Terug thuis, deel 3 : opgemerkt !

Eigenlijk is mijn ziekenhuisbezoekverhaal gedaan maar toch nog enkele dingen die ik opmerkte of waar ik moest over nadenken. Niks speciaals hoor !
De eerste dag zag ik op het dak van de kliniek iets staan dat ik niet kon thuisbrengen. Dank zij mijn bril ontdekte ik dat het vogels, namelijk uilen, waren. In steen. In totaal heb ik er toch een drietal zien staan. De vriendelijke verpleegsters konden mij niet helpen met achterhalen waarom die er stonden. Ik vermoed dat ze een afschrikmiddel zijn tegen andere vogels, bijv. duiven. Zo blijven de verschillende daken toch duivenstrontvrij.
In de cafetaria staat ook, achter glas, het skelet van een witte vinvis. Dit ontlokte onze Jules de kreet : Kijk ! Een dinosaurus !. Ik herinnerde mij dat ze tijdens het bouwen van het nieuwe gedeelte van de kliniek verschillende vondsen deden. Dit is er één van. Tof bekeken om het bij te houden en tentoon te stellen.
Als laatste, en dit is geen veralgemening voor de kliniek. Ik had een gemeenschappelijke kamer gevraagd. Door blijkbaar drukke bezetting kreeg ik echter een éénpersoons. Wanneer je in bed lag en omhoog keek, of op ooghoogte om je heen : geen enkel probleem. Keek je naar de vloer dan zag je een kleine tegeltjesvloer die hier en daar wel wat verzaakt was en die duidelijk aan vernieuwing toe was. Ik kreeg het gevoel van ofwel ergens in een oude oostblokkliniek te zijn ofwel 50 jaar te laat te zijn. Er was ook geen douche !!! Voor een kliniek lijkt dat vooral een minpunt. Indien ik, wat zoals gezegd, indien ik een éénpersoons gevraagd had en die kamer had gekregen, zou ik zeker bezwaar maken tegen bijbetalingen !! Dit doet echter niks af aan de kwaliteit van de verpleging die top was !

Terug thuis ! (alive & kicking) 2

Tof dat je door het eerste deel bent geworsteld en nu zelfs het vervolg wil lezen.

Dag 3 : De vriendelijke zwarte verpleegster kwam mijn ochtendmedicatie brengen, wenste mij een goede dag en verdween ! Ondertussen hoorde ik op de gang de kar met ontbijten voorbijdenderen. Ik dacht 'en ik dan ?'. Voor mij was dit een teken dat men weer iets ging doen. Een begeleidster kwam binnen en bracht mij, te voet, naar beneden (radiologie) voor een MR (?) scan. De radioloog (of hoe noem je zo'n kerel) gaf mij een literfles Spa plat en een bekertje met de order dit op een half uur leeg te drinken, kwestie van verdeling achteraf van de contrast vloeistof. OK ! Een hele klus voor mij maar het lukte. Na een halfuur mocht ik binnen en in een soort schelp gaan liggen. Op de mevrouw haar vraag of ik dit kende antwoordde ik 'alleen van dr. House'. Blijkbaar een leuk antwoord want weer was het ijs gebroken. Zij zeiden dat ik instructief ging krijgen tijdens het scannen, dat het iet van niks was, dat er vloeistof was ingespoten en dat ze wel gingen zeggen wanneer die aktief, ook warm, werd. Maar dat alles best te dragen was.
Ik volgde de instructies op (diep ademhalen, stoppen met ademen -nu al dacht ik !- , terug ademen, het apparaat gaat verder scannen, de vloeistof word actief - en dat voelde ik verdorie ! Ik had het gevoel dat zelfs mijn dikkedarmsluitspier ineens op een vuur lag waarbij ik even het gebod gaf 'dicht blijven hé !!!!' - )
Na deze ervaring terug naar boven waar ik een baxter kreeg met vitaminen ! De goede dokter vond dat ik door allerlei voedingswaren niet te eten zeker een tekort hieraan zou hebben. Eigenlijk kreeg ik die gisteren al nu ik hierover nadenk. De mannen van ons werk die op bezoek kwamen, dat was gisteren. Er was er een bij die een stoma heeft. Hij zag die baxter hangen en zei : Oh, gij hebt ook een zakske ! Ik maakte hem duidelijk dat in mijn zakje geen pis inzat (ondanks de kleur) en dat het in mijn lichaam ging. Bij hem gaat het uit zijn lichaam. Of het duidelijk was of niet zal achteraf wel blijken.
's Avonds kwam ons Goedele en onze Jules weer op bezoek. Ook Robert en ons Frieda. Wij trokken samen naar de cafetaria waar ik nog een lekkere tas soep dronk terwijl de anderen hun frietjes mét opaten.

