maskers en heel de santeboetiek verwerken in het thema ZOMER. De afbeeldingen op zich zijn ten laste van je eigen creativiteit. Als basis wou ik foto's gebruiken die ik zelf genomen heb, aangevuld met enkele andere die het zomerse naar voor brengen. De, normaal toch, typische zon is gewoon een filter die uit de filtergalerij komt.

Ik wou ook iets streekgebonden maken. Van de vorige vakanties heb ik genoeg foto's die het zomerse aantonen maar dat zijn er van Firenze, Egypte, Stockholm, enz.... Ik wou ook achteraf nog iets doen met de compositie die ik ging maken. Daar heb ik ook al een ideetje voor.

Bleek dat de lat toch nogal hoog lag. Maar het is gelukt ! Of ik er nu nog mee een goed examen mee kan afleggen is af te wachten. Ik ben in ieder geval trots op mijn resultaat dat je hieronder kan bekijken :

THE ORIGINATOR

Gisteravond had ik het genoegen op de gastenlijst te staan voor een optreden van de Amerikaanse rocklegende Bo Diddley.

'Bo wie ?' hoor ik jullie denken. Jaja, ik zou nu kunnen schrijven dat dit een gat in jullie 'cultuur' is, maar kan tevens aannemen dat deze rock pionier jullie onbekend is. Daarom een beetje bijwerken :

Hij is geboren op 30 december 1928 in Mc Comb, Mississippi als Ellas Bates. Het manneke was heel muzikaal en gegrepen door de muziek van zwarte katoenplukkers die muziek maakten op een vierkant soort gitaar met maar één snaar.

Hij kreeg van zijn zuster een gitaar en probeerde alles van John Lee Hooker na te spelen. Zeker in het begin lukte dit niet zo goed (je weet dat zelf ook als je een instrument leert kennen). Toen hij hier en daar begon op te treden veranderde hij zijn naam in Ellas B. Mc Daniel, naar de naam van zijn adoptiemoeder. Omdat hij echter, hij was nog heel jong, nog niet het peil haalde van de grote blues muzikanten en omdat hij meer in rock versies van die song zag waardeerde men hem nog niet echt. Hij was maar zo'n zwart muzikantje uit het zuiden dat wat probeerde.

Dit inspireerde hem om zijn definitieve nickname te kiezen : Bo Diddley, wat in het 'slang' van de zuidelijke staten van de U.S.A. beduid -helemaal niets- (he ain't bo diddley). Ook de naam van het katoenplukkers instrument verwijst hiernaar, men noemt het de 'diddley bow'.

Om een heel lang succesverhaal kort te maken en geen boekblog te schrijven, het manneke begon succes te hebben. Hij lukte er wonderwel in de oude bluesritmen te integreren in het rock gebeuren. Zonder hierbij zijn eigenheid als straatmuzikant te verlieren : beat spelen met vingers, armen, kaken en alle andere lichaamsdelen én ondertussen zingen. Jaja, bij hem haalde Jimi Hendrix de mosterd ! En niet alleen hij. Een korte samenvatting van zijn invloed op andere grote artiesten :

-Buddy Holy met Not Fade Away,

-Bruce Springsteen met She's the one,

-The Fall met Bo Demmick,

-U2 met Desire,

-Johnnie Otis met Willie and the hand Jive,

-George Michael met Faith,

-Guns N'Roses met Mr. Brownstone,

-David Bowie met Panic in Detroit,

-The Rolling Stones met I Need You Baby (Mona).

Bo Diddley was ook de eerste African American die verscheen inde wereldbekende 'Ed Sullivan Show'. Hij trad ook op met de allergrootsten, bijv. Elvis en The Clash.

Zoals je ziet op de foto heeft zijn gitaar een karakteristieke rechthoekige vorm, een herinnering aan zijn 'diddley bow'. Hij noemt zijn gitaar 'The Twang Machine'. Waarom die vorm ? In zijn jongere jaren was hij een echt podiumbeest : hij sprong en danste constant in het rond. Zijn Gibson hinderde hem daarbij, dus ...

Ondertussen is hij bijna 79 en een pak minder mobiel en véél rustiger. Hij zit in een stoel vooraan het podium. Het Hof ter Lo was gisteren (22u30) direct in zijn ban. De zaal stond vol met enthoesiaste fans. Waaronder ik. Hij bespeelt virtuoos het publiek. Het lijkt wel of hij iedereen recht in de ogen kijkt. Zijn bindteksten zijn echte verhaaltjes die hij eigenlijk zingt. Onvergetelijk is zijn 'I have the right' . Dit begint als een liefdesverklaring maar eindigt met de boodschap je creditcard niet zomaar aan je vrouw te geven (vice versa kan ook).

Op het einde van het optreden ging hij nog een beetje de drummer jennen (het lijkt improvisatie maar is pure professionaliteit) door een tiental minuten mee op een trommel te slagen. Het was ondertussen al lang middernacht geweest. En dat voor een vent van 79 ! Natuurlijk verscheen hij terug op het podium voor een drietal bisnummers. Zijn olijke ode aan zichzelf 'Bo Diddley' werd door heel de zaal meegezongen, je kreeg er ondanks de tropische temperatuur kippenvel van.

Ooit zong iemand in één van zijn liedjes : Bo Diddley never dies. Ik ben blij dat ik de Originator aan het werk mocht zien. Bedankt Frieda en Robert om dit te regelen.

CANTO GENERAL

Een aantal jaren en enkele kilos gelden, toen ik nog in de KAJ was en lange rode manen had die een zeker rebelisme vertegenwoordigden, zag ik een film over het kolonelsregime in Griekenland. 'Z' met in de hoofdrol Yves Montand. Een knappe, eigenlijk nog actuele film.

Heel bijzonder was echter dat de muziek van de hand was van een Griekse componist. Die muziek was heel meeslepend en er zeker mee verantwoordelijk dat Z een diepe indruk op mij maakte. Uiteraad hebben jullie al door dat het over Mikis Theodorakis gaat.

