RASTERTEKENEN ?

Einde april en ook onze cursus Photoshop loopt ten einde. Iets of wat verwarrend noemt dit eigenlijk een cursus Rastertekenen. Je moet het al echt volgen om te weten dat iets doen met foto's 'rastertekenen' kan heten.

Tijdens het eerste deel, verleden jaar, kwam het bewerken van foto's met allerlei instrumentjes aan bod : Selecteren, uitsnijden, omlijnen, knippen, kopiëren, plakken en hier en daar een beetje bijkleuren. De dingen die je meestal bijna direct kan gebruiken. Ook het gebruik van lagen is er dan duchtig ingeprent.

Het tweede deel gaat een pak verder en is echt ingrijpen in het onderwerp van de foto zelf : Hoe maak je van een foto van een persoon van 80kg en 1,60 m lengte, iemand van 60 kg en 1,70 m lengte ? Zonder dat het opvalt en het een karikatuur wordt. Hoe maak je aanpassings lagen, laagstijlen, laagmaskers, paden, enz... Latijn ? Eerlijk gezegd voor mij ook nog een beetje. De docente legt het nochtans goed uit en de avond zelf lukt het wel, maar daarna ...

Onze examenopdracht is om een collage te maken met als thema 'zomer' met gebruik van de verschillende mogelijkheden van Photoshop die wij geleerd hebben + uitleggen wat we gedaan hebben en waarom. Simpel ? Begin er maar eens aan !

Gisteravond heb ik enkele uren geoefend : eerst afbeeldingen zoeken die geschikt zijn (niet alleen bij het onderwerp passen maar die ook voldoende groot zijn, voldoende pixels hebben). Streber die ik ben probeer ik natuurlijk zo origineel mogelijk uit de hoek te komen. Toch wil ik ook proberen om iets 'streekgebonden' weer te geven waar ook, of wat dacht je, iets van pétanque in zit.

Als basis ga ik een foto van Massenhoven gebruiken die ik verleden jaar genomen heb. De rest zien we wel.

Vooraleer af te sluiten : mea culpa (enz) ! In vorige blog heb ik een formidabele fout geschreven. Ik bleef met mijn beide dochters thuis toen de anderen naar het circus gingen wandelen. Niet met mijn bijde dochters.

DE HELD !

Gisterenmiddag hadden wij een familiebijeenkomst om de verjaardag van Ritt te vieren. Heel de familie was er : Ons Goedele en Yves met ons Juleke, ons Freya en Sven met Kato, Robbe en Marthe.

Het was zonnig en uiteraard zaten wij op het terras een lekker gebakje te eten. Toevallig was het ook schoolfeest. Een grote circustent stond aan het kerkplein enkele honderd meter verderop. De feestelijke muziek was natuurlijk heel aantrekkelijk voor de kindjes. Er werd dan besloten om een wandelingetje naar daar te maken.

Ik bleef met mijn bijde dochters achter, kwestie van het huis niet alleen te laten. Na een tijdje kwam Robbe als eerste terug. Hij leek een beetje zenuwachtig en zei met een ietwat gedwongen lachje : 'Jules heeft een stamp van een pony gekregen !'. Omdat hij lachte geloofden wij hem eerst niet. Dan kwam Kato met dezelfde melding. Er begon toch zowat twijfel binnen te sluipen, maar toch leek het nog een soort aprilgrap.

Dan kwam Yves er aan met ons Juleke die op het eerste zicht niks leek te mankeren. Toch vertelde Yves hetzelfde. Zij waren naar het circus gegaan. Er stonden pony's. Ons Juleke, op de arm van Yves, streelde een pony. Yves zette hem neer en zij liepen verder. Ineens ziet Yves dat de pony ook verder stapt. Hij wil met zijn hand ons Juleke aanporren om uit de weg te gaan en op dat moment stampt de pony met zijn voorpoor. Recht op de hand van Yves die hierdoor ons Juleke een fikse por tegen zijn rug gaf ! Het ventje valt en weent.

Ze kwamen naar huis en zienderogen werd Yves zijn hand dik en blauw. Ijs en arnicazalf brachten wel een beetje soelaas. Ons Goedele en Yves zijn toch teruggekeerd naar de school om papieren voor de verzekering te vragen. Geen probleem. Dit was nodig want indien het nog erger zou worden kon Yves niet gaan werken. Om te rijden, hij is buschauffeur, moet je over beide handen kunnen beschikken.

Enfin, moest Yves zijn hand niet tussen de rug van ons Juleke en de hoef van de pony gezeten hebben zou het ventje alles hebben opgevangen. Ik denk dat zo'n klein rugje erg kwetsbaar is en het dan wel eens veel erger zou geweest zijn. Nu was het maar een rode, pijnlijke plek.

Door de spontane aktie van Yves is hij nu natuurlijk verheven tot de status van held !

De rest van het feestje was nog aangenaam en wij hebben later nog heerlijke scampi in de wok gegeten.

TURKIJE

Binnen minder dan een maand is het zover : Op 18 mei vertrekken wij met onze bewoners naar Turkije. Naar Belek, een plaatsje in de buurt van Antalya.