Dag 4 : 's morgens weer ontbijt. Dan doktersbezoek. Uit de scan bleek dat er rond mijn slokdarm geen wildgroei was en ook dat mijn longen ok waren. Als ex-roker vond ik dat een toffe boodschap. (Ik zou kunnen zeggen 'leuke boodschap' maar ik vind 'leuk' zo'n hollands woord dat te pas en te onpas gebruikt word dat ik het zoveel mogelijk wil vermijden). Hij zei ook dat er in mijn darmen een kleine uitwas was (zoals een fietsband die je te hard hebt opgeblazen zei hij) maar dat dit geen kwaad kon. Ook mijn slokdarm zelf leek niet te erg te zijn. De vernauwingen zijn wildgroei van een infectie door teveel zuur. Wat de stelling die ons Goedele van tevoren al poneerde bevestigde. Het had geen zin meer mij daar te houden, de rest, de behandeling ging gebeuren via de polykliniek, donderdag a.s. de eerste maal van enkele keren.
Ben benieuwd !
Met de hulp van ons Freya geraakte ik terug thuis, na eerst nog wat gewinkeld te hebben, kwestie van de volgende dagen niet te verhongeren en mijn koelkast ook wat werk te geven.
Trouwens dochters, allebei fantastisch bedankt !!! In het hospitaal liggen was bijna, met jullie support, een pretje !

Terug thuis ! (alive & kicking)

Zo, terug thuis na het kleine weekje ziekenhuis. Wat er nu juist gebeurt is ? Wel :

Dag 1 : ingeschreven aan de balie, 50 euro voorschot betaald, door een vriendelijke begeleidster naar boven gebracht. Overgedragen aan een even vriendelijke verpleger die mij naar mijn gekozen gemeenschappelijke kamer bracht die een éénpersoons bleek te zijn wegens gebrek aan plaats op. Vriendelijke verpleger ondernam drie pogingen om een slotje in een ader te steken. Toen hij de geleende sportzak zag waarin ik mijn dingetjes in had meegebracht (broeken,pyjama,zakdoeken,boeken) werd hij heeeel enthoesiast want Ajax fan !! Maar eigenlijk Anderlechtfan (met stadionverbod). Kreeg 's avonds bezoek van ons Goedele en een vrij oppassende Jules uit angst besmet te worden met één of andere ziekte (was vrij vlug over).
Dag 2 : nuchter en in bed naar gastro-centrum gebracht. Voelde mij wel ineens tot zieke gebombardeerd. Een dokter nam een echo van mijn borst en maag enzo. Nadat hij mij had ingewreven met de gel en zijn kijkertje op mijn buik zette zei ik 'Aha' !!! Oei, zei hij, is er iets. Ik zei neenee, ik merk dat ik niet zwanger ben !!! Humor deed het. Enfin uiteindelijk bleken gal, lever, nieren en darmen ok te zijn. Een beetje gasvorming in laatste te na gesproken. Zei dat ik daar echter vlug van af kon raken (door billen op te tillen). Daarna gastro genomen onder verdoving. Een dokter spoot iets in het slotje (ik lag op mijn zij) hij zei van het even in te maseren, doe maar dacht ik terwijl ik de muur zag wazig worden. Om beter te concentreren sloot ik even mijn ogen, deed ze weer open en keek recht naar een bordje W.C. 'K verstond er niks van want dat kleefde toch niet op de muur die ik aan het bestuderen was. Even rondgekeken en ja ik stond in een terug-wakker-worden-wachtruimte. Door de vriendelijke begeleiders van Monica (zo heet middelares tegenwoordig) terug naar boven gerold naar mijn kamer. Middagmaal opgegeten en verder geslapen. 's Avonds kwam ons Freya op bezoek en kon ik haar het hele verhaal vertellen.
De twee volgende dagen zal ik morgen schrijven, dan toont het precies langer !

SLIK !

Na enkele jaren genoten te hebben van moeilijkheden tijdens het eten is er eindelijk (hoop ik) een licht aan het einde van de tunnel. Gisteren lapte een gastroscopie mij dat. Tijdens een kotsrijke sessie stelde de dokter vast dat mijn slokdarm vernauwd is. Hij kreeg zelfs die darm met de camera aan er moeilijk in. Daar moest dringend wat aan gedaan worden zei hij want binnenkort zou ik niet meer kunnen eten en ook niet of heel slecht drinken. Dus kom volgende week dinsdag maar binnen voor enkele dagen en dan lossen wij dat op.
Dus, beste lezers, volgende week in het hospitaal en daarna kan ik weer (als ik er zin in heb) volop vlees en vis van allerlei slag eten !!!

ik doe weer eens iet !!!