Een tijdje daarna leerde ik die kerel nog meer te waarderen. Dit door toedoen van de toenmalige verbondsproost Marcel Vantilcke. Een priester die zijn tijd vér vooruit was.

Wij kwamen geregeld bij hem thuis om te vergaderen en op een bepaald moment zette hij een lp op van Lisbeth List : De Matthauser liederen. Weer een ongelooflijk stuk muziek. Bleek dat dit ook een compositie was van Mikis Theodorakis.

Jaren later, ik werkte toen in Kapellen was er een collega, Dirk, die zong in een Antwerps koor, in Hei pasoep. Dat koor zong strijdliederen (of bevrijdingsliederen) uit de hele wereld, van vroeger en nu. Ook liederen van de hand van ... Mikis Theodorakis, onder andere 'Los Libertadores' (De bevrijders). Ik was er toen weg van. Dirk vertelde mij toen dat hij een bandje had waar dat lied op stond. Het maakte deel uit van een oratorium voor solisten, koor en groot orkest, het heette 'Canto General'. Hij was zo lief om mij een copie te geven. Ik speelde die cassette kapot en blijkbaar ook kwijt.

Jaren heb ik gezocht naar de LP en later de CD. Nooit gevonden.

Onlangs zoek ik op vraag van ons Freya naar een boek op mijn favoriete bol.com site en wat kom ik tegen ... ja, Canto General van Mikis Theodorakis. (Bestel nu en binnen 4 werkdagen in je brievenbus) Het was gewoonweg een must !

Sinds enkele dagen geniet ik dus weer van de meeslepende muziek van Theodorakis en de teksten van Pablo Neruda. Ik heb nog niet geprobeerd of op deze blog ook muziek kan beluisterd worden, een hele CD zou toch wel wat veel zijn. Er bestaat een 'audio blog' maar ik moet nog eens uitzoeken hoe dit werkt.

Ik weet wel dat dit nu niet het modernste stuk muziek is maar toch zou je eigenlijk ook eens moeten kennismaken met Canto General. Ik kan iedereen aanraden op de CD te kopen of ik wil wel eens kijken of ik wat kan regelen (Nero)

RASTERTEKENEN ?

Einde april en ook onze cursus Photoshop loopt ten einde. Iets of wat verwarrend noemt dit eigenlijk een cursus Rastertekenen. Je moet het al echt volgen om te weten dat iets doen met foto's 'rastertekenen' kan heten.

Tijdens het eerste deel, verleden jaar, kwam het bewerken van foto's met allerlei instrumentjes aan bod : Selecteren, uitsnijden, omlijnen, knippen, kopiëren, plakken en hier en daar een beetje bijkleuren. De dingen die je meestal bijna direct kan gebruiken. Ook het gebruik van lagen is er dan duchtig ingeprent.

Het tweede deel gaat een pak verder en is echt ingrijpen in het onderwerp van de foto zelf : Hoe maak je van een foto van een persoon van 80kg en 1,60 m lengte, iemand van 60 kg en 1,70 m lengte ? Zonder dat het opvalt en het een karikatuur wordt. Hoe maak je aanpassings lagen, laagstijlen, laagmaskers, paden, enz... Latijn ? Eerlijk gezegd voor mij ook nog een beetje. De docente legt het nochtans goed uit en de avond zelf lukt het wel, maar daarna ...

Onze examenopdracht is om een collage te maken met als thema 'zomer' met gebruik van de verschillende mogelijkheden van Photoshop die wij geleerd hebben + uitleggen wat we gedaan hebben en waarom. Simpel ? Begin er maar eens aan !

Gisteravond heb ik enkele uren geoefend : eerst afbeeldingen zoeken die geschikt zijn (niet alleen bij het onderwerp passen maar die ook voldoende groot zijn, voldoende pixels hebben). Streber die ik ben probeer ik natuurlijk zo origineel mogelijk uit de hoek te komen. Toch wil ik ook proberen om iets 'streekgebonden' weer te geven waar ook, of wat dacht je, iets van pétanque in zit.

Als basis ga ik een foto van Massenhoven gebruiken die ik verleden jaar genomen heb. De rest zien we wel.

Vooraleer af te sluiten : mea culpa (enz) ! In vorige blog heb ik een formidabele fout geschreven. Ik bleef met mijn beide dochters thuis toen de anderen naar het circus gingen wandelen. Niet met mijn bijde dochters.

DE HELD !

Gisterenmiddag hadden wij een familiebijeenkomst om de verjaardag van Ritt te vieren. Heel de familie was er : Ons Goedele en Yves met ons Juleke, ons Freya en Sven met Kato, Robbe en Marthe.

Het was zonnig en uiteraard zaten wij op het terras een lekker gebakje te eten. Toevallig was het ook schoolfeest. Een grote circustent stond aan het kerkplein enkele honderd meter verderop. De feestelijke muziek was natuurlijk heel aantrekkelijk voor de kindjes. Er werd dan besloten om een wandelingetje naar daar te maken.

Ik bleef met mijn bijde dochters achter, kwestie van het huis niet alleen te laten. Na een tijdje kwam Robbe als eerste terug. Hij leek een beetje zenuwachtig en zei met een ietwat gedwongen lachje : 'Jules heeft een stamp van een pony gekregen !'. Omdat hij lachte geloofden wij hem eerst niet. Dan kwam Kato met dezelfde melding. Er begon toch zowat twijfel binnen te sluipen, maar toch leek het nog een soort aprilgrap.

Dan kwam Yves er aan met ons Juleke die op het eerste zicht niks leek te mankeren. Toch vertelde Yves hetzelfde. Zij waren naar het circus gegaan. Er stonden pony's. Ons Juleke, op de arm van Yves, streelde een pony. Yves zette hem neer en zij liepen verder. Ineens ziet Yves dat de pony ook verder stapt. Hij wil met zijn hand ons Juleke aanporren om uit de weg te gaan en op dat moment stampt de pony met zijn voorpoor. Recht op de hand van Yves die hierdoor ons Juleke een fikse por tegen zijn rug gaf ! Het ventje valt en weent.