Al een hele tijd zijn de meesten zo een beetje opgedraaid en stellen zij een boel vragen :

-Kan je daar voetballen ook ?

-Nemen wij onze jellabah mee ?

-Mag er reuk mee op het vliegtuig ?

-Hoe is het eten daar ?

-Krijgen we cadeautjes ?

-Hoe praten ze daar ?

Enzovoort ...

Reken er maar op dat je vanaf einde mei hier weer een soort reisverslag kan lezen. Opgesmukt met de avonturen van onze bewoners.

Natuurlijk ben ik zelf ook benieuwd wat dit gaat geven. Ik ben er van overtuigd dat het een zeer leuke vakantie zal worden. Temeer omdat het een all in formule is, dezelfde als vorig jaar in Egypte. Trouwens bij dezelfde organisatie : Magic Life.

Alles is dus nu in volle voorbereiding : maken van kofferlabels, de kamerverdeling, afspraken maken, eventueel kledij aanvullen, en al het andere wat een groepsreis inhoud.

Woensdag heb ikzelf ook de knoop doorgehakt en een korte vakantie voor mezelf gepland : een rondreis door Ierland. Daar hoor je later meer van.

Bij al de vorige blogafleveringen zouden jullie misschien kunnen vergeten dat ik ook nog een kleinzoontje heb. Het word dus tijd om ook nog eens over hem iets te schrijven.

Ons Juleke zit nu in een erg interessante ontwikkelingsperioode : Hij begint woorden aaneen te breien, hij legt combinaties tussen woorden (abstracte begrippen) en daden, hij test voortdurend inventief zijn grenzen af.

Gisteren was hij hier en dan is het voor mij altijd feest. Zeker als de rest van mijn familie er ook is. Het doet ongelooflijk deugd (maar tegelijk ook pijn) iedereen nog eens verenigd te hebben. Das een ander verhaal.

Zoals elke goede gastheer had ik ook mijn gasten voorzien van snoepjes en drankjes. Een schaal koekjes sierde de salontafel. Uiteraard wil je dan als kleine wereldburger wel eens proeven van elke lekkernij. 'Koek ?' en ons Juleke mocht van zijn moeder (trouwens mijn oudste dochter, ons Goedele -merk op ! zonder fouten geschreven) ééntje nemen. Een ervaren kenner van zoetigheid herkent natuurlijk direct de smaak van een koekje. Als je wil proeven bijt je er een stukje af, proeft dat het goed is en ... slikt het door (wijn word dan uitgespuugd). Dan probeer je van de rest af te raken door het te willen terugleggen. Blijkt het toch echter normaal te zijn dat je het verder op eet. Een andere taktiek is dan het bewuste koekje te willen doorgeven. Wie is dan de meest logische persoon ... inderdaad, 'Vokke ?'.

Het is ook heel leuk als je je 'kunstjes' kan laten zien : achteruit lopen zonder te vallen, dansen, ronddraaien en springen. Alhoewel dit laatste toch nog moeilijk is : je gaat in houding staan, zet één voet vooruit en je roept 'ping !'.

Grote ontgoocheling, alhoewel, was toen ons ventje naar buiten wou : 'tuin ?'. We hebben dan maar eventjes tussen, voor en langs mijn woning gewandeld. De hond van de buren genoot toen heel wat belangstelling. Zijn geblaf schrok toch wat af en ons Juleke bleef het vanop veilige afstand bekijken.

Een ander leukje : ons Goedele heeft hem geleerd om 'dat ben ik' te zeggen als hij een foto van zichzelf ziet. Op mijn pc staat (natuurlijk) een foto van hem op mijn bureaublad. Hij zag dit en wees naar zichzelf en zei : 'Ben !'.

Al bij al verveel je je nooit met dat ventje. Voor mijn part mag hij nog eens meer komen !

BABELS !

Tsja, zo erg was het nu ook weer niet. Er was geen sprake van taalverwarring ! Ik vermoed dat het ook niets te maken heeft met leeftijd, Alzie of andere dementie verschijnselen. Eerder het tegenovergestelde : een positieve concentratie stoornis (vanaf nu vakjargon, afgekort P.C.S.). Noteer dat ik hiervan de uitvinder ben. Ik moet mij zo dikwijls concentreren om de naam van onze collega die in zwangerschapsverlof is, Freija, juist te schrijven. Van nature uit, omdat mijn jongste dochter ook zo heet, maar Freya geschreven, heb ik de neiging ook Freija haar naam als Freya te schrijven. Nu doe ik verdorie toch net omgekeerd : schrijf ik ons Freya haar naam als Freija. Kan je nog volgen ?

Een Babelse spraakverwarring is het dus zeker niet. Trouwens ons Freya haar naam heeft helemaal niks te maken met Babel (wel met babbel) en is dus hoegenaamd niet bijbels. Haar naam is ontleend aan de Noordse (niet Noorse) mythologie. In de Asgaard, de Noordse hemel, is zij de dochter van Wodan, de godin van de liefde, de vruchtbaarheid en nog een paar schoon dinges. Zo'n beetje het equivalent van Venus bij haar mediterrane tegenhangers.