Na lang nadenken (hmmm) had ik de beslissing genomen om in vakantie te gaan naar Kopenhagen en/of naar Oslo. Ik wou weer eens anders dan anders doen en wil dit met de trein doen. Ah ja, met die slogans : met de trein is het altijd een beetje reizen, e.a. Uiteindelijk wil ik vertrekken in Antwerpen naar Kopenhagen, daar een aantal nachten blijven slapen (en overdag de streek verkennen), dan met de ferry naar Oslo en daar idem dito. Tenslotte met de trein van Oslo naar Antwerpen. Speciaal ????
Een eerste obstakel was een reisbureau zoeken : in het shoppingcenter, aan het rond punt, in Borsbeek, in Schoten of in Oelegem. Dichtste bij en ik moest er toch zijn, het shoppingcenter. Neckermann : Sorry mijnheer dat hoort niet bij ons aanbod. Dan maar naar Sunair : Sorry mijnheer maar dat staat niet in ons boeken. Dus naar een 'gewoon' reisbureau, aan het rond punt : Ik wil dit wel nazien mijnheer, maar dit hebben we nog niet gehad. Mogen wij u terugbellen ?
Jaja, geen probleem. Tenslotte toch maar naar de Molengalm in Oelegem gemaild. Alles uitgelegd en ook zij gaan mij terugmailen. Afwachten !!! Moet ik dan echt alles zelf doen hiervoor ?

Nieuwe nummerplaat

Gisteren is eindelijk mijn nieuwe nummerplaat aangekomen, je weel wel de obligate europese ! Mijn angst voor een bizarre combinatie is verdwenen want ik rij nu door de wereld met :

1 AIR 660

Valt nogal mee he ?

5 maanden/jaren plan ?

Stilletjes aan begint mijn appartementje op iets te lijken. De woonruimte is zo goed als klaar, ben er nog niet helemaal uit welke wandversiering er moet komen en hoe de verduisteringsgordijnen er zullen uit zien, maar dat komt wel.

Mijn rommelkamer/bureautje is ook aan afwerking toe, nog enkele afspraken maken met hulpvaardige handen om kleinigheidjes uit te voeren en dat zal ook wel ok zijn. Gisteren heb ik alle oud papier en dozen die ik teveel had buitengezet. Vandaag haalt de ophaaldienst die op (amaai wat een zin). Tenandere die mannen zijn verleden week gelukkig nieuwjaar komen wensen. Lang geleden dat ik dat meemaakte zulke sympathieke mannen die voor de ophaaldienst werken. Heb ze dan maar gelijk maar wat drinkgeld gegeven. :))Gisteren heb ik ook een marathondag tv kijken ingelast. Ik begon aan de eerste cd van The Killing 2 en kon daarna niet meer weerstaan aan de volgenden. Enfin het was al een eindje nacht toen ik uiteindelijk de laatste zag. Deze serie is zo mogelijk nog beter dan de eerste.
Als er interesse is ?

CHEVROLET DRIVER !!!!

Allez dan, het is zover : ik heb mijn nieuwe auto. Nu nog alle documenten in orde maken met de verzekering en de inschrijving. En daar is een nieuwigheid. Voorlopig rij ik met mijn ouwe vertrouwde nummerplaat 153 KA. Er is echter een nota van het ministerie dat sinds enkele maanden alle wagens die ingeschreven werden/worden, of ze nu nieuw zijn of tweedehands, een nieuwe Europese nummerplaat moeten hebben. Als ik de evolutie van deze platen bekijk dan hoop ik dat mijn nummerplaat niet begint met 1 AFT ... , want daar zijn ze nu blijkbaar ongeveer aan toe. In ieder geval 't zal weer geld kosten !

VAKANTIE ?

Jazeker, ik ben al enkele dagen in vakantie. Heel opvallend is dat de drukte van de laatste weken zich nu ook doorzet. Toch nu enkele minuutjes om up te daten :
Ik ben verhuisd en woon nu in Deurne Zuid. Een gedwongen verhuis vanwege familie van de vorige huisbaas die daar kwam wonen. Logisch maar voor mij toch een beetje spijtig. Voordeel : ik betaal nu minder huishuur, minder gas, minder elektriciteit, minder verzekering. Tof hé !
Dan : Verleden week moest ik naar Lier. Op weg, in Borsbeek, heb ik een groene pijl om links af te slaan. Ik doe dit. In een flits zag ik vanuit de tegenovergestelde richting op de Krijgsbaan een auto door het rode licht rijden, mijn kant op. Ik geef nog wat gas bij om die te ontwijken, maar ... dag jan ! Volop geraakt op mijn rechterachterzijde. Dankuwel voor je bezorgdheid, maar ik heb zelf niks. Mijn autootje : total loss !! Dus maar een nieuwe gekocht. Volgende week heb ik hem, weer een Daewoo, ekskuus, een Chevrolet. Zeg maar een kleinere Tacuma.'t Is zoiets als hierboven, maar met 5 deuren en de kleur is Carbon black metallic.
Nu rij ik met een spiksplinternieuwe Meriva als vervangwagen. Toffe car !