Ze kwamen naar huis en zienderogen werd Yves zijn hand dik en blauw. Ijs en arnicazalf brachten wel een beetje soelaas. Ons Goedele en Yves zijn toch teruggekeerd naar de school om papieren voor de verzekering te vragen. Geen probleem. Dit was nodig want indien het nog erger zou worden kon Yves niet gaan werken. Om te rijden, hij is buschauffeur, moet je over beide handen kunnen beschikken.

Enfin, moest Yves zijn hand niet tussen de rug van ons Juleke en de hoef van de pony gezeten hebben zou het ventje alles hebben opgevangen. Ik denk dat zo'n klein rugje erg kwetsbaar is en het dan wel eens veel erger zou geweest zijn. Nu was het maar een rode, pijnlijke plek.

Door de spontane aktie van Yves is hij nu natuurlijk verheven tot de status van held !

De rest van het feestje was nog aangenaam en wij hebben later nog heerlijke scampi in de wok gegeten.

TURKIJE

Binnen minder dan een maand is het zover : Op 18 mei vertrekken wij met onze bewoners naar Turkije. Naar Belek, een plaatsje in de buurt van Antalya.

Al een hele tijd zijn de meesten zo een beetje opgedraaid en stellen zij een boel vragen :

-Kan je daar voetballen ook ?

-Nemen wij onze jellabah mee ?

-Mag er reuk mee op het vliegtuig ?

-Hoe is het eten daar ?

-Krijgen we cadeautjes ?

-Hoe praten ze daar ?

Enzovoort ...

Reken er maar op dat je vanaf einde mei hier weer een soort reisverslag kan lezen. Opgesmukt met de avonturen van onze bewoners.

Natuurlijk ben ik zelf ook benieuwd wat dit gaat geven. Ik ben er van overtuigd dat het een zeer leuke vakantie zal worden. Temeer omdat het een all in formule is, dezelfde als vorig jaar in Egypte. Trouwens bij dezelfde organisatie : Magic Life.

Alles is dus nu in volle voorbereiding : maken van kofferlabels, de kamerverdeling, afspraken maken, eventueel kledij aanvullen, en al het andere wat een groepsreis inhoud.

Woensdag heb ikzelf ook de knoop doorgehakt en een korte vakantie voor mezelf gepland : een rondreis door Ierland. Daar hoor je later meer van.

Bij al de vorige blogafleveringen zouden jullie misschien kunnen vergeten dat ik ook nog een kleinzoontje heb. Het word dus tijd om ook nog eens over hem iets te schrijven.

Ons Juleke zit nu in een erg interessante ontwikkelingsperioode : Hij begint woorden aaneen te breien, hij legt combinaties tussen woorden (abstracte begrippen) en daden, hij test voortdurend inventief zijn grenzen af.

Gisteren was hij hier en dan is het voor mij altijd feest. Zeker als de rest van mijn familie er ook is. Het doet ongelooflijk deugd (maar tegelijk ook pijn) iedereen nog eens verenigd te hebben. Das een ander verhaal.

Zoals elke goede gastheer had ik ook mijn gasten voorzien van snoepjes en drankjes. Een schaal koekjes sierde de salontafel. Uiteraard wil je dan als kleine wereldburger wel eens proeven van elke lekkernij. 'Koek ?' en ons Juleke mocht van zijn moeder (trouwens mijn oudste dochter, ons Goedele -merk op ! zonder fouten geschreven) ééntje nemen. Een ervaren kenner van zoetigheid herkent natuurlijk direct de smaak van een koekje. Als je wil proeven bijt je er een stukje af, proeft dat het goed is en ... slikt het door (wijn word dan uitgespuugd). Dan probeer je van de rest af te raken door het te willen terugleggen. Blijkt het toch echter normaal te zijn dat je het verder op eet. Een andere taktiek is dan het bewuste koekje te willen doorgeven. Wie is dan de meest logische persoon ... inderdaad, 'Vokke ?'.

Het is ook heel leuk als je je 'kunstjes' kan laten zien : achteruit lopen zonder te vallen, dansen, ronddraaien en springen. Alhoewel dit laatste toch nog moeilijk is : je gaat in houding staan, zet één voet vooruit en je roept 'ping !'.

Grote ontgoocheling, alhoewel, was toen ons ventje naar buiten wou : 'tuin ?'. We hebben dan maar eventjes tussen, voor en langs mijn woning gewandeld. De hond van de buren genoot toen heel wat belangstelling. Zijn geblaf schrok toch wat af en ons Juleke bleef het vanop veilige afstand bekijken.

Een ander leukje : ons Goedele heeft hem geleerd om 'dat ben ik' te zeggen als hij een foto van zichzelf ziet. Op mijn pc staat (natuurlijk) een foto van hem op mijn bureaublad. Hij zag dit en wees naar zichzelf en zei : 'Ben !'.

Al bij al verveel je je nooit met dat ventje. Voor mijn part mag hij nog eens meer komen !

BABELS !

Tsja, zo erg was het nu ook weer niet. Er was geen sprake van taalverwarring ! Ik vermoed dat het ook niets te maken heeft met leeftijd, Alzie of andere dementie verschijnselen. Eerder het tegenovergestelde : een positieve concentratie stoornis (vanaf nu vakjargon, afgekort P.C.S.). Noteer dat ik hiervan de uitvinder ben. Ik moet mij zo dikwijls concentreren om de naam van onze collega die in zwangerschapsverlof is, Freija, juist te schrijven. Van nature uit, omdat mijn jongste dochter ook zo heet, maar Freya geschreven, heb ik de neiging ook Freija haar naam als Freya te schrijven. Nu doe ik verdorie toch net omgekeerd : schrijf ik ons Freya haar naam als Freija. Kan je nog volgen ?