Dat goddelijk kind reed rond in een wagen getrokken door katten. Nu moet het toch wel lukken zekers dat ook ons Freya een katten liefhebster is !

Nog een weetje : soms wordt die madam ook Vanadis genoemd. Zij is hiermee de naamgeefster aan een heel kostbaar edelmetaal : vanadium.

Oh ja, haar vader (Wodan, niet ik) stond model voor Sinterklaas : de kristenen wilden de heidense goden verdringen maar wisten geen blijf met de oppergod. Dus riepen zij maar de figuur van Sinterklaas uit. De speer van Wodan werd de staf van Sinterklaas. Zijn paard Sleipnir werd Slecht weer vandaag, enz...

Ik hoop dat ik met deze ons Freya en haar naam terug EER heb aangedaan en dat mijn fout, ekskuus mijn P.C.S. mij vergeven is.

REISKRIEBELS

Vorig jaar rond deze tijd stond hier een reisverslag over Firenze. De drukte van het bijna voorbije voorjaar hebben mij echter belet om hier nu een verslag te geven van een reis, bijv. naar Ierland. Of beter Dublin, met uitstappen naar....

De lentezon doet de reiskriebels echter toenemen. Komt daarbij dat ons Freija momenteel in India zit, nu zal ze zowat aan de terugreis aan het denken zijn. Of ik daar een beetje jaloers op ben !

Een oud vlaams (of whatever) spreekwoord : uitgesteld is niet verloren, indachtig probeer ik vanaf morgen tijdig thuis te zijn om toch nog eens langs mijn buurman, reizen De Molengalm, te gaan. Wie weet welke leuke dingen zij in petto hebben.

Het lijkt ook wel of Zweden terug aan mij aan het trekken is. Ik kan maar niet genoeg krijgen van de Wallander's van Henning Mankell. Vermoedelijk heb ik een beetje heimwee naar dat prachtige land waar ik alleen nog maar Stockholm bezocht (en een klein beetje daarrond).

Komt ook nog eens Kenia, meer bepaald Kabondo, in het vizier. De foto's van de actiegroep Kabondo maken mij heel curieus om dat eens met levende ogen te gaan bekijken.

Langs de andere kant lijkt mij een rondrit in de Provence, met eigen wagen, ook wel leuk te zijn.

Zeker is dat ik er dit jaar nog eens uitvlieg (of rij). Waar naar toe ? Allez ik vind wel iets. Ondertussen ben ik heel benieuwd naar de verhalen en de foto's van ons Freija.

PAASMIJMERING !

Pasen ! Een dag om nog eens te bloggen vermits een (heel klein) beetje vrije tijd.

Vermoedelijk heb ik mijn woning te goed afgesloten want de klokken van Rome strooiden hun chocolade lekkernijen niet rond bij mij. Of heeft het met de leeftijd te maken ?

Verleden jaar was ik met Pasen in Firenze en mocht daar kennis maken met de Toscaanse Paasgewoonten. Je hebt dit ongetwijfeld destijds gelezen.

Gisteravond was er toch een tv zender waar het passieverhaal werd uitgezonden 'The passion of Christ' de veel gecontesteerde film van Mel Gibson. Velen kennen het passieverhaal. Ik ook. Dat is zo iets dat er vroeger in de school werd ingestampt en door jaren herhaling door de kerk deel uitmaakt van het collectief geheugen. Jaja, dat is ook bij mij aanwezig !

Het verhaal op zich had dan ook geen verrassingen. De manier waarop het gebracht werd wel. Ik vond het een vrij realistische film, of je nu gelooft in heel die geschiedenis of niet. De man die veroordeeld en gekruisigd werd heeft potverdorie serieus afgezien. Of het nu allemaal zo gebeurde of geromantiseerd (getraumatiseerd ?) werd weet ik niet. In ieder geval kreeg ik het idee dat er serieus met die man gesold werd. Spontaan moest ik denken aan die Amerikaanse politie agenten die enkele jaren geleden een jonge kleurling arresteerden. Dat ging ook gepaard met een overdreven dosis bruut geweld. En dat is nooit goed te keuren, of het nu in de twintigste of in de eerste eeuw of wanneer dan ook gebeurde. Hiervoor hoef je helemaal niet gelovig te zijn !

De boodschap die het kerkinstituut meegeeft met het passieverhaal staat in schril contrast met de boodschap van de bisschop van Namen, toch ook een volgeling van Jezus Van Nazareth, over homoseksualiteit. Iemand van zijn fanclub deed daar gisteren, op de trappen van één of andere kerk in Namen, een (volgens mij) onbegrijpelijke uitspraak : wij zijn niet tegen de homoseksuelen maar tegen homoseksualiteit ! Dat was voor mijn klein, vastgelopen boerenver- stand iets onbegrijpelijk. Ik zou heel cynisch nu de relatie van de Nazareër met die jonge apostel Johannes in vraag kunnen stellen. Zover ga ik niet. Want dan doe ik net hetzelfde als die kerkvorst uit Namen. Zo wil ik niet zijn.

Tussen haakjes : (ik ben hetero) !