Onbekende schrijfster ?

Door één of andere reden ging het op een bepaald moment deze week in De Wereld draait door over de vrouw van Gerard van het Reve. Je weet wel die Nederlandse (homofiele) schrijver. Eigenlijk ging het meer bepaald over zijn vrouw, want, ja ... hij was gehuwd. Die vrouw, Hanny Michaelis is zelf een wereldbekende poëziste in Nederland, met tal van prachtige dichtsels. Zij, en Gerard, trouwden vol liefde. Tot op een bepaald moment bleek dat mr. homo was en haar verliet. Dit was aanleiding voor haar om een aantal gedichten te schrijven. Eén daarvan haalde DWDD. Ik vond er een op het net dat mij toch wel greep :

SINDS

Sinds je mij voor altijd
bent binnengegaan,
ben ik tot aan de rand
van je vervuld.

Dwars door de rukwinden
van het verdriet
voel ik je onder mijn huid
bewegen, warm en goed
als vroeger
toen wij overnachtten
binnen de omheining van
elkanders armen.

Wat doet het er dan toe
dat de wereld leeg
en winters is geworden
nu mijn ogen
je nooit meer zullen zien
en ik mijn hoofd niet langer
in je schoot kan leggen ?

vervolg verhuis !

Joepie !! Twee handige collega's hebben mijn wasmachine komen installeren. Ze zijn er wel eventjes mee bezig geweest maar het lukte. Spijtig voor sommige bewoners op mijn werk want nu kunnen ze mij niet meer helpen met mijn was. Maar eindelijk kan ik de was doen ! Toch raar he, na zoveel jaren is zelf kunnen wassen blijkbaar een serieuze bevrediging.
Had gedacht om vandaag naar Massive te gaan en met behulp van onze Yannick daar een aantal lusters te kopen. Is echter nog volop aan het sneeuwen en ik denk dat er al zo'n dikke 15 cm ligt. Zal dus weer voor een andere keer zijn. Ook de Billy boekenkast van IKEA zal niet voor morgen zijn. Tof hé ... een Billy boekenkast ... past bij mijn voornaam.

'T IS WEER EENS HOOG TIJD !!!

Mijn verhuis is achter de rug, mijn appartement begint stillekens aan op iets te trekken (nog wat railkes ophangen enzo...), mijn gordijnen zorgen momenteel voor tewerkstelling in Polen (blijkbaar werkt Kwantum met hen), hopelijk komen ze één van de dagen mijn wasmachine ok maken. Nu nog uitzoeken hoe ik muziekzenders uit mijn radio krijg en dan is alles weer veel schoner.
Het grootste werk voor de quiz volgend jaar is ook gedaan, nu nog wat verfijningen enzo...
Daarom terug een beetje tijd om te bloggen.
Zondag ben ik met de tram naar 't stad geweest. Niks nieuw, dat doe ik al langer maar vroeger reden we met de auto naar de terminus en stapten daar op. Nu wandel ik de straat uit en kan kiezen welke tram ik neem (euh... dat lang nieuw Hermelijngeval ziet er wel goed uit, die zal ik nemen !). Sinds ik hier woon heb ik dat al enkele keren gedaan en dat is toch wel heel gemakkelijk zenne. Denk er zelfs over na een abonnement te kopen (en dochters : Antwerpen geeft geen vermindering).
Zo, bedankt voor je bezoek en tot de volgende !!!

Plezant weerzien !

Na lang zoeken heb ik eindelijk mijn blogger dashboard teruggevonden (sic).
Gisteravond zijn we nog eens gaan quizzen. In een school aan de Confortalei in Deurne. Het plezante er aan is dat ik ooit, in een lang verleden, op die plaats naar school geweest ben. De quiz was wel van het L.O. terwijl ik in het middelbaar zat. Het kasteeltje dat er ooit stond en waar ik ook enkele jaren les kreeg, is blijkbaar al jaaaaren afgebroken.
De nieuwe (destijds) prefabklasjes staan er nog altijd. Ik volgde hier het tweede en derde jaar middelbaar. Nu zijn het kleuterklasjes ... een vingerwijzing ?
Natuurlijk waren de mensen die er nu werken allemaal onbekende gezichten.
De quiz zelf ? Het was een Halloweenquiz. Buiten de versiering van de turnzaal (ik kende die ook nog van vroeger maar nu wel heel gemoderniseerd) was er van het thema niets te merken.
Er waren gemakkelijke vragen, volgens ons toch, maar ook tafelronden die er mochten zijn. Bijvoorbeeld een ronde met foto's van 25 hondenrassen ???? Of de muziekronde, 10 Vlaamse schlagers die op een bepaald moment stoppen, de tekst moet je dan vervolgen op je antwoordblad. Echt iets voor ons, we haalden zoals de meesten 5/10.
Enfin uiteindelijk werden we 3de van de vijftien ploegen. Een plezant weerzien met de school, een vrij plezante quiz en als prijs ... een tafelloper van Douwe Egberts.