Een Babelse spraakverwarring is het dus zeker niet. Trouwens ons Freya haar naam heeft helemaal niks te maken met Babel (wel met babbel) en is dus hoegenaamd niet bijbels. Haar naam is ontleend aan de Noordse (niet Noorse) mythologie. In de Asgaard, de Noordse hemel, is zij de dochter van Wodan, de godin van de liefde, de vruchtbaarheid en nog een paar schoon dinges. Zo'n beetje het equivalent van Venus bij haar mediterrane tegenhangers.

Dat goddelijk kind reed rond in een wagen getrokken door katten. Nu moet het toch wel lukken zekers dat ook ons Freya een katten liefhebster is !

Nog een weetje : soms wordt die madam ook Vanadis genoemd. Zij is hiermee de naamgeefster aan een heel kostbaar edelmetaal : vanadium.

Oh ja, haar vader (Wodan, niet ik) stond model voor Sinterklaas : de kristenen wilden de heidense goden verdringen maar wisten geen blijf met de oppergod. Dus riepen zij maar de figuur van Sinterklaas uit. De speer van Wodan werd de staf van Sinterklaas. Zijn paard Sleipnir werd Slecht weer vandaag, enz...

Ik hoop dat ik met deze ons Freya en haar naam terug EER heb aangedaan en dat mijn fout, ekskuus mijn P.C.S. mij vergeven is.

REISKRIEBELS

Vorig jaar rond deze tijd stond hier een reisverslag over Firenze. De drukte van het bijna voorbije voorjaar hebben mij echter belet om hier nu een verslag te geven van een reis, bijv. naar Ierland. Of beter Dublin, met uitstappen naar....

De lentezon doet de reiskriebels echter toenemen. Komt daarbij dat ons Freija momenteel in India zit, nu zal ze zowat aan de terugreis aan het denken zijn. Of ik daar een beetje jaloers op ben !

Een oud vlaams (of whatever) spreekwoord : uitgesteld is niet verloren, indachtig probeer ik vanaf morgen tijdig thuis te zijn om toch nog eens langs mijn buurman, reizen De Molengalm, te gaan. Wie weet welke leuke dingen zij in petto hebben.

Het lijkt ook wel of Zweden terug aan mij aan het trekken is. Ik kan maar niet genoeg krijgen van de Wallander's van Henning Mankell. Vermoedelijk heb ik een beetje heimwee naar dat prachtige land waar ik alleen nog maar Stockholm bezocht (en een klein beetje daarrond).

Komt ook nog eens Kenia, meer bepaald Kabondo, in het vizier. De foto's van de actiegroep Kabondo maken mij heel curieus om dat eens met levende ogen te gaan bekijken.

Langs de andere kant lijkt mij een rondrit in de Provence, met eigen wagen, ook wel leuk te zijn.

Zeker is dat ik er dit jaar nog eens uitvlieg (of rij). Waar naar toe ? Allez ik vind wel iets. Ondertussen ben ik heel benieuwd naar de verhalen en de foto's van ons Freija.

PAASMIJMERING !

Pasen ! Een dag om nog eens te bloggen vermits een (heel klein) beetje vrije tijd.

Vermoedelijk heb ik mijn woning te goed afgesloten want de klokken van Rome strooiden hun chocolade lekkernijen niet rond bij mij. Of heeft het met de leeftijd te maken ?

Verleden jaar was ik met Pasen in Firenze en mocht daar kennis maken met de Toscaanse Paasgewoonten. Je hebt dit ongetwijfeld destijds gelezen.

Gisteravond was er toch een tv zender waar het passieverhaal werd uitgezonden 'The passion of Christ' de veel gecontesteerde film van Mel Gibson. Velen kennen het passieverhaal. Ik ook. Dat is zo iets dat er vroeger in de school werd ingestampt en door jaren herhaling door de kerk deel uitmaakt van het collectief geheugen. Jaja, dat is ook bij mij aanwezig !

Het verhaal op zich had dan ook geen verrassingen. De manier waarop het gebracht werd wel. Ik vond het een vrij realistische film, of je nu gelooft in heel die geschiedenis of niet. De man die veroordeeld en gekruisigd werd heeft potverdorie serieus afgezien. Of het nu allemaal zo gebeurde of geromantiseerd (getraumatiseerd ?) werd weet ik niet. In ieder geval kreeg ik het idee dat er serieus met die man gesold werd. Spontaan moest ik denken aan die Amerikaanse politie agenten die enkele jaren geleden een jonge kleurling arresteerden. Dat ging ook gepaard met een overdreven dosis bruut geweld. En dat is nooit goed te keuren, of het nu in de twintigste of in de eerste eeuw of wanneer dan ook gebeurde. Hiervoor hoef je helemaal niet gelovig te zijn !

De boodschap die het kerkinstituut meegeeft met het passieverhaal staat in schril contrast met de boodschap van de bisschop van Namen, toch ook een volgeling van Jezus Van Nazareth, over homoseksualiteit. Iemand van zijn fanclub deed daar gisteren, op de trappen van één of andere kerk in Namen, een (volgens mij) onbegrijpelijke uitspraak : wij zijn niet tegen de homoseksuelen maar tegen homoseksualiteit ! Dat was voor mijn klein, vastgelopen boerenver- stand iets onbegrijpelijk. Ik zou heel cynisch nu de relatie van de Nazareër met die jonge apostel Johannes in vraag kunnen stellen. Zover ga ik niet. Want dan doe ik net hetzelfde als die kerkvorst uit Namen. Zo wil ik niet zijn.

Tussen haakjes : (ik ben hetero) !

't Is alweer enkele dagen geleden dat ik nog eens blogde. Het blijft echter een verduiveld drukke periode en dan durft bloggen er nog eens overschieten. Ik hol van de ene vergadering naar de andere en van de ene receptie naar de andere. Dat laatste is wel het leukste.