't Is alweer enkele dagen geleden dat ik nog eens blogde. Het blijft echter een verduiveld drukke periode en dan durft bloggen er nog eens overschieten. Ik hol van de ene vergadering naar de andere en van de ene receptie naar de andere. Dat laatste is wel het leukste.

Tussendoor tracht ik nog wat te werken ook, waar ook een boel te doen is. Ik ben al blij wanneer ik de krant kan lezen. En er staat wat te lezen ! Vooral de uitspraken van onze nationale goalie Stijn Stijnen blijken het in de Europese pers goed te doen. Zo goed dat het zelfs tv nieuws word.

Gisteren kreeg ik telefoon van een tv één programma, zal geen naam noemen maar het word na het nieuws uitgezonden, om mee te werken aan een reportage over psychologische oorlogsvoering in andere sporten dan voetbal. Of dit ook in petanque zo was ?

Ik bedankte de programmamaker en zei dat ik hieraan liever niet wou meewerken. Sport word door de media nu al te sensationeel benaderd. Zij gingen dan maar verder zoeken. Ik deed wel het voorstel om mee te werken als men eens een positief programma zou maken. Misschien hoor ik er wel van later, wie weet.

Natuurlijk vind ik het belangrijk dat je er als speler staat. Dat je niet geintimideerd raakt door de tegenstrever, dat je het kopje niet laat hangen en er steeds voor gaat. Ik zorg er ook steeds voor dat de tegenstrever mij ziet. Is dit psychologische oorlogsvoering ?

Ik wil mij in de eerste plaats amuzeren, wanneer dit samen gaat met een goed resultaat, des te beter. Eigenlijk kan je er beter eens mee lachen !

BENEFIET KABONDO

Gisteren was het dan zover. Onze benefietavond voor o.a. het schooltje in Kabondo, Kenia. Zowel Annemie en Marc van Nyakachieng Kabondo (Voor altijd Kabondo) als wij van petanqueclub De Lindepet hadden ons beste beentje voorgezet.

En dat was te merken gisteravond : wij moesten de inschrijvingen om te petanquen stopzetten bij 60 spelers. Gedurende de tweede en de derde ronde werden er verschillende spelers gewisseld om toch iedereen de kans te geven te spelen. Amaai 't was werken geblazen.

Dan waren er nog een veertigtal aanwezigen die 'gewoon' kwamen steunen : iets drinken, iets eten en meedoen aan de tombola. Voor die tombola hadden wij ongeveer een honderd prijzen, geen grote prijzen, maar ook geen brol !

Er werd ook een duchtig stukje gegeten : al onze broodjes waren op en een twintigliter pot met Keniaanse kip en verschillende dozen Ugali (zowat het nationale gerecht in Kenia) werden soldaat gemaakt. Een collega van mij, Sylvie heeft zich hierover bekommerd samen met haar vriendin Jane, zelf een Keniaanse. Dus dit was alleszins met kennis van zake klaargemaakt. Wat de drank betreft : daar heb ik nog geen idee van, maar Linda en Fred die, samen met César en nog wat vrijwilligers, de toog deden zeiden al dat er serieus gedronken is. Hopelijk was er voor de 'goededoeldrinkers' achteraf geen wodka controle !

De diamontage over Kabondo werd ook gesmaakt, spijtig dat wij ze niet op ons groot scherm konden tonen. Er waren te veel spelers en wij moesten ons dus behelpen met een kleiner scherm. Toch lovende commentaren van de meeste aanwezigen die visueel kennis maakten met dit fraaie ontwikkelingsproject.

Op de totale opbrengst van deze avond hebben wij nog geen zicht maar het zal zeker succesvol geweest zijn.

Er rest mij nog alle aanwezigen te bedanken : de kennissen en familie van Marc en Annemie, de mensen van Nyakachieng Kabondo, de mensen van De Lindepet, de mensen van Okra Ranst die Benny De Weirdt meebracht en alle anderen die een klein, maar oh zo belangrijk steentje bijdroegen.

De website van Nyakachieng Kabondo is in volle ontwikkeling. Je kan er nu reeds enkele artikels lezen, eentje over het schooltje en eentje over een info avond in een school. Bezoek hem zeker eens : www.kabondoforever.org

Het was een kot in de nacht wanneer wij gisteren afsloten. Wij waren allemaal moe maar hadden een goed gevoel rond deze sfeervolle avond. Niet dat wij nu onze 'hemel' verdiend hadden maar zoiets van : awel zie, het kan nog solidair zijn in deze moeilijke 'eigen volk eerst' tijd !

DRIJFVEREN

In mijn toch wel grote kring van vrienden, kameraden, enz, is er een persoon waarvoor ik een vrij hoge bewondering heb. Het is een imposante verschijning : vrij struis (zéker niet dik !), golvende witte manen en een (grijze) baard om U tegen te zeggen. Ik ken hem nog maar enkele jaren, maar van bij het begin voelde ik dat 'het' klikte. Een aantal lezers zullen al begrepen hebben dat ik het over Johann heb. Een achternaam is niet nodig, want iedereen kent Johann met de twee nn achteraan zijn voornaam.