VAKANTIE ETRETAT dag 8

Zaterdag 21 augustus,

Tsja, er valt niet veel meer te zeggen zeker ? Gisteravond hadden we al een flink stuk ingepakt. We hebben in de voormiddag alle huisraad terug op zijn plaats gezet, onze auto's ingeladen en de reisweg bepaald.
We namen afscheid van de zeer vriendelijke eigenaar van het vakantiehuis, betaalden nog voor het bedlinnen en de toeristentaks en op weg naar huis.
In tegenstelling tot de heenreis hadden we besloten om via de autostrades te rijden. We reden rond negen uur 's morgens door en wij waren een eindje na vijftien uur in Burcht. Een danig verschil met de heenreis.
Over de terugweg valt weinig te zeggen : we zagen een geweldige file op de andere kant van de autostrade, gezien de weinige wegrestaurants in Frankrijk aten we in België.
Rest mij nog te zeggen dat ik het een geweldige vakantie vond en dat ik blij ben met deze ervaring.
Ik heb geweldige kinderen en die hun kinderen zijn ook geweldig !!!
P.S. Zoals altijd kan je binnenkort alle foto's bekijken op mijn fotohoekje rechts.

VAKANTIE ETRETAT dag 7

Vrijdag 20 augustus,

Ik realiseerde pas laat die dag dat dit onze laatste in Etretat zou zijn. De week leek wel voorbijgevlogen.
Niet in ons Capitool gidsje vermeld, maar gevonden in de lokaal aanwezige informatie : een abdijwandeling in Montivilliers, een stadje niet zo ver van ons vakantiehuis. Het leek ons wel wat om onze vakantie daarmee af te sluiten.
De zon scheen weer en nu, langs de lokale wegen, was er wel een zekere Normandische magie te bespeuren. Na een heerlijke rit bereikten wij Montivilliers en vonden zelfs de wegwijzer naar de abdij, die simpelweg zo heet (Abbaye de Montivilliers).
Al van toen we de parking afstapten werden we gecharmeerd door dit stadje, vooral vanwege een soort vakwerk bouwstijl.In de onthaalruimte van de abdij werden wij geholpen door twee super enthousiaste dames. Zij legden uit dat er twee wandelingen waren : een eerste 'Coeur d'Abbayes' volgens een Nederlandstalige brochure die wij kregen een ontdekkingscircuit van de abdij met audiotoelichting, een tweede 'Wandeling rond de abdij', weer een Nederlandstalige brochure, een ontdekkingscircuit van de stad met audiotoelichting. De audiotoelichting was ook in het Nederlands.De abdij is gesticht door de Benedictijnse orde (tienstiens, die Benedictus is blijkbaar heel actief geweest in deze streken). We bezochten het klooster en de kapittelzaal, de gotische eetzaal en op de eerste verdieping, de slaapzalen, waar de geschiedenis van de stad in beeld gebracht wordt. Uiteindelijk kwamen we in een ruimte waar de bouwkunst van de Normandische abdijen uiteengezet werd. Ik, en ik niet alleen, was aangenaam verrast door dit bezoek en door de knappe Nederlandstalige uitleg op de audiogidsen.
Daarna wandelden wij met onze audiogidsen, de kindjes kregen er trouwens een die aangepast was aan kinderen, door de stad. Dit in 16 etappes. Aan elke etappepaal kreeg je aangepaste uitleg. Zo zagen we het verblijf van de abdissen, de ziekenzaal van de abdij en de geschiedenis ervan, wat er nog rest van de abdijmolen, de Rue des tanneurs (de naam deed mij denken aan de rempart de tanneurs ofte Huidevettersvest in Antwerpen), de markthallen, het riviertjes, de walmuren, het gasthuis, enz... Zoals nogal eens gebeurde werd de stad eigenlijk ontwikkelt rond de abdij waar een gehuchtje ontstond. Monasterium (klooster) en Villare (gehucht). Vandaar de huidige naam van het stadje Montivilliers. Weer een heel aangename ervaring.
Wij leverden onze audiogidsen in en trokken naar de Place Mitterand waar we een tent gevonden hadden om te eten. De toepasselijke naam : Brasserie de l'Abbaye. Voor een billijke prijs was het daar goed eten ! Met een geweldig vriendelijke bediening. Je kreeg echt het gevoel dat je er verwend werd. Een aanrader !Dit was nogal eens een verschil met Le Havre ! Ik vond het één van onze mooiste en plezantste uitstappen.
Op onze terugrit naar huis stopten we nog om enkele foto's te maken van een mooi kasteeltje.
Eens terug in Etretat kochten we nog een aantal souvenirs, dronken een goei pint , terwijl de kinderen naar een zwembad in de buurt gingen, om de laatste avond in ons vakantiehuis door te brengen.Ondertussen kan ik al een beetje UNO spelen, maar dat pokeren gaat er nog niet echt in.