Tussendoor tracht ik nog wat te werken ook, waar ook een boel te doen is. Ik ben al blij wanneer ik de krant kan lezen. En er staat wat te lezen ! Vooral de uitspraken van onze nationale goalie Stijn Stijnen blijken het in de Europese pers goed te doen. Zo goed dat het zelfs tv nieuws word.

Gisteren kreeg ik telefoon van een tv één programma, zal geen naam noemen maar het word na het nieuws uitgezonden, om mee te werken aan een reportage over psychologische oorlogsvoering in andere sporten dan voetbal. Of dit ook in petanque zo was ?

Ik bedankte de programmamaker en zei dat ik hieraan liever niet wou meewerken. Sport word door de media nu al te sensationeel benaderd. Zij gingen dan maar verder zoeken. Ik deed wel het voorstel om mee te werken als men eens een positief programma zou maken. Misschien hoor ik er wel van later, wie weet.

Natuurlijk vind ik het belangrijk dat je er als speler staat. Dat je niet geintimideerd raakt door de tegenstrever, dat je het kopje niet laat hangen en er steeds voor gaat. Ik zorg er ook steeds voor dat de tegenstrever mij ziet. Is dit psychologische oorlogsvoering ?

Ik wil mij in de eerste plaats amuzeren, wanneer dit samen gaat met een goed resultaat, des te beter. Eigenlijk kan je er beter eens mee lachen !

BENEFIET KABONDO

Gisteren was het dan zover. Onze benefietavond voor o.a. het schooltje in Kabondo, Kenia. Zowel Annemie en Marc van Nyakachieng Kabondo (Voor altijd Kabondo) als wij van petanqueclub De Lindepet hadden ons beste beentje voorgezet.

En dat was te merken gisteravond : wij moesten de inschrijvingen om te petanquen stopzetten bij 60 spelers. Gedurende de tweede en de derde ronde werden er verschillende spelers gewisseld om toch iedereen de kans te geven te spelen. Amaai 't was werken geblazen.

Dan waren er nog een veertigtal aanwezigen die 'gewoon' kwamen steunen : iets drinken, iets eten en meedoen aan de tombola. Voor die tombola hadden wij ongeveer een honderd prijzen, geen grote prijzen, maar ook geen brol !

Er werd ook een duchtig stukje gegeten : al onze broodjes waren op en een twintigliter pot met Keniaanse kip en verschillende dozen Ugali (zowat het nationale gerecht in Kenia) werden soldaat gemaakt. Een collega van mij, Sylvie heeft zich hierover bekommerd samen met haar vriendin Jane, zelf een Keniaanse. Dus dit was alleszins met kennis van zake klaargemaakt. Wat de drank betreft : daar heb ik nog geen idee van, maar Linda en Fred die, samen met César en nog wat vrijwilligers, de toog deden zeiden al dat er serieus gedronken is. Hopelijk was er voor de 'goededoeldrinkers' achteraf geen wodka controle !

De diamontage over Kabondo werd ook gesmaakt, spijtig dat wij ze niet op ons groot scherm konden tonen. Er waren te veel spelers en wij moesten ons dus behelpen met een kleiner scherm. Toch lovende commentaren van de meeste aanwezigen die visueel kennis maakten met dit fraaie ontwikkelingsproject.

Op de totale opbrengst van deze avond hebben wij nog geen zicht maar het zal zeker succesvol geweest zijn.

Er rest mij nog alle aanwezigen te bedanken : de kennissen en familie van Marc en Annemie, de mensen van Nyakachieng Kabondo, de mensen van De Lindepet, de mensen van Okra Ranst die Benny De Weirdt meebracht en alle anderen die een klein, maar oh zo belangrijk steentje bijdroegen.

De website van Nyakachieng Kabondo is in volle ontwikkeling. Je kan er nu reeds enkele artikels lezen, eentje over het schooltje en eentje over een info avond in een school. Bezoek hem zeker eens : www.kabondoforever.org

Het was een kot in de nacht wanneer wij gisteren afsloten. Wij waren allemaal moe maar hadden een goed gevoel rond deze sfeervolle avond. Niet dat wij nu onze 'hemel' verdiend hadden maar zoiets van : awel zie, het kan nog solidair zijn in deze moeilijke 'eigen volk eerst' tijd !

DRIJFVEREN

In mijn toch wel grote kring van vrienden, kameraden, enz, is er een persoon waarvoor ik een vrij hoge bewondering heb. Het is een imposante verschijning : vrij struis (zéker niet dik !), golvende witte manen en een (grijze) baard om U tegen te zeggen. Ik ken hem nog maar enkele jaren, maar van bij het begin voelde ik dat 'het' klikte. Een aantal lezers zullen al begrepen hebben dat ik het over Johann heb. Een achternaam is niet nodig, want iedereen kent Johann met de twee nn achteraan zijn voornaam.

Wat is er nu eigenlijk speciaal aan hem ? Om te beginnen is het een doodgewone mens, zonder franjes (tenzij zijn baard dan). Hij is geboren in Duitsland waar toen zijn Franstalige ouders in krijgsgevangenschap waren. Daarom is hij, van huis uit, Franstalig. Hij begrijpt en spreekt echter voldoende Nederlands. Het is een kerel die puur 'joie de vivre' uitstraalt ! Ondanks zijn niet zo labiele gezondheid. Ik kan de keren niet meer tellen dat hij geopereerd is maar het is al tientallen keren. Het is een onverbeterlijke humorist, met simpele humor relativeert hij de grote 'wereldse' problemen in zijn leefwereld. Het is een werker, geen mooie woorden maar ongelooflijk daadkrachtig. Hij houdt er een simpele levensstijl op na, maar is o zo rijk aan vriendschap en kameraadschap.