Wat is er nu eigenlijk speciaal aan hem ? Om te beginnen is het een doodgewone mens, zonder franjes (tenzij zijn baard dan). Hij is geboren in Duitsland waar toen zijn Franstalige ouders in krijgsgevangenschap waren. Daarom is hij, van huis uit, Franstalig. Hij begrijpt en spreekt echter voldoende Nederlands. Het is een kerel die puur 'joie de vivre' uitstraalt ! Ondanks zijn niet zo labiele gezondheid. Ik kan de keren niet meer tellen dat hij geopereerd is maar het is al tientallen keren. Het is een onverbeterlijke humorist, met simpele humor relativeert hij de grote 'wereldse' problemen in zijn leefwereld. Het is een werker, geen mooie woorden maar ongelooflijk daadkrachtig. Hij houdt er een simpele levensstijl op na, maar is o zo rijk aan vriendschap en kameraadschap.

Enfin, het is zo iemand waarvan je zegt : verdomme, ik wou dat ik meer was zoals hij is. Gewoon. Altijd klaar om te helpen. Altijd de nodige vrolijkheid ondanks zijn eigen zorgen.

Ik weet dat Johann niet Johann zou zijn zonder zijn 'kieken' (inside joke). Ook een ongelooflijk mens ! Magda heeft een eenzame hoogte bereikt van luisterbereidheid en heeft een formidabel inlevingsvermogen. Die twee vullen elkaar perfekt aan.

Vroeger leerde ik in de KAJ dat, wanneer je iets doet voor (toen) jonge arbeiders, je steeds iemand voor je ogen moet houden en jezelf afvragen of dat wat je wil ondernemen, ook voor hen goed is. Ik besef nu dat ik Johann en Magda voor ogen hou wanneer ik mezelf afvraag : waarvoor doe je wat je doet ?

Merci Magda en Johann

KARIBU KABONDO !

Een paar dagen geleden vertelde ik over het initiatief van Annemie (en natuurlijk haar man Marc) om een petanque avond te organiseren voor een schooltje in Kabondo. Ondertussen weet ik er veel meer van. De ruwbouw van het schooltje (ik geloof 3 klasjes) staat er al. De eerste studenten worden welkom geheten. Maar dit is nu waar het schoentje wringt. Een student kost ongeveer €25 per maand ... en dat hebben die mensen niet. Daar is het waar voor gewerkt moet worden.

Ons initiatief krijgt stilaan vorm : We gaan uiteraard petanquen, er komen daarvoor trouwens speciaal mensen voor. Verder serveren wij een typisch Keniaans gerecht - Ugali - een soort van maisbrij met daarbij stukjes kip. Wij doen hiervoor een aanpassing aan onze westerse gewoonten en gaan een bordje met vork (of lepel ?) gebruiken en niet onze 'reine' rechterhand.

Voor de bereiding van deze ugali kan ik beroep doen op Sylvie (hallo Sylvie ! Al hartelijk bedankt) en haar vriendin. Natuurlijk zullen er ook broodjes zijn.

Allerlei milde vrienden hebben ook al een aantal mooie (en lekkere) dingen gegeven om een tombola te doen (allemaal heel erg bedankt).

Van Annemie heb ik twee cd's met foto's uit Kabondo waar ik een montage van aan het maken ben.

Wij krijgen ook al verschillende bevestigingen van mensen die aanwezig zullen zijn. Enfin, hoe zegt men dat ? Het begint te lopen (als een trein) !

Uit ervaring weet ik ook dat het systeem van maandelijkse stortingen héél lucratief is. Ik doe dan ook een poging hiermee te beginnen.

Bij heel de voorbereiding stoten wij op een site over Kenia waarin wij ontdekten dat 'Karibu !' Swahili is voor 'welkom !' Een term die ik, al was het maar voor deze blog' gretig overnam.

OORLOG !!

Jullie, lezers, weten dat ik wel graag voetbal zie. Vroeger met Sporza en nu met mijn Belgacom abo is dit meermaals te bekijken op TV. Dat maakt dat ik ook van de zogenaamde 'topmatchen' kon genieten. Direct verbeter ik dit : genieten is vrij veel gezegd.

Een Nederlandse toptrainer, Rinus Michels, bijgenaamd de generaal, verklaarde ooit eens dat voetbal 'oorlog' is. Ondanks de vele inspanningen van bonden en clubs om van voetbal een feest te maken, lijken de koud geworden woorden van de generaal meer dan ooit waarheid te worden. Kijk maar eens terug naar de matchen tussen Standard en Waregem, Club Brugge en Anderlecht, Antwerp en Tubeke. En dan ga ik maar twee weken terug.

Het lijkt wel of de 'Zidane-stoot' het openingssein was om geweld, zowel fysiek als verbaal, de vrije hand te geven op en rond de voetbalvelden. Racisme lijkt maar een peanut te zijn.

Vroeger sprak men over de hooligans die het voetbal naar beneden haalden. Nu zijn het de spelers zelf die geregeld door het lint gaan. Raar maar waar, het zijn meestal zelf nog jongeren. Zij vergeten blijkbaar dat 's anderendaags honderden andere kleine voetballertjes, al dan niet hierin gesteund door hun (onverantwoorde) ouders, hun gedrag imiteren. Hierdoor kom je in een vicieuze cirkel want leer dit maar eens terug af !