VAKANTIE ETRETAT dag 6

Donderdag 19 augustus,

Eergisteren hadden we gemerkt dat Le Havre niet zo ver van Etretat ligt. Omdat daar een warenhuis is dat ons Freya wel eens wou zien en het toch een behoorlijk grote stad is, wij daar naar toe. We parkeerden niet zo ver van de 'bassins' en vonden zonder moeite het warenhuis 'Docks'. Originele naam hé ? Het leek mij een herbouwd pakhuis te zijn. Er was wel veel moeite gedaan om een vernieuwende look te creëren. De meeste winkels waren typisch Frans en hier in onze shopping centers niet terug te vinden. Wel eens leuk om te zien.
Van hieruit gingen wij over de Boulevard de Strasbourg, het Hotel De Ville en de Avenue Foch naar 'le plage', naar de toeristische dienst. Ondertussen hadden we wel een bepaalde indruk van Le Havre gekregen. Het was goed te zien dat de stad na de wereldoorlog bijna volledig was herbouwd. Hierbij werd heel veel gebruik gemaakt van beton. Mooi ? Op de toeristische dienst werden wij niet veel wijzer over eventuele historische gebouwen. We zagen wel dat er een toeristisch treintje was door de haven, wat ons aantrok. Gezien het late vertrekuur besloten we het andere treintje te nemen, een circuit door de stad.
We hadden nog ruim de tijd om te eten. Dicht bij de kust vonden wij een PMU kantoor. Een firma die volgens mij een hele tijd de groene trui van de Tour sponserde. Eigenlijk een paardenwedkantoor. Hier kon je er ook eten. De drukke doening werd helemaal bediend door twee jonge dames, hierdoor liep er soms wel iets mis. Ons Goedele kreeg de frieten van haar sandwich americain toen haar sandwich al op was. Maar eind goed, al goed.De 'plage' van Le Havre beperkte zich voor ons tot een bezoek aan de vele kermiskraampes, de skatebaan en een stukje jachthaven. Tijdens het wachten op het treintje genoten we wel van een heerlijke en vrij goedkope ijskreem.
Dan het treintje. De chauffeur deed geweldig zijn best om het voor ons zo aangenaam mogelijk te maken. En je moet mij niet geloven, maar dat was een ondankbare taak. Wat niet aan ons lag, maar aan het uiterlijk en het uitzicht van Le Havre. De trots van de stad, de toren van het stadhuis, sprak ons helemaal niet aan. Wij vonden het een betonnen gedrocht dat je ook nogal eens in sommige voormalige Oostbloklanden ziet. Toen we dan uiteindelijk terug op onze vertrekplaats waren deelden wij dezelfde mening over de stad. Spijtig, maar we hadden er meer van verwacht.Toch een aangenaam einde want op onze wandeling naar de parking ontdekten wij een speeltuin waar onze kindjes een tijdje aangenaam vertoefden.

VAKANTIE ETRETAT dag 5

Woensdag 18 augustus,
We hadden besloten om het vandaag een beetje rustig te houden vanwege de lange rit gisteren.
In de voormiddag was er een soort keramiek beurs in het stadje, voor de overdekte markt. Er waren wel enkele mooie dingen te zien, maar vrij duur.

In de namiddag gingen we naar de andere 'falaise'/klip in Etretat, die waar dat kerkje op staat. Gingen we wil zeggen iedereen behalve ik en onze Jules. Wij reden met de auto tot boven om daar te ontdekken dat wij op een bomvolle parking terechtkwamen. Blijkbaar waren wij niet allen de minder sportievelingen.
Terwijl wij wachten op de anderen toverde ik mijn auto om tot een speelauto wat onze Jules zeer kon waarderen.
Vanop deze klip heb je ook een mooi zicht op Etretat. Spijtig genoeg was het kerkje gesloten.We bezochten ook nog een museum opgericht ter ere van twee Franse piloten die de oceaan wilden oversteken, hier vertrokken, maar nooit teruggezien werden. Er hingen heel mooie, gefotoshopte foto's van de zee en de omgeving. In de kelder was een tentoonstelling van werkjes van kinderen uit de laatste kleuterklas en het eerste leerjaar. Ook mooi !De 'naald' die je hierboven ziet is zowat het uithangbord van het monument voor die twee piloten. Speciaal is dat je op het monument kan en mag stappen. Wat ons Goedele deed. Zij riep daarbij naar Yves : 'Dit is een vliegtuig ! . Yves zag er echter geen (in de lucht) tot hij ook op het monument stapte en zag dat het inderdaad een vliegtuig was, vleugels, cockpit en staartstuk.