Enfin, het is zo iemand waarvan je zegt : verdomme, ik wou dat ik meer was zoals hij is. Gewoon. Altijd klaar om te helpen. Altijd de nodige vrolijkheid ondanks zijn eigen zorgen.

Ik weet dat Johann niet Johann zou zijn zonder zijn 'kieken' (inside joke). Ook een ongelooflijk mens ! Magda heeft een eenzame hoogte bereikt van luisterbereidheid en heeft een formidabel inlevingsvermogen. Die twee vullen elkaar perfekt aan.

Vroeger leerde ik in de KAJ dat, wanneer je iets doet voor (toen) jonge arbeiders, je steeds iemand voor je ogen moet houden en jezelf afvragen of dat wat je wil ondernemen, ook voor hen goed is. Ik besef nu dat ik Johann en Magda voor ogen hou wanneer ik mezelf afvraag : waarvoor doe je wat je doet ?

Merci Magda en Johann

KARIBU KABONDO !

Een paar dagen geleden vertelde ik over het initiatief van Annemie (en natuurlijk haar man Marc) om een petanque avond te organiseren voor een schooltje in Kabondo. Ondertussen weet ik er veel meer van. De ruwbouw van het schooltje (ik geloof 3 klasjes) staat er al. De eerste studenten worden welkom geheten. Maar dit is nu waar het schoentje wringt. Een student kost ongeveer €25 per maand ... en dat hebben die mensen niet. Daar is het waar voor gewerkt moet worden.

Ons initiatief krijgt stilaan vorm : We gaan uiteraard petanquen, er komen daarvoor trouwens speciaal mensen voor. Verder serveren wij een typisch Keniaans gerecht - Ugali - een soort van maisbrij met daarbij stukjes kip. Wij doen hiervoor een aanpassing aan onze westerse gewoonten en gaan een bordje met vork (of lepel ?) gebruiken en niet onze 'reine' rechterhand.

Voor de bereiding van deze ugali kan ik beroep doen op Sylvie (hallo Sylvie ! Al hartelijk bedankt) en haar vriendin. Natuurlijk zullen er ook broodjes zijn.

Allerlei milde vrienden hebben ook al een aantal mooie (en lekkere) dingen gegeven om een tombola te doen (allemaal heel erg bedankt).

Van Annemie heb ik twee cd's met foto's uit Kabondo waar ik een montage van aan het maken ben.

Wij krijgen ook al verschillende bevestigingen van mensen die aanwezig zullen zijn. Enfin, hoe zegt men dat ? Het begint te lopen (als een trein) !

Uit ervaring weet ik ook dat het systeem van maandelijkse stortingen héél lucratief is. Ik doe dan ook een poging hiermee te beginnen.

Bij heel de voorbereiding stoten wij op een site over Kenia waarin wij ontdekten dat 'Karibu !' Swahili is voor 'welkom !' Een term die ik, al was het maar voor deze blog' gretig overnam.

OORLOG !!

Jullie, lezers, weten dat ik wel graag voetbal zie. Vroeger met Sporza en nu met mijn Belgacom abo is dit meermaals te bekijken op TV. Dat maakt dat ik ook van de zogenaamde 'topmatchen' kon genieten. Direct verbeter ik dit : genieten is vrij veel gezegd.

Een Nederlandse toptrainer, Rinus Michels, bijgenaamd de generaal, verklaarde ooit eens dat voetbal 'oorlog' is. Ondanks de vele inspanningen van bonden en clubs om van voetbal een feest te maken, lijken de koud geworden woorden van de generaal meer dan ooit waarheid te worden. Kijk maar eens terug naar de matchen tussen Standard en Waregem, Club Brugge en Anderlecht, Antwerp en Tubeke. En dan ga ik maar twee weken terug.

Het lijkt wel of de 'Zidane-stoot' het openingssein was om geweld, zowel fysiek als verbaal, de vrije hand te geven op en rond de voetbalvelden. Racisme lijkt maar een peanut te zijn.

Vroeger sprak men over de hooligans die het voetbal naar beneden haalden. Nu zijn het de spelers zelf die geregeld door het lint gaan. Raar maar waar, het zijn meestal zelf nog jongeren. Zij vergeten blijkbaar dat 's anderendaags honderden andere kleine voetballertjes, al dan niet hierin gesteund door hun (onverantwoorde) ouders, hun gedrag imiteren. Hierdoor kom je in een vicieuze cirkel want leer dit maar eens terug af !

Ik hoop dat trainers en begeleiders hieraan keihard gaan werken en onze westerse normen zoals beleefdheid en respect (sportiviteit) terug als voornaamste attitude maken om de sportieve krachtmetingen op een beschaafd peil te brengen.

KABONDO, KENIA

Een tijdje geleden kwam er iemand uit Schoten met haar familie bij ons petanquen. Het was al de tweede keer dat die mevr. kwam. Verleden jaar vonden wij al dat het sympathieke mensen waren. Dit jaar werd dit meer dan bevestigd.

Gedurende de avond werd er op een zeker moment gepraat over 'een project in Kenia' door Annemie. Annemie is diegene die het familiefeestje bij ons organiseerde. Nieuwsgierig als wij zijn wilden wij daar meer over weten.

Bleek dat Annemie mee in een NGO zit die een schooltje in Kenia op poten wil zetten. Zij had het idee om voor haar vrienden en kennissen een petanque avond te organiseren om geld in het laatje te krijgen. Zoiets laten wij ons geen twee keer zeggen ! Wij sprongen mee op de kar en doen nu die petanque avond samen : vrijdag 16 maart ! Dan mag iedereen bij ons komen petanquen. Voor een inleg van €2.50 beleef je een leuke avond. Er zijn weliswaar géén prijzen want de volledige inleg (en nog wat meer) gaat naar Nyakachieng Kabondo. Uiteraard zal er die avond ook meer informatie gegeven worden over het project.

Wij vinden dat wij, als goed draaiende petanqueclub, ook een sociale opdracht hebben, zeker als je sportiviteit en fair play wil hoog houden in je vaandel.