Ik hoop dat trainers en begeleiders hieraan keihard gaan werken en onze westerse normen zoals beleefdheid en respect (sportiviteit) terug als voornaamste attitude maken om de sportieve krachtmetingen op een beschaafd peil te brengen.

KABONDO, KENIA

Een tijdje geleden kwam er iemand uit Schoten met haar familie bij ons petanquen. Het was al de tweede keer dat die mevr. kwam. Verleden jaar vonden wij al dat het sympathieke mensen waren. Dit jaar werd dit meer dan bevestigd.

Gedurende de avond werd er op een zeker moment gepraat over 'een project in Kenia' door Annemie. Annemie is diegene die het familiefeestje bij ons organiseerde. Nieuwsgierig als wij zijn wilden wij daar meer over weten.

Bleek dat Annemie mee in een NGO zit die een schooltje in Kenia op poten wil zetten. Zij had het idee om voor haar vrienden en kennissen een petanque avond te organiseren om geld in het laatje te krijgen. Zoiets laten wij ons geen twee keer zeggen ! Wij sprongen mee op de kar en doen nu die petanque avond samen : vrijdag 16 maart ! Dan mag iedereen bij ons komen petanquen. Voor een inleg van €2.50 beleef je een leuke avond. Er zijn weliswaar géén prijzen want de volledige inleg (en nog wat meer) gaat naar Nyakachieng Kabondo. Uiteraard zal er die avond ook meer informatie gegeven worden over het project.

Wij vinden dat wij, als goed draaiende petanqueclub, ook een sociale opdracht hebben, zeker als je sportiviteit en fair play wil hoog houden in je vaandel.

Dus iedereen die iets geeft om mede wereldburgers : KOM OP 16 MAART NAAR DE LINDEPET !

VAN DE POT EN DE KETEL...

Onlangs zei ik tegen een collega, Krista, dat het tijd werd dat zij nog eens blogde. Wat zij prompt deed. Wanneer ik een 'comment' wou posten viel het mij op dat ik zelf ook het bloggen verwaarloosde. Vandaar een 'potverwijtketel' gevoel.

De weken na mijn knie-operatie waren hectisch : Er moest terug een quiz gemaakt worden, dwz veel opzoekingen, veel werk om een deftige power point presentatie te maken en last but not least, er kwam een filmronde in, met filmfragmenten. Daarvoor worstelde ik mij doorheen het Pinacle programma om fragmenten te monteren. Met heel wat hindernissen want de meeste filmen laten zich zomaar niet fragmenteren en zijn bovendien gecodeerd. Gelukkig kon ik terugvallen op de hulp van mijn schoonbroer en uiteindelijk is alles in kannen en kruiken !

Al zeg ik het zelf, het resultaat mag best gezien worden. De nieuwsgierige collega's moeten wachten op de Notelaarsquiz om het te zien, dan mogen ze het ineens oplossen. De nieuwsgierige vrienden moeten nog iets langer wachten : tot de 11de Vliegenstoversquiz ! Voor de uiterst nieuwsgierigen : de foto is een kleine tip van de filmronde !

Er waren uiteraard nog een hele boel andere activiteiten en zaken die moesten gedaan worden. Momenteel ben ik bezig een nieuwe affiche te ontwerpen voor onze Halloweenwandeling. Tussendoor was er nog de voorbereiding voor de jaarvergadering van onze club en het voorbereiden van een benefiet avond voor Kabondo, een stadje in Kenia, waar we samen met een andere organisatie geld trachten te verzamelen om een schooltje te bouwen én te bevolken.

Blijft nog de wintercompetitie die wekelijks gespeeld word, het begeleiden van de Zandhovense senioren die petanquen, de beslommeringen voor de provinciale- en jeugd petanque werking en ja 'af en toe' moet ik ook nog eens werken. Ik amuseer mij best !

Zo goed dat ik al aan vakantie denk. Ik denk er aan om dit jaar naar Ierland te gaan, geen citytrip maar een rondreis. Hoe, moet ik nog eens overpeinzen !

TO KNEE OR ... vervolg

't Is gebeurd ! Donderdagmorgen, 9u werd ik de operatiezaal ingereden voor nazicht en reparatie van mijn rechterknie. Om 11u was ik al terug ontwaakt en op mijn kamer gereden. Ik was wel een tijdje van deze wereld, in de armen van Narcos (das toch een griekse god he). Ik lag heel stil en voelde geen pijn, het leek wel of ik een dik been had. Bij nader toezien, en wel wat pijn, bleek er een centimeters dik verband rond te zitten. Dit werd er in de namiddag afgedaan en... amaai 't was wel de moeite : eerst zo een rood gebiesd verband, dan een laag watten, weer zo een verband en weer watten. Uiteindelijk een gewoon verband. Daaronder drie stripjes waarmee de wondjes van de kijkoperatie waren toegeplakt. Een lieve verpleegster kwam dit er allemaal afdoen en een nieuw plastiek verbandje kleven zodat ik toch kan gaan douchen (niet in bad gaan mijnheer anders weekt dat er af). Ik dacht er nog niet aan om in bad te gaan ... en douchen ! Misschien morgen ofzo : ik kan mijn knie niet serieus, zonder pijn, buigen, hoe zou ik dan over de badrand kunnen ? Dus maar enkele dagen behelpen met een washandje en aan de kraan wassen.