Nadat we op alles uitgezien waren reden wij, ik, onze Jules en Marthe naar beneden, naar een grote parking in het zuiden van Etretat. Dicht hierbij was een crêperie die ons Goedele gisteren ontdekt had. Ik weet niet meer hoe mijn pannenkoek heette maar hij was zalig ! Ook de andere familieleden genoten van hun 'crêpe Normande'.
We hingen nog wat rond in het centrum voordat wij thuis het avondmaal gingen nuttigen.

VAKANTIE ETRETAT dag 4

Dinsdag 17 augustus,

Als je in vakantie bent in Normandië ben je bijna verplicht een bezoek te brengen aan de landingstranden van operatie Overlord. Wat wij dan ook deden.
Vanuit Etretat zijn het wel wat kilometers voor je in Bayeux bent wat wij hadden uitgekozen als uitvalbasis (om in militaire termen te blijven) voor ons bezoek aan de overblijfselen van D.Day. Het duurde dus wel een tijdje voor we er waren.
De eerste sensatie die wij beleefden was de Pont de Normandie. Is eigenlijk best wel spectaculair. De 5 euro peage die we moesten betalen namen we er dan ook graag bij.
Het was bijna middag toen we in Bayeux aankwamen en vandaar naar Arromanches-les-Bains reden. Ondertussen was het beginnen regenen. Alhoewel Arromanches geen echt landingstrand is heeft het toch een rol gespeeld bij de landing. Na de eerste veroveringen werd er een kunstmatige haven gebouwd.
Nadat we onze inwendige mens gesterkt hadden in een fastfood zaak op zijn Frans gingen wij naar het daartegenover liggende museum : Musee du Debarquement. Hier krijg je een aardig beeld van heel het landinggebeuren : welke korpsen er waren, hoe die bewapend waren, de aanleg van een haven en ontscheping van diverse voertuigen, een film over de landing (die wij misten wegens gebrek aan ruimte in het projectiezaaltje). Best wel een interessante onderdompeling in de gebeurtenissen in 1944 hier. Alhoewel ...Na al dat geallieerde geweld wilden wij ook wel eens zien wat er nog overschoot van de vesting Europa, de verdediginglinie van de Duitse bezetter. Wij naar Longues-sur-mer waar grote Duitse batterijen te zien zouden zijn. Die waren er. Willen of niet, je komt onder de indruk van de afmetingen van de bunkers en de kanonnen zelf. We wandelden van bunker naar bunker tot aan een observatiebunker aan de kustlijn wat ons naast historische bagage ook een dosis gezonde zeelucht opleverde.Ons plan was ook een oorlogsmuseum in Bayeux te bezoeken maar gezien het vergevorderde uur en de lange rit naar huis besloten wij tot dit laatste. Yves en Sven zetten nog koers naar het Omahastrand, maar mijn ijverige co-piloten-dochters hadden dit door en hebben ons op de juiste terugweg gezet.
Het was terug beginnen regenen wat nefast was voor mooie foto's van de Pont de Normandie. Toch deden we een poging.Of de kindjes het een leuke dag vonden ? Onze Jules begreep er niks van (normaal toch ?) en Marthe en Kato waren ook niet echt onder een historische indruk. Robbe daarentegen heeft tenvolle genoten, hij keek dan ook al weken uit naar deze dag.
De smoskes 's avonds smaakten heerlijk !!!