Dus iedereen die iets geeft om mede wereldburgers : KOM OP 16 MAART NAAR DE LINDEPET !

VAN DE POT EN DE KETEL...

Onlangs zei ik tegen een collega, Krista, dat het tijd werd dat zij nog eens blogde. Wat zij prompt deed. Wanneer ik een 'comment' wou posten viel het mij op dat ik zelf ook het bloggen verwaarloosde. Vandaar een 'potverwijtketel' gevoel.

De weken na mijn knie-operatie waren hectisch : Er moest terug een quiz gemaakt worden, dwz veel opzoekingen, veel werk om een deftige power point presentatie te maken en last but not least, er kwam een filmronde in, met filmfragmenten. Daarvoor worstelde ik mij doorheen het Pinacle programma om fragmenten te monteren. Met heel wat hindernissen want de meeste filmen laten zich zomaar niet fragmenteren en zijn bovendien gecodeerd. Gelukkig kon ik terugvallen op de hulp van mijn schoonbroer en uiteindelijk is alles in kannen en kruiken !

Al zeg ik het zelf, het resultaat mag best gezien worden. De nieuwsgierige collega's moeten wachten op de Notelaarsquiz om het te zien, dan mogen ze het ineens oplossen. De nieuwsgierige vrienden moeten nog iets langer wachten : tot de 11de Vliegenstoversquiz ! Voor de uiterst nieuwsgierigen : de foto is een kleine tip van de filmronde !

Er waren uiteraard nog een hele boel andere activiteiten en zaken die moesten gedaan worden. Momenteel ben ik bezig een nieuwe affiche te ontwerpen voor onze Halloweenwandeling. Tussendoor was er nog de voorbereiding voor de jaarvergadering van onze club en het voorbereiden van een benefiet avond voor Kabondo, een stadje in Kenia, waar we samen met een andere organisatie geld trachten te verzamelen om een schooltje te bouwen én te bevolken.

Blijft nog de wintercompetitie die wekelijks gespeeld word, het begeleiden van de Zandhovense senioren die petanquen, de beslommeringen voor de provinciale- en jeugd petanque werking en ja 'af en toe' moet ik ook nog eens werken. Ik amuseer mij best !

Zo goed dat ik al aan vakantie denk. Ik denk er aan om dit jaar naar Ierland te gaan, geen citytrip maar een rondreis. Hoe, moet ik nog eens overpeinzen !

TO KNEE OR ... vervolg

't Is gebeurd ! Donderdagmorgen, 9u werd ik de operatiezaal ingereden voor nazicht en reparatie van mijn rechterknie. Om 11u was ik al terug ontwaakt en op mijn kamer gereden. Ik was wel een tijdje van deze wereld, in de armen van Narcos (das toch een griekse god he). Ik lag heel stil en voelde geen pijn, het leek wel of ik een dik been had. Bij nader toezien, en wel wat pijn, bleek er een centimeters dik verband rond te zitten. Dit werd er in de namiddag afgedaan en... amaai 't was wel de moeite : eerst zo een rood gebiesd verband, dan een laag watten, weer zo een verband en weer watten. Uiteindelijk een gewoon verband. Daaronder drie stripjes waarmee de wondjes van de kijkoperatie waren toegeplakt. Een lieve verpleegster kwam dit er allemaal afdoen en een nieuw plastiek verbandje kleven zodat ik toch kan gaan douchen (niet in bad gaan mijnheer anders weekt dat er af). Ik dacht er nog niet aan om in bad te gaan ... en douchen ! Misschien morgen ofzo : ik kan mijn knie niet serieus, zonder pijn, buigen, hoe zou ik dan over de badrand kunnen ? Dus maar enkele dagen behelpen met een washandje en aan de kraan wassen.

In de late namiddag kwam Rita mij afhalen en met behulp van enkele krukken slaagde ik er toch in om beneden te raken. Heel traag vanwege wel wat pijn.

Vrijdag was het al heel wat beter en pikkelde ik wat rond, in de voormiddag met een kruk, in de namiddag zonder. Heel braaf deed ik ook de oefeningetjes (been plooien, telkens iets meer) kwestie van niet te verstijven.

Vannacht heb ik ook een pak beter geslapen en nu pikkel ik weer wat beter rond. Het gaat verdorie nog goed komen (hoop ik).

Wat ze nu juist gedaan hebben ? Volgens de dokter een bijna versleten meniscus opgelapt en losgekomen stukjes kraakbeen verwijderd. Met pijnstillers en ontstekingsremmers moet dat nu in orde gemaakt worden.

Ik hoop dat het vanavond ook nog gaat. Vandaag word er immers oudjaar gezongen bij ons en ik verwacht zo'n driehonderd zangertjes ! Pikkeloefening zal ik dus genoeg hebben !

TO KNEE OR NOT TO KNIE

Sorry voor deze enigzins rare titel, maar als je geregeld wil bloggen moet je toch af en toe eens iets schrijven. Al meer dan een week zit (letterlijk) ik thuis met een kapotte knie. Na diverse onderzoeken en tests blijkt mijn meniscus het begeven te hebben. Zomaar. Opeens. Meer dan drievierde van de tijd zit ik dus met mijn been omhoog in een zetel. Te rusten. Te lezen. Een korte wandeling, ongeveer een vijftigtal stappen, gaat nog wel en dan begint die schokdemper in mijn knie zot te doen. Pijn, tot serieuze pijn als gevolg. Uiteindelijk is het nu bijna zover : donderdag word het zaakje gerepareerd. Door middel van een kijkoperatie. 's Morgens binnen, in de dagkliniek in Lier, en 's avonds terug naar huis. Niet op eigen krachten weliswaar. Gelukkig kan ik rekenen op mijn familie om me te helpen. Ik zal blij zijn, vermoedelijk, wanneer deze onderhoudsbeurt achter de rug is en ik terug normaal kan stappen.