In de late namiddag kwam Rita mij afhalen en met behulp van enkele krukken slaagde ik er toch in om beneden te raken. Heel traag vanwege wel wat pijn.

Vrijdag was het al heel wat beter en pikkelde ik wat rond, in de voormiddag met een kruk, in de namiddag zonder. Heel braaf deed ik ook de oefeningetjes (been plooien, telkens iets meer) kwestie van niet te verstijven.

Vannacht heb ik ook een pak beter geslapen en nu pikkel ik weer wat beter rond. Het gaat verdorie nog goed komen (hoop ik).

Wat ze nu juist gedaan hebben ? Volgens de dokter een bijna versleten meniscus opgelapt en losgekomen stukjes kraakbeen verwijderd. Met pijnstillers en ontstekingsremmers moet dat nu in orde gemaakt worden.

Ik hoop dat het vanavond ook nog gaat. Vandaag word er immers oudjaar gezongen bij ons en ik verwacht zo'n driehonderd zangertjes ! Pikkeloefening zal ik dus genoeg hebben !

TO KNEE OR NOT TO KNIE

Sorry voor deze enigzins rare titel, maar als je geregeld wil bloggen moet je toch af en toe eens iets schrijven. Al meer dan een week zit (letterlijk) ik thuis met een kapotte knie. Na diverse onderzoeken en tests blijkt mijn meniscus het begeven te hebben. Zomaar. Opeens. Meer dan drievierde van de tijd zit ik dus met mijn been omhoog in een zetel. Te rusten. Te lezen. Een korte wandeling, ongeveer een vijftigtal stappen, gaat nog wel en dan begint die schokdemper in mijn knie zot te doen. Pijn, tot serieuze pijn als gevolg. Uiteindelijk is het nu bijna zover : donderdag word het zaakje gerepareerd. Door middel van een kijkoperatie. 's Morgens binnen, in de dagkliniek in Lier, en 's avonds terug naar huis. Niet op eigen krachten weliswaar. Gelukkig kan ik rekenen op mijn familie om me te helpen. Ik zal blij zijn, vermoedelijk, wanneer deze onderhoudsbeurt achter de rug is en ik terug normaal kan stappen.

Maar genoeg gezaagd ! Vandaag kreeg ik een berichtje van de docente van Photoshop dat ik geslaagd ben. In januari kunnen we dan de vervolmakingscursus aanvatten. Dankuwel allemaal voor de gelukwensen.

PHOTOSHOP

In mijn vorige post schreef ik dat ik, samen met ons Freya, een cursus Photoshop volg in Lier. Ik fotografeer graag en wil daarom ook wel wat creatiefs met foto's doen. Met Photo Elements kon ik al wel een beetje overweg, maar de echte 'trucs' wou ik wel doorhebben. Vandaar.

Photoshop, het programma, is een vrij dure aangelegenheid (ongeveer 1000 €). Gelukkig hebben wij goede vrienden. Als je echter met dit programma werkt dan snap je wel dat het niet goedkoop is. Er zijn ontelbare mogelijkheden om iets te doen met foto's.

Natuurlijk hoort bij een cursus ook een examen. Onze opdracht is een kerstkaart te maken met daarin allerlei zaken in verwerkt die wij leerden. Dus de voorbije dagen waren een speurtocht op het net om zoveel mogelijk afbeeldingen te hebben die iets met Kerstmis te maken hebben. En er is véél te vinden. Wij zouden nu kerstkaarten kunnen maken aan de lopende band : van zo kitcherig als maar mogelijk tot zo progressief als je maar kan bedenken. Vele uren van uitproberen, herschikken, bewerken, enzovoort om op het examen toch iets leuks te hebben dat je bijna blindelings kan uitvoeren. Je moet materiaal meenemen naar het examen maar alle bewerkingen moet je terplaatse doen.

Ik verwacht dat ik nu massaal succeswensen krijg ! Kerstwensen mag ook, maar wees eens origineel want ondertussen kreeg ik al viermaal dezelfde kerstwensen via e-mail toegestuurd.

Ondertussen al voorzichtige kerstwensen !

ALLEZ DAN MAAR !

Donderdagavond kreeg ik zo'n beetje onder mijn voeten (grapje) dat ik blijkbaar niet meer blog. Ik heb er wel eens aan gedacht, tiens 't is lang geleden ! Excuus : héél drukke periode achter de rug. Overal zo'n beetje. Om mijn creativiteit te bevorderen met pc, foto's en alles wat ermee verband houd ben ik een cursus Photoshop gaan volgen in Lier, gegeven door het Centrum Volwassen Onderwijs. Echt een aanrader. Als al hun andere cursussen zo zijn denk ik van nog wel een tijdje zoet te zijn. Apropos, ik ben zoet geweest en heb toch Sinterklaas maar in de verte zien passeren. Misschien wordt hij echt oudmodisch en moet ik mijn verlangens meer afstemmen op zijn collega Santa De Kerstman.

Er zijn trouwens net zo'n mooie verhaaltjes over hem als over de Sint. Ik heb er toch weer wat over bijgeleerd. Dat hij eigenlijk een bisschop was vroeger ergens in Turkije wist ik al. Het verhaal over de dode kindjes geloofde ik niet. Op de radio hoorde ik van een kenner, een Turk notabene, enkele nieuwigheden voor mij. De Sint was inderdaad bisschop in Turkije. Hij woonde in de buurt van de slavenmarkt. 's Avond ging hij eten brengen naar de slaven. De notabelen van de stad stelden dit niet erg op prijs, daarom sloten zij de slaven op. De Sint liet zich daardoor echter niet ontmoedigen. Via het rookgat en de schoorsteen die recht naar beneden naar de haard liep, dropte hij eten naar beneden dat opgevangen werd in de schamele kledingsstukken die de slaven droegen. Zo is het gebruik ontstaan om de avond voor 6 december een schoentje te zetten.

De Turkse kenner was helemaal niet gechokkeerd omdat wij de Sint ergens in Spanje situeren wanneer hij niet in onze contreien ronddoolt. Destijds probeerden vele koopvaardij- en vissersschepen tegen de winter terug thuis te zijn. De bemanning bracht dan allerlei geschenken mee voor de familie. Wanneer men vroeg waar die vandaan kwamen antwoorden zij : uit een ver land ! Nu zou de betekenis van Spanje (of hoe het dan vroeger ook mag geheten hebben in welke taal dan ook) 'ver land' willen hebben.

Het klinkt mij alleszins aannemelijk. Misschien moet ik toch nog beter mijn best doen en wat meer in sprookjes geloven.

NIEUW WOORD ?

Ik merk nu pas dat het al wel een tijdje geleden is dat ik nog geblogd heb. Sorry lezers, maar was druk bezig met een fotoreportage die, dank u, gelukt is.

Ik ga het niet hebben over de vreugde die ik voel na 'rode zondag'. Lees daarvoor de kranten maar.

Toen ik vanmorgen terug naar huis reed was het vrij druk in onze straat. Geregeld moest ik uitwijken om een tegenligger door te laten. Je moet namelijk weten dat er slechts aan één kant mag geparkeerd worden. Hierdoor kunnen twee tegenliggers elkaar moeilijk voorbijrijden zonder naar het fietspad uit te wijken. Gelukkig voor de fietsers ligt dit fietspad hoger en moet je daarvoor een boordsteen oprijden.

Zie je een tegenligger dan tracht je in een opening tussen de geparkeerde wagens in te voegen, dit levert meestal een 'handje' op van de tegenliggende chauffeur, die zijn weg (met voorrang trouwens) ongehinderd kan verderzetten. Is het dan druk in de straat dan spring je als het ware van opening naar opening. Deze aktie bracht mij op het idee om een, mogelijk, nieuw woord te introduceren : 'carhopping'. Ik weet het, het is Engels, maar zegt wel wat er bedoelt word. In het Nederlands zou het 'wagenspringen' kunnen zijn, maar eigenlijk vind ik dit niet klinken. Kent er iemand een betere vertaling ?

Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog eens 'geblogd' heb. Dus nog maar eens mijn 'dashboard' opgezocht.

Maandag zette ik een dvd op die ik ontvangen had via dvdpost en waarvan ik niet meer wist dat ik hem gehuurd had : Mozart and the whale. Eerst dacht ik aan een kinderfilm en was een beetje verwonderd. Eenmaal gestart heb ik met open mond zitten kijken naar een formidabele film over ASS (Autisme Spectrum Stoornis). De lezers die hiervan nog nooit gehoord hebben zouden die film, gemaakt in 2005, zeker moeten zien. Ik heb nog nooit een stoornis of syndroom zo goed in beeld gebracht gezien. Het gaat over een groepje autisten die, ambulant, begeleid worden door een andere autist. Iemand met het syndroom van Asperger. Eigenlijk kijk je niet naar één verhaal, maar naar het verhaal van elke acteur. De kenmerken van ASS zijn zo knap in beeld gebracht, zo duidelijk, dat ik mij afvroeg of de acteurs zelf autistisch waren.

Ik begrijp dat deze film nooit het commerciële circuit haalde, zelfs niet echt doordrong in het alternatieve circuit wegens soms te bedreigend overkomend.

Toch een must voor iedereen die wel eens iets heeft gehoord van autisten en daarbij vooral aan Rainman denkt. Ook een must voor iedereen die zich in ons werkveld wil begeven. Doorheen de interacties tussen de acteurs kan je tips ontwaren om met autisten om te gaan.

Nu ik toch Rainman vermeldde : Mozart and the whale is m.i. veel beter !

Ik heb hem gevonden bij Bol.com, een Nederlandse boekenclub met een heel uitgebreid gamma.