VAKANTIE ETRETAT dag 3

Maandag 16 augustus,

De Normandische zon wekte ons en het beloofde een mooie dag te worden. Na een stevig ontbijt (en insiders weten wat ik daar mee bedoel) trokken wij naar het centrum van Etretat. De winkeltjes die wij tijdens ons vorig tochtje vluchtig hadden bekeken werden nu nauwkeuriger onderzocht. Ook de overdekte markt, zowat het aantrekkelijkste gebouw van het stadje, genoot onze aandacht. Vooral het winkeltjes in de hoek waar ze allerlei (nep)wapens verkochten hé Yves ! Vruchteloos zocht ik naar een 'baret', je weet wel zo'n potske dat wij een alpin noemen.De kindjes waren in ieder geval héél braaf bij het zien van al die prullaria. Natuurlijk uitte het verlangen zich in 'dat is mooi hé'. Wat de ouders beaamden.
Na een ommetje naar de zee togen wij richting '8/8' om de nodige inkopen te doen. Op weg naar ons huisje kwamen we langs de bakker en er lagen schitterende gebakjes in de etalage. OK ! Wie wil er wat ? Ons dessert voor vanavond hadden we in ieder geval al. Ons Goedele had ondertussen geleerd dat als je een gesneden brood wil, dit expliciet moet vragen.
Na het middagmaal verdeelden wij ons over twee auto's en reden naar Fécamp waar we, en het is ongelooflijk, direct een parkeerplaats vonden. We controleerden uitvoerig of je er wel mocht parkeren enzo, maar alles bleek in orde. Wij op pad. Via de jachthaven en een beetje siteseeing kwamen we bij het Palais Bénédictine. Wij wisten dat je in dit museum ook kon proeven, dus onze aandacht méér dan waard.
Eigenlijk was Fécamp een doodgewoon vissershaventje maar omdat ene Alexandre le Grand er naar een oud kloosterrecept begon Bénédictine te maken werd het natuurlijk wereldbekend in Frankrijk. Het museumgedeelte is zeker de moeite waard, ook het brouwerijmuseum (of hoe heet zoiets) waar je allerlei kruiden kon ruiken, proefen, enzo... De kindjes leerden dat kurkuma echt een kleurstof is wat je aan hun kleedjes kon zien.Dan de proeverij. Er waren drie soorten Bénédictine te proeven waaruit je moest kiezen. Ik koos de B&B, de simpelste, puur, zonder ijs. Ik ben helemaal geen (alcohol)kenner, maar het eerste slokje deed mij toch rillen. Echt lekker vond ik het niet. Achteraf bleek dat met ijs er in het best een aangenaam drankje is.
Omdat het vrij laat geworden was besloten we naar huis te rijden. Ons Freya maakte hier een formidabel lekkere broccolipuree met chipolata. De gebakjes die wij hadden meegebracht smaakten ook naar meer.
Inderdaad, het was een mooie dag geworden.

VAKANTIE ETRETAT dag 2

Zondag 15 augustus,

Vandaag is het moederkensdag, toch bij ons. Zouden ze dat hier ook vieren ?
's Morgens trokken Yves en ik onze stoute schoenen aan + hoed + regenjas en gingen we naar het centrum om ons ontbijt te kopen. Bij de bakker kochten we stokbrood en twee gesneden granenbroden. Wij zochten en vonden een beenhouwer waar we enkele worstensoorten kochten die we kenden. Dan naar boter en camenbert gaan zoeken. Redelijk vlug vonden we een soort supermarktje dat 'de 8 a 8' heette. Raar, maar 't was ondertussen halfnegen en nog steeds gesloten. Uiteindelijk vonden we het nodige in een epicerie vlak over de bakker !
Doornat kwamen we thuis. Oh ja, die thuis. Er was nu eens echt alles wat we nodig konden hebben, zelfs een slaapkamer op overschot ! Die werd echter al vlug ingenomen door Yves die zijn draai in de 'twijfelaar' op hun slaapkamer niet kon vinden. Eigenlijk waren er twee identieke woningen onder één dak. Met een grote (dus ook dubbele) tuin.Johan Verminnen zingt over met zeven aan een tafel, wel, wij zaten met negen aan een tafel. Eigenlijk is dit best plezant. De kindjes hadden ondertussen al genoten van ontbijtgranen maar deelden toch nog gretig mee in de stokbroden, de saucis en de camenbert.
Na het ontbijt maakten de dochters een boodschappenlijstje. Hiermee trokken ons Freya, Yves, Robbe en ik naar de Carrefour enkele dorpjes verder. En ja, ze hadden er alles wat op onze lijst stond. We moesten wel eventjes zoeken naar kruidenboter maar een vriendelijke Carefour medewerkster haar euro viel dat dit bij hen de 'beurre pour escargots' was.
Na de middag trokken we met z'n allen naar Etretat, we verkenden de straatjes en de souvenirwinkeltjes, de overdekte markt en de dijk. Er was nogal wat wind en de zee leek ons niet echt rustig.We besloten om de linkerklip, le of la falaise gauche, (als je met je gelaat naar de zee staat) te beklimmen. In het gezelschap van ons Freya en als laatste van de stoet begon ook ik er aan. Toch tof van mijn dochters die mij voortdurend aanmoedigden maar ook realistisch hielden: Papa, als 't niet meer gaat, ga dan terug naar beneden. We willen je nog een hele week mee hebben.
Je hebt er geen idee van hoeveel deugd zo'n woorden doen en hoe lang ze blijven nazinderen.
Dus ergens halverwege de top hield ik het voor bekeken.
Toen de familie terug veilig beneden kwam gingen we op zoek naar en vonden een brasserie/creperie waar we lekkere normandische pannenkoeken aten.
Daarna naar huis om verder te genieten van een bbq waarbij Yves zich kon uitleven bij het bakken.Nadat de kindjes in bed lagen gingen wij kaarten. Jaren geleden dat ik nog eens met mijn dochters heb gekaard ! Tot mijn schaamte moet ik erkennen dat ik nog nooit UNO had gespeeld. Maar met de deskundige uitleg van ons Goedele en ons Freya viel ik niet in affronten.