Maar genoeg gezaagd ! Vandaag kreeg ik een berichtje van de docente van Photoshop dat ik geslaagd ben. In januari kunnen we dan de vervolmakingscursus aanvatten. Dankuwel allemaal voor de gelukwensen.

PHOTOSHOP

In mijn vorige post schreef ik dat ik, samen met ons Freya, een cursus Photoshop volg in Lier. Ik fotografeer graag en wil daarom ook wel wat creatiefs met foto's doen. Met Photo Elements kon ik al wel een beetje overweg, maar de echte 'trucs' wou ik wel doorhebben. Vandaar.

Photoshop, het programma, is een vrij dure aangelegenheid (ongeveer 1000 €). Gelukkig hebben wij goede vrienden. Als je echter met dit programma werkt dan snap je wel dat het niet goedkoop is. Er zijn ontelbare mogelijkheden om iets te doen met foto's.

Natuurlijk hoort bij een cursus ook een examen. Onze opdracht is een kerstkaart te maken met daarin allerlei zaken in verwerkt die wij leerden. Dus de voorbije dagen waren een speurtocht op het net om zoveel mogelijk afbeeldingen te hebben die iets met Kerstmis te maken hebben. En er is véél te vinden. Wij zouden nu kerstkaarten kunnen maken aan de lopende band : van zo kitcherig als maar mogelijk tot zo progressief als je maar kan bedenken. Vele uren van uitproberen, herschikken, bewerken, enzovoort om op het examen toch iets leuks te hebben dat je bijna blindelings kan uitvoeren. Je moet materiaal meenemen naar het examen maar alle bewerkingen moet je terplaatse doen.

Ik verwacht dat ik nu massaal succeswensen krijg ! Kerstwensen mag ook, maar wees eens origineel want ondertussen kreeg ik al viermaal dezelfde kerstwensen via e-mail toegestuurd.

Ondertussen al voorzichtige kerstwensen !

ALLEZ DAN MAAR !

Donderdagavond kreeg ik zo'n beetje onder mijn voeten (grapje) dat ik blijkbaar niet meer blog. Ik heb er wel eens aan gedacht, tiens 't is lang geleden ! Excuus : héél drukke periode achter de rug. Overal zo'n beetje. Om mijn creativiteit te bevorderen met pc, foto's en alles wat ermee verband houd ben ik een cursus Photoshop gaan volgen in Lier, gegeven door het Centrum Volwassen Onderwijs. Echt een aanrader. Als al hun andere cursussen zo zijn denk ik van nog wel een tijdje zoet te zijn. Apropos, ik ben zoet geweest en heb toch Sinterklaas maar in de verte zien passeren. Misschien wordt hij echt oudmodisch en moet ik mijn verlangens meer afstemmen op zijn collega Santa De Kerstman.

Er zijn trouwens net zo'n mooie verhaaltjes over hem als over de Sint. Ik heb er toch weer wat over bijgeleerd. Dat hij eigenlijk een bisschop was vroeger ergens in Turkije wist ik al. Het verhaal over de dode kindjes geloofde ik niet. Op de radio hoorde ik van een kenner, een Turk notabene, enkele nieuwigheden voor mij. De Sint was inderdaad bisschop in Turkije. Hij woonde in de buurt van de slavenmarkt. 's Avond ging hij eten brengen naar de slaven. De notabelen van de stad stelden dit niet erg op prijs, daarom sloten zij de slaven op. De Sint liet zich daardoor echter niet ontmoedigen. Via het rookgat en de schoorsteen die recht naar beneden naar de haard liep, dropte hij eten naar beneden dat opgevangen werd in de schamele kledingsstukken die de slaven droegen. Zo is het gebruik ontstaan om de avond voor 6 december een schoentje te zetten.

De Turkse kenner was helemaal niet gechokkeerd omdat wij de Sint ergens in Spanje situeren wanneer hij niet in onze contreien ronddoolt. Destijds probeerden vele koopvaardij- en vissersschepen tegen de winter terug thuis te zijn. De bemanning bracht dan allerlei geschenken mee voor de familie. Wanneer men vroeg waar die vandaan kwamen antwoorden zij : uit een ver land ! Nu zou de betekenis van Spanje (of hoe het dan vroeger ook mag geheten hebben in welke taal dan ook) 'ver land' willen hebben.

Het klinkt mij alleszins aannemelijk. Misschien moet ik toch nog beter mijn best doen en wat meer in sprookjes geloven.

NIEUW WOORD ?

Ik merk nu pas dat het al wel een tijdje geleden is dat ik nog geblogd heb. Sorry lezers, maar was druk bezig met een fotoreportage die, dank u, gelukt is.

Ik ga het niet hebben over de vreugde die ik voel na 'rode zondag'. Lees daarvoor de kranten maar.

Toen ik vanmorgen terug naar huis reed was het vrij druk in onze straat. Geregeld moest ik uitwijken om een tegenligger door te laten. Je moet namelijk weten dat er slechts aan één kant mag geparkeerd worden. Hierdoor kunnen twee tegenliggers elkaar moeilijk voorbijrijden zonder naar het fietspad uit te wijken. Gelukkig voor de fietsers ligt dit fietspad hoger en moet je daarvoor een boordsteen oprijden.

Zie je een tegenligger dan tracht je in een opening tussen de geparkeerde wagens in te voegen, dit levert meestal een 'handje' op van de tegenliggende chauffeur, die zijn weg (met voorrang trouwens) ongehinderd kan verderzetten. Is het dan druk in de straat dan spring je als het ware van opening naar opening. Deze aktie bracht mij op het idee om een, mogelijk, nieuw woord te introduceren : 'carhopping'. Ik weet het, het is Engels, maar zegt wel wat er bedoelt word. In het Nederlands zou het 'wagenspringen' kunnen zijn, maar eigenlijk vind ik dit niet klinken. Kent er iemand een betere vertaling